Chapter Title : അന്ന് രാവില്‍ [Master]

പരിഭ്രാന്തി പക്ഷെ അവള്‍ക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. നിര്‍വികാരതയോടെയായിരുന്നു അവളുടെ നോട്ടം; എല്ലാം മലര്‍ക്കെ തുറന്നു കാണിച്ച്!

“ക്ഷ..ക്ഷമിക്കണം മോളെ..ഞാന്‍..” എങ്ങനെയോ അത്രയും പറഞ്ഞിട്ട് മത്തായി പൊയ്ക്കളഞ്ഞു.

റീബ അവിടെത്തന്നെ കിടന്നു. അമ്മായിയപ്പന്‍ എല്ലാം കണ്ടിരിക്കുന്നു. നിശ്ചലമായിപ്പോയ മനസ്സോടെ അവളോര്‍ത്തു.

കാണട്ടെ; കണ്ടാല്‍ എന്താ കുഴപ്പം; ആ ചിന്ത പെട്ടെന്നാണ് അവളെ കീഴടക്കിയത്. അതോടെ പൂര്‍വ്വാധികം ശക്തിയോടെ അവള്‍ സ്വയംഭോഗം ചെയ്തു. പൂറു ചുരത്തിയിട്ടും അവള്‍ വസ്ത്രം ധരിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചില്ല.

രാത്രി, മത്തായി അത്താഴം കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞാണ് റീബ കഴിച്ചത്. നൈറ്റി മാറി ചുരിദാര്‍ ആയിരുന്നു അവളുടെ വേഷം. ദേഹവടിവ് അതേപടി കാണിക്കുന്ന ഇറുകിയ വസ്ത്രം.

അതിനും ശേഷമാണ് ബിജു അടിച്ചു കിന്റായി എത്തിയത്. ചോറ് വിളമ്പാം എന്ന് മരുമകള്‍ പറയുന്നതും അവന്‍ കുഴഞ്ഞ ശബ്ദത്തില്‍ ഏതോ തെറി പറയുന്നതും മത്തായി കേട്ടു.

ലൈറ്റുകള്‍ ഓഫായി. മത്തായി പകല്‍ കണ്ട കാര്യങ്ങള്‍ മറക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചില്ല. കൂടുതല്‍ മിഴിവോടെ അയാള്‍ അത് കാണാന്‍ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. റീബയുടെ തുടുത്ത് മുഴുത്ത പൂറും അവളുടെ കൊഴുത്ത് വടിവൊത്ത ദേഹവും അതേപടി മനസ്സിലേക്ക് ആവാഹിക്കാന്‍ അയാള്‍ ഉദ്യമിച്ചു.

ബിജുവിന്‍റെ അരികില്‍ കിടക്കുമ്പോള്‍ റീബ വളരെ അസ്വസ്ഥയായിരുന്നു. അവളുടെ മനസ്സിനെ മഥിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നത് ഉച്ചയ്ക്ക് നടന്ന സംഭവമായിരുന്നു. തന്നെ അങ്ങനെയൊരു സാഹചര്യത്തില്‍ കണ്ടിട്ടും അപ്പച്ചന്‍ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല എന്നത് അവളെ വളരെയധികം അലട്ടി. ക്ഷമ ചോദിക്കുകയാണ് അദ്ദേഹം ചെയ്തത്; പക്ഷെ എന്തിന്? ഇങ്ങനെയൊക്കെ പെരുമാറാന്‍ ഒരു ഭര്‍തൃപിതാവിന് സാധിക്കുമോ? അസ്വസ്ഥമായ മനസ്സോടെ അവള്‍ വിരല്‍ കടിച്ചു.

മത്തായിയെ മനസ്സിലാക്കാന്‍ അവള്‍ക്ക് സാധിച്ചില്ല.

വൈകിട്ട് വന്ന സമയത്തും ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോഴും ഒന്നുംതന്നെ അതെപ്പറ്റി അദ്ദേഹം ചോദിച്ചില്ല. എന്തായിരിക്കും അമ്മായിയപ്പന്‍ ചിന്തിക്കുന്നത് എന്നറിയാന്‍ അവള്‍ക്ക് ഉദ്വേഗമുണ്ടായിരുന്നു. തന്നെ ഒരു പിഴയായി അപ്പച്ചന്‍ വിധി എഴുതുമോ എന്നും അവള്‍ ഭയപ്പെട്ടു. കാരണം വീട് നോക്കുന്നത് അയാളാണ്. തന്റെ ഏത് ആഗ്രഹവും സാധിച്ചു തരുന്നത് താലി ചാര്‍ത്തിയ ഭര്‍ത്താവല്ല, മറിച്ച് അമ്മായിയപ്പന്‍ ആണ്.

അവള്‍ വീണ്ടും കൂര്‍ക്കം വലിക്കുന്ന ബിജുവിനെ നോക്കി. ഇനി അയാള്‍ ഉണരണമെങ്കില്‍ രാവിലെ എട്ടുമണി ആകണം. അത്രമാത്രം വലിച്ചുകേറ്റിയിട്ടാണ് വരവ്; എന്നും