Chapter Title : അഞ്ജുവും കാർത്തികയും എന്റെ പെങ്ങളും 13 [രാജർഷി]

ഞാനും കൂടെ വരാം അച്ഛാ... അച്ഛൻ:-വേണ്ടെടാ..പെണ്ണിവിടെ തനിച്ചല്ലേ..സന്ധ്യയാകാറയില്ലേ...ഞങ്ങൾ പോയിട്ട് വേഗം വരാം..ഈ സമയം ആയത് കൊണ്ട് ഹോസ്പിറ്റലിൽ വലിയ തിരക്കൊന്നുമുണ്ടാകില്ല..ഞാൻ ഓട്ടോ വിളിച്ചിട്ടുണ്ട് ഇപ്പോൾ വരും..മോളെ...കുളിച്ചിട്ട് വിളക്ക് വയ്ക്കാൻ നോക്ക്...അച്ഛൻ ദിയയോട് പറഞ്ഞു തീരുമ്പോളെയ്ക്കും മുറ്റത്ത് ഓട്ടോ വന്ന് നിർത്തിയിരുന്നു..ഞാനും അച്ഛന്റെ കൂടെ മുറിയിലേയ്ക്ക് പോയി അമ്മയെയും താങ്ങിപിടിച്ച് ഓട്ടോയിൽ കയറ്റിയിരുത്തി അച്ഛനും കയറിയപ്പോൾ ഓട്ടോ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് ഹോസ്പിറ്റൽ ലക്ഷ്യമാക്കി പാഞ്ഞു പോയി... ഞാൻ തിരികെ ഹാളിൽ എത്തിയപ്പോൾ കാത്ത് നിന്നെന്ന പോലെ ദിയ ഓടി വന്നെന്നെ ഇറുകെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു... ഞാനവളെ ബലമായി ദേഹത്ത് നിന്ന് അടർത്തി മാറ്റി.. ഞാൻ:-എന്താ..മോളുടെ ഉദ്ദേശം... ദിയ:-ദുരുദ്ദേശം തന്നെ...എന്തായിപ്പോ...അവൾ ഞാൻ പിടിച്ചു മാറ്റിയത് ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത പോലെ മുഖം ചുളുക്കി കവിളുകൾ വീർപ്പിച്ചു പിടിച്ചെന്നെ നോക്കി പറഞ്ഞു... ഞാൻ:-അതേ..അച്ഛൻ പോകുന്നതിനു മുൻപ് എന്താ മോളോട് പറഞ്ഞിട്ട് പോയത്...കുളിച്ചിട്ട് വന്ന് വിളക്ക് വയ്ക്കണമെന്നല്ലേ...പോയി കുളിച്ചിട്ട് വാടി... ദിയ:-എനിയ്ക്കെങ്ങും വയ്യ...സന്ധ്യയ്ക്ക് കുളിച്ചാൽ നീർക്കെട്ട് പിടിക്കും... ഇന്നൊരു ദിവസം വിളക്ക് വച്ചില്ലെന്നും കരുതി ഭഗവാൻ പിണങ്ങത്തൊന്നുമില്ല... ഞാൻ:-നിന്റെ അഭ്യാസമൊക്കെ കയ്യിൽ തന്നെ വച്ചാൽ മതി കേട്ടോ...മോള് പോയി കുളിച്ചിട്ട് വന്ന് വിളക്ക് വച്ച് മര്യാദയ്ക്കിരുന്നു നാമം ജപിച്ചിട്ട് വന്നാൽ നമുക്കാലോചിക്കാം...ദുരുദ്ദേശം നടപ്പിൽ വരുത്തണോയെന്നു... ദിയ:-അപ്പോഴേക്കും അച്ഛനുമമ്മയും തിരിച്ചു വരും....പ്ലീസ് ചേട്ടായി..എന്റെ ചക്കരയല്ലേ.... ഞാൻ:-എന്തോന്നടിയിത് നേരവും കാലവും നോക്കാതെ...എന്റെ പെണ്ണിനില്ലല്ലോ ഇത്രയും ആക്രാന്തം.. കഴിഞ്ഞ ദിവസം അത്യാവശ്യത്തിനൊക്കെ നടത്തിയതല്ലേ...ഇതിപ്പോൾ എന്നും സ്ഥിരം ആക്കാനുള്ള പരിപാടിയാണോ...കഴിഞ്ഞ ദിവസം പറഞ്ഞതല്ലേ.. സമയും സന്ദര്ഭവുമൊക്കെ നോക്കി വല്ലപ്പോഴും മതിയെന്ന്... ദിയ:-ഹൊ.. പെണ്ണിന് ഒന്നും വേണ്ടത്രേ...ഞാൻ കാരണമല്ലേ ഇത്ര വേഗം കാർത്തു ചേട്ടയുടെ