Chapter Title : അഞ്ജുവും കാർത്തികയും എന്റെ പെങ്ങളും 6 [രാജർഷി]

ടാ... ചെക്കാ...നി എനിക്കുന്നില്ലേ..സമയം 10 മണിയായി..അതെങ്ങനെ.. രാത്രി ഉറങ്ങേണ്ട സമയത്ത് കിടന്നുറങ്ങിയാലല്ലേ നേരം വെളുക്കുമ്പോൾ എണീക്കാൻ പറ്റു... നിയൊന്ന് പോയേ ലച്ചു...രാവിലത്തന്നെ ഇടങ്ങേറാക്കാതെ..എല്ലാറ്റിനും മുന്നിൽ നിന്ന് ഓരോന്ന് ചെയ്യിപ്പിക്കുന്നതും പോര ന്നിട്ട് എന്റെ മെക്കിട്ട് കേറാൻ വരുന്നോ.. അത് ശരി ഇപ്പോൾ ചേച്ചി പോയി ലച്ചു ആയോ.. ഇപ്പോളത്തെ ഒരു സാഹചര്യം വച്ചിട്ട് ലച്ചു മതി ചേച്ചിയൊക്കെ എല്ലാവരും ഉള്ളപ്പോൾ പോരെ..അതാനൊരു സുഖം.. ആ...നി എന്തേലും വിളി.നിനക്ക് എനിക്കാൻ വല്ല ഉദ്ദേശവുമുണ്ടോ..പനിയൊക്കെ മാറിയില്ലെട...നി കുളിച്ച് ഫ്രഷായി വാ...കഴിച്ചിട്ട് നമുക്ക് വനത്തിൽ പോയാലോ.. കൊച്ചു കള്ളി... ദൃതിയായല്ലേ... പിന്നില്ലാതെ ഇന്നലത്തെ നിങ്ങളുടെ മേളം കണ്ടിട്ട് എങ്ങനെ പിടിച്ചു നിന്നെന്ന് എനിയ്ക്കെ അറിയുള്ളൂ.. രാത്രി ഒന്നുറങ്ങാൻ പെട്ട പാട്.. ഇന്നെല്ലാം ശരിയാക്കന്നെ..ഞാൻ റെഡിയായി വന്നേക്കാം..ദിയ എവിടെ.... അവളും കുറച്ചു മുൻപ് എണീറ്റയുള്ളൂ അവിടെ തൂങ്ങിപ്പിടിച്ചിരിപ്പുണ്ട്. അത് പോലുള്ള മേളം അല്ലാരുന്നോ രണ്ടും കൂടെ.നി വേഗം റെഡിയായി വാ ഞാൻ അവളെ കുത്തിപ്പൊക്കി ഉഷാറാക്കട്ടെ..ലച്ചു പുറത്തോട്ട് പോയി. ഞാൻ ബാത്റൂമിലേയ്ക്ക് നടന്നു ... റെഡിയായി ഹാളിൽ ചെന്നപ്പോൾ ലച്ചു ഭക്ഷണം എടുത്ത് വച്ച് കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ട് ലച്ചു ;.ആ...സാറ് വന്ന വേഗം കഴിച്ചിട്ട് പൊയ്ക്കോ .അവൾ റഡിയാകുന്നേയുള്ളൂ ഞങ്ങൾ പിറകെ വന്നേക്കാം... ഞാൻ കഴിച്ചു തുടങ്ങി കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എന്റെ പുന്നാര പെങ്ങൾ ദിയ വന്നു ലച്ചുവിന്റെ അടുത്തയി ഇരുന്നു അവൾ എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു. ഇന്ന് വരെയില്ലാത്തോരു പ്രത്യേക ഭംഗി ദിയക്കിപ്പോൾ ഉണ്ടെന്ന് തോന്നി. ലച്ചു:എന്താടാ..അവളെ നോക്കിയിരിക്കുന്ന..ഇന്നലത്തെ കൊണ്ട് കൊതി മാറിയില്ലേ ചെക്കാ... ഞാൻ:പിന്നെ..ആദ്യമായി കഴിക്കുന്ന ഭക്ഷണം ഒരു തവണ കഴിച്ചാൽ കൊതി മാറുമോ..അതും സ്വന്തം വീട്ടിൽ ഉണ്ടാക്കിയത്. അതിന് ടേസ്റ്റ് കൂടും മോളെ.........ദിയയെ നോക്കിയപ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞ മനോഹരമായ പുഞ്ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു.

ലച്ചു:ഹൊ എന്താ പുരോഗമനം നോക്കിക്കേ ചെക്കന് ഇത്ര നാളും മിണ്ടാപ്പൂച്ചയെപ്പോലെ ഇരുനവനാണ് ഇപ്പോൾ ഒരു ബെല്ലും ബ്രെക്കുമില്ലെന്നായി.അനിയത്തിയെ പിഴപ്പിച്ചതും പോര അതിന് ലോകത്തില്ലാത്ത