Chapter Title : അന്നമ്മ എന്റെ ഭാര്യ [Aadi]

സഹിക്കാതെ നിർവാഹമില്ല. നാട്ടിലേക്കുള്ള അവസാന ബസ് ആയത് കൊണ്ട്  കൂടുതലും പരിചയക്കാർ തന്നെയാവും. അപ്പോഴാണ് കൂടെപടിച്ച അനന്ദുവിന്റെ അമ്മാവനെ കണ്ടത്. ആക്സിഡനതായി കിടപ്പുലായിരുന്ന അവനെ വെല്ലൂരിലേക്ക് മാറ്റിയിരുന്നു. "അനന്ദുവിന് ഇപ്പൊ എങ്ങനുണ്ട് അമ്മാവാ..?"

" വലിയ മാറ്റമൊന്നുമില്ല മോനെ.. അതേ പോലൊക്കെ തന്നെ" മറുപടി നിരാശയോടെ ആയിരുന്നു. എനിക്കും വല്ലാണ്ടായി ഒരു മാസം മുമ്പാണ് ബൈക്ക് മതിലിലിടിച്ച് നട്ടെല്ലിന്ന് പൊട്ടലുണ്ടായത്. ഓടിച്ചാടി നടന്നിരുന്ന ആരുടേം കാര്യം ഇത്രേം ഉള്ളൂ.. ഒരു ചെറിയ വീഴ്ച മതി എല്ലാം തകിടം മറിയാൻ.

" ആട്ടെ മോൻ ഏതായിരുന്നു?.." എന്റെ മുഖത്ത് നോക്കി അല്പം സംശയഭാവത്തോടെ അയാൾ തിരക്കി.

" അമ്മാവന് എന്നെ മനസിലായില്ലേ.. ഞാൻ പുതുക്കുടിയിലെ ജോർജ്ജിന്റെ മകൻ ലിജോ യാണ്.."

" അയ്യോ എനിക്ക് പെട്ടന്നങ്ങോട്ട് ഓടിയില്ല കേട്ടോ.. വയസായില്ലേ ഇപ്പൊ ഇപ്പൊ ഓർമ്മ പതിയെ എത്തത്തെ ഒള്ളൂ.. " അമ്മാവന്റെ മറുപടിയിൽ ഒരു ക്ഷമാപണം എന്ക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു.

" ഓ... അത് സാരമില്ല അമ്മാവാ.. ഇപ്പൊ മനസ്സിലായല്ലോ.. " ഞാൻ സീൻ പ്രസന്നമാക്കി. " ഉയരവും വണ്ണവുമൊക്കെ ജോർജ്ജിനെ പോലെ തന്നെയാണ് നീ, അവനേക്കാളും നിറം ഉണ്ടെങ്കിലും ! " അയാൾ അനുമോദിക്കുന്ന തരത്തിൽ തുടർന്നു..

അമ്മച്ചിയുടെ നിറമാണ് എനിക്ക് കിട്ടിയത് അമ്മാവാ.. " ഭവ്യതയോടെയായിരുന്നു ഞാൻ അതിനെ നേരിട്ടത്..   ബസ്സ് വരാൻ പിന്നെയും ലേറ്റായി. ആ കാത്തിരിപ്പ് ഞങ്ങൾക്കിടയിലെ അപരിചതത്വം കുറക്കുകയായിരുന്നു.

" മനുഷ്യൻ വളരെ നിസാരനാണ് മോനെ, ആരോഗ്യം കൊണ്ടും കരുത്ത് കൊണ്ടും സമ്പന്നമായിരിക്കുന്ന കാലത്ത് ആരും ഒന്നും ഓർക്കില്ല ഒരപകടം വന്ന് താങ്ങാൻ പറ്റാതാവുമ്പോഴാണ് എല്ലാം അഹങ്കാരങ്ങളും തിരിച്ചറിയുക. പിന്നീട് കണ്ണുനീർ വാർത്തിട്ട് ഒരു കാര്യവുമില്ല.. " അമ്മാവൻ ഒരു ഉപദേശമെന്നോണം പറഞ്ഞത് കേട്ട് നിൽക്കാനേ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞുള്ളൂ..." അവന്റെ സ്വഭാവം എത്ര ക്രൂരമായിരുന്നു എന്ന് നിനക്കറിയുമോ.. അത് മറ്റാരോടും ആയിരിന്നില്ല സ്വന്തം ഭാര്യയോട് തന്നെയായിരുന്നു. തന്നെക്കാൾ അല്പം സൗന്ദര്യവും സാമ്പത്തീകവും ഇല്ലെന്നുള്ളത് അവനൊരു വലിയ കുറച്ചിലായി തോന്നിയിരുന്നു. ഒരു ഭാര്യ എന്ന പരിഗണന പോലും പലപ്പോഴും അവൾക്ക് നിഷേധിച്ചിട്ടുള്ളത് ഞാൻ എന്റെ കണ്ണ്