Chapter Title : അന്ന് രാവില്‍ [Master]

ക്ഷമിക്കണം..അത് പറയാനാ ഞാന്‍ വന്നത്. അപ്പച്ചന്‍ ക്ഷമിച്ചില്ലേല്‍ എനിക്ക് ഉറങ്ങാനേ പറ്റില്ല. സോറി അപ്പച്ചാ..”

അവള്‍ മുഖമുയര്‍ത്തി അയാളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കിപ്പറഞ്ഞു. സംസാരിച്ചപ്പോള്‍ അവളുടെ നിശ്വാസം അയാളുടെ മുഖത്ത് ചൂടോടെ പതിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

തൊട്ടടുത്ത് അവളുടെ തുടുത്ത മുഖവും പകുതിയോളം വെളിയിലേക്ക് ചാടിയ തെറിച്ച മുലകളും, കൊഴുത്ത കൈകളും കണ്ടപ്പോള്‍ മത്തായി അടിമുടി ഉരുകി. അല്‍പ്പം മുമ്പ് സ്വയംഭോഗം ചെയ്യാന്‍ മനസ്സിലേക്ക് ആവാഹിച്ച ചരക്കിന്റെ രൂപം ഇതാ തൊട്ടടുത്ത്, കൈയെത്തും ദൂരത്ത് പച്ചയ്ക്ക് ഇരിക്കുന്നു.

“മോ..മോളെന്താ പറേന്നെ....അതിനു ഞാനൊന്നും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ” മത്തായി ചോദിച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകളുടെ തീക്ഷ്ണത നേരിടാന്‍ അയാള്‍ക്ക് പ്രയാസം തോന്നി.

“അപ്പച്ചനറിയാമാല്ലോ.. ബിജു എന്നും ഇതേപോലെ കുടിച്ച് ലക്കില്ലാതെ വരും. പോത്തുപോലെ കിടക്കും..പിന്നെ എഴുന്നേല്‍ക്കുന്നത് രാവിലെ തോന്നുന്ന സമയത്താ..ഞാന്‍..ഞാന്‍ പിന്നെ എന്ത് ചെയ്യും അപ്പച്ചാ..ഞാനൊരു പെണ്ണല്ലേ..എനിക്കുമില്ലേ ആഗ്രഹങ്ങള്‍..” ഒരു കള്ളക്കരച്ചില്‍ വരുത്തി അവള്‍ വിതുമ്പി.

അവളെ ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ച് ആശ്വസിപ്പിക്കാന്‍ മത്തായി ആക്രാന്തപ്പെട്ടെങ്കിലും, കൈവച്ചാല്‍ എന്താകും അവളുടെ പ്രതികരണം എന്ന കാര്യത്തില്‍ അയാള്‍ക്ക് ശങ്ക ഉണ്ടായിരുന്നു. പെണ്ണാണ് ജാതി; ഒന്നും നിശ്ചയിക്കാന്‍ പറ്റില്ല.

“മോള് കരയാതെ. ഞാനതിനൊന്നും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ.” അയാള്‍ പറഞ്ഞു.

റീബ വെറുതെ കണ്ണുകള്‍ തുടച്ചിട്ട് അയാളെ നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകള്‍ വീണ്ടും അയാളുടെ മടിയിലേക്ക് പതിഞ്ഞു. അവിടെ മുഴുത്ത് നില്‍ക്കുന്ന അണ്ടിയുടെ തള്ളല്‍ സ്പഷ്ടമായിത്തന്നെ കാണാം.

“അത് അപ്പച്ചന്റെ സ്നേഹം. പക്ഷെ ഞാനിത് എത്ര നാള്‍ സഹിക്കണം അപ്പച്ചാ..ഒരു ചെറുപ്പക്കാരിയായ ഭാര്യ അല്ലെ ഞാന്‍.” വീണ്ടും അവള്‍ ഏങ്ങലടിച്ചു.

“ഞാനവനോട് സംസാരിക്കാം മോളെ”

“എന്ത്”

“കുടി നിര്‍ത്താന്‍”

“കൊറേ നിര്‍ത്തും..ഹും” കോപത്തോടെ അവള്‍