Chapter Title : അഞ്ജുവും കാർത്തികയും എന്റെ പെങ്ങളും 7 [രാജർഷി]

അവളുടെ അടുത്ത് പോയി നിൽക്കണം... ഞാൻ:-എനിയ്ക്കെങ്ങും വയ്യ..ദിയയോട് പോകാൻ പറ അവളുടെ കൂട്ട്കാരിയല്ലേ.... അമ്മ:-ഞാൻ ലച്ചുവിനോടും ദിയയോടും പറഞ്ഞതാണ് പകൽ മുഴുവൻ വെയിലും കൊണ്ട് വനത്തിൽ നടക്കല്ലാരുന്നോ..ദിയക്ക് നല്ല തലവേദനയുണ്ട്.ലച്ചുവിനും വയ്യടാ...എന്റെ മോൻ പറയുന്ന കേൾക്ക്.നമ്മുടെ കാർത്തുവല്ലേടാ..ആരെയെങ്കിലും വിളിച്ച് കൂട്ടിരുത്തൻ പറ്റുമോ...ഒന്നുമില്ലെങ്കിൽ നിനക്ക് വയ്യാതിരുന്നപ്പോൾ കൂട്ടിരുന്നതല്ലേ...ഈയൊരു തവണത്തേയ്ക്ക് മോനൊന്നു ചെല്ലു...അവളുടെ അച്ഛച്ചനും വയ്യാതിരിക്കുന്ന അല്ലെ എന്തെകിലും ബുദ്ധിമുട്ട് ഉണ്ടായാൽ നമ്മൾ ഇത്ര അടുത്തുണ്ടായിട്ടും ചെന്നില്ലെന്ന് പറഞ്ഞാൽ... ഞാൻ:-ഹൊ.. എന്തൊരു കഷ്ടമാണ്..ഇത്തവണത്തേയ്ക്ക് ഞാൻ പോകാം .ഇനി ഇത് പോലെ വന്നാൽ എന്നോട് പറയരുത് ...അഞ്ജുവിന്റെ അടുത്തരുന്നെങ്കിൽ എന്തേലും മിണ്ടിയും പറഞ്ഞും ഇരിക്കാരുന്നു. ഇത് നേരെ കണ്ടാൽ പോലും മിണ്ടാത്ത സാധനമാണ്...ഇന്നാരെയാണോ കണി കണ്ടത്.. അമ്മ:-സാരല്യടാ.. രണ്ടോ..മൂന്നോ..മണിക്കൂറത്തെ കാര്യം അല്ലേയുള്ളൂ .കാപ്പിയെടുത്ത് വച്ചിട്ടുണ്ട് കുടിച്ചിട്ട് വേഗം പോകാൻ നോക്ക് ആ പെങ്കൊച്ചവിടെ പേടിച്ചിരിക്കാരിക്കും.. അമ്മ ഹാളിലോട്ട് പോയി.പിറകെ ലച്ചു കയറി വന്നു.. ഞാൻ സന്തോഷത്തോടെ ലച്ചുവിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഉമ്മ കൊടുത്തു.. ലച്ചു:-ഹൊ എന്താ ചെക്കന്റെയൊരു സന്തോഷം..പോകുന്നതൊക്കെ കൊള്ളാം കാർത്തുവിന്റെയടുത്ത് വേണ്ടാത്ത പണിയ്ക്കൊന്നും നിൽക്കണ്ടട്ടോ...അന്ന് നിയവളെ വീട്ടിൽ കൊണ്ട് വിട്ടപ്പോൾ പറഞ്ഞ കഥയൊന്നും ഞാൻ വിശ്വസിച്ചിട്ടില്ലട്ടോ... ഞാൻ:-ഒന്ന് പോ ചേച്ചിപ്പെണ്ണേ...അവളുടെയടുത്ത് ഞാൻ ഡീസന്റ് ആണ്. ലച്ചു:-ആയാൾ നിനക്ക് കൊള്ളാം ഇല്ലേൽ വല്ല അബദ്ധവും ഒപ്പിച്ചാൽ അവളുടെ പഠിപ്പും മുടങ്ങും നിനക്കോ പടിപ്പില്ല അവളെങ്കിലും പടിച്ചില്ലെങ്കിൽ ഭാവിയിൽ മക്കൾ വല്ലാതെ കഷ്ടപ്പെടും പറഞ്ഞില്ലെന്നു വേണ്ട.എന്തായാലും നി വേഗം പോകാൻ നോക്ക് പെണ്ണ് നോക്കിയിരുന്നു വിഷ്‌മിക്കുന്നുണ്ടാകും...അതിനിടയിൽ നമ്മുടെ കാര്യം മറക്കരുത്ട്ടോ... ചെക്കാ... ഓ... ഉത്തരവ് ....ഞാൻ ഫോണെടുത്ത് ലച്ചുവിന്റെ പിറകെ ഹാളിലോട്ട് പോയി.കപ്പ പുഴുങ്ങിയതും