Chapter Title : അന്ന് രാവില്‍ [Master]

പറഞ്ഞു.

പിന്നെ അവള്‍ വീണ്ടും മുടി അഴിച്ചു കെട്ടാന്‍ തുടങ്ങി. ഇത്തവണ മത്തായി അവളുടെ കാടുപിടിച്ച കക്ഷങ്ങള്‍ തൊട്ടടുത്ത് തന്നെ കണ്ടു. അതില്‍ നിന്നും വമിച്ച വിയര്‍പ്പിന്റെ മണം അയാള്‍ ഉള്ളിലേക്ക് ആര്‍ത്തിയോടെ ആവാഹിച്ചു.

“പിന്നെന്ത് ചെയ്യും മോളെ” അയാള്‍ ചോദിച്ചു.

“എനിക്കറിയില്ല അപ്പച്ചാ. അങ്ങ് ചത്താല്‍ മതിയാരുന്നു എനിക്ക്”

മുടി അലസമായി കെട്ടിയിട്ടു കൈകള്‍ താഴ്ത്തി അവള്‍ കള്ളക്കരച്ചില്‍ പുറത്തെടുത്തു. മത്തായിയുടെ മുഴുത്ത ലിംഗത്തില്‍ ആയിരുന്നു അവളുടെ ആര്‍ത്തിപെരുത്ത കണ്ണുകള്‍.

“എന്താ മോളെ ഇത്. അങ്ങനെയൊന്നും പറയരുത്”

“പിന്നെ ഞാനെന്ത് ചെയ്യും അപ്പച്ചാ. ഇപ്പത്തന്നെ അപ്പച്ചന്റെ മുമ്പില്‍ ഞാന്‍ മോശക്കാരി ആയില്ലേ. എന്റെ ഗതികേട് മൂലമല്ലേ ഞാന്‍ അങ്ങനെ ചെയ്തത്. ഭര്‍ത്താവ് ചെയ്തു തന്നിരുന്നേല്‍ എനിക്കതിന്റെ ആവശ്യം ഉണ്ടാകുമായിരുന്നോ..” പച്ചയ്ക്ക് സ്വന്തം കടി അയാളെ അറിയിച്ചുകൊണ്ട് അവള്‍ കൈകൊണ്ട് കണ്ണുകള്‍ പൊത്തി ഏങ്ങലടിച്ചു കരഞ്ഞു.

മത്തായി എന്ത് പറയണം എന്നറിയാതെ അവളെ നോക്കി.

“എന്റെ മനസ്സ് തുറന്നൊന്നു സംസാരിക്കാന്‍ പോലും എനിക്കാരുമില്ല. ആകെ ഉള്ളത് അപ്പച്ചന്‍ ആണ്. ആ അപ്പച്ചന്‍ ഇനിയെന്നെ ഒരു പെഴച്ച പെണ്ണായിട്ടല്ലെ കാണൂ. എന്റെ അവസ്ഥ പക്ഷെ ആരെങ്കിലും മനസ്സിലാക്കുമോ” രഹസ്യമായി അയാളുടെ അണ്ടിയിലേക്ക് നോക്കി റീബ കരഞ്ഞു. പക്ഷെ ഒരു തുള്ളി കണ്ണീര്‍ പോലും അവളുടെ കവിളുകള്‍ കണ്ടില്ല.

“കരയാതെ മോളെ. അപ്പച്ചന് ഒരു തെറ്റിദ്ധാരണയും ഇല്ല. മോള് കരയാതെ. ഞാനില്ലേ നിനക്ക്..ങേ..” അവളുടെ കരച്ചില്‍ ശരിക്കും മനസ്സ് നൊന്തുള്ളതാണ് എന്ന ധാരണയോടെ മത്തായി അവളുടെ ശിരസ്സില്‍ കൈവച്ച് പറഞ്ഞു.

“അപ്പച്ചാ..”

അങ്ങനെയൊരു സ്പര്‍ശനം കാത്തിരുന്നത് പോലെ, ഒരു നിലവിളിയോടെ,