Chapter Title : അഞ്ജുവും കാർത്തികയും എന്റെ പെങ്ങളും 9 [രാജർഷി]

നിന്ന് വിറച്ചു കൊണ്ടമറി....അവളിൽ നിന്ന്‌ സുഖം സഹിക്ക വയ്യാതെയുള്ള കരച്ചിൽ ഉയർന്നു...കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എന്റെ തലമുടിയിലെ പിടി അയഞ്ഞു....അരക്കെട്ടെന്റെ മുഖത്ത് നിന്നു മാറ്റിയവളെന്റെ സൈഡിലായി ബെഡിലേക്ക് വീണ് കിടന്ന് കിതച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... കിതപ്പടങ്ങിയപ്പോൾ ചിരിച്ചു കൊണ്ടെഴുന്നേറ്റു വന്നെന്റെ നെഞ്ചിൽ തല ചായ്ച്ചു കിടന്നു...ഞാനവളുടെ മുടിയിഴകളിൽ വിരലുകൾ ഓടിച്ചു തലോടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. എന്തിനാ..ചേച്ചിപ്പെണ്ണേ നി കരഞ്ഞത്..... ലച്ചു:-അതോ...എന്റെ കുട്ടനെ നാളെ മുതൽ കാണാൻ സാധിക്കില്ലല്ലോ ഓർത്തപ്പോൾ കരച്ചിൽ വന്നതാടാ.... ഞാൻ:-അതിനാണോ...കരഞ്ഞത് ഞാൻ കരുതി ചേച്ചിപ്പെണ്ണിനു പെട്ടെന്ന് വല്ല കുറ്റബോധം തോന്നിയിട്ടാണോയെന്നു... ലച്ചു:-കുറ്റബോധം തോന്നാൻ നി ഞങ്ങളെ ബലം പ്രയോഗിച്ച് ചെയ്തതോന്നുമല്ലല്ലോ...ഞങ്ങൾ മനസ്സോടെ നിനക്ക് കീഴ്പ്പെട്ടതല്ലേ....ഓരോ തവണ നിന്നിലേയ്ക്കലിഞ്ഞു ചേരുംമ്പോഴും നി പകർന്ന് തരുന്ന അനുഭൂതികൾക്കൊപ്പം പ്രണയവും എന്നിലേയ്ക്കലയടിച്ചുയരുന്നുണ്ട്.... സാഹചര്യങ്ങൾ അനുകൂലമായിരുന്നെങ്കിൽ നിന്നെ ഞാൻ ഒരു കാർത്തുവിനും വിട്ട് കൊടുക്കില്ലായിരുന്നു മുത്തേ....സ്കൂളിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ മുതൽ എത്രയോ പേർ പ്രണയാഭ്യര്ഥനയുമായി പിറകെ നടന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അവരോടൊന്നും എനിയ്ക്കൊരു ഫീലിംഗ്‌സും തോന്നിയിരുന്നില്ല .പക്ഷെ ഇപ്പോൾ ഞാൻ വല്ലാതെ ആഗ്രഹിച്ചു പോകുന്നു നിന്റെ കാൽകീഴിൽ ജീവിതാവസാനം വരെ ദാസിയെപ്പോലെ കഴിയുവാൻ.... ലച്ചുവിന്റെ സംസാരം കേട്ട് ഞാൻ അന്തം വിട്ടിരുന്നു പോയി... ചേച്ചി എന്തൊക്കെയാ പറയുന്നേ...

ലച്ചു:-ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലെടാ കുട്ടാ...സാഹചര്യങ്ങൾ അനുകൂലമായിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന്‌..എനിക്കറിയാം ഒരിക്കലും യാഥാർഥ്യമാകാൻ ഒരു ശതമാനം പോലും ചാൻസില്ലാത്ത കാര്യമാണ് എന്റെ മനസ്സിൽ പൊട്ടി മുളച്ചിരിക്കുന്നതെന്നു...ആദ്യം നമ്മൾ ബന്ധപ്പെടുമ്പോൾ എനിക്ക് നിന്നോട് കാമം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു.പക്ഷെ ഇന്നലെ നടന്ന സംഭവങ്ങളും അത് കഴിഞ്ഞുള്ള നമ്മുടെ സംഗമവും കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ നിന്നോടുള്ള പ്രണയം അലകടൽ പോലെ ആർത്തിരമ്പിയിരുന്നു...ഒരിക്കലും നിയെനിയ്ക്ക് സ്വന്തമാകില്ലല്ലോ എന്ന തിരിച്ചറിവിൽ ആണ്