Chapter Title : അനുരാഗലോലരാത്രി [മാക്രി ഗോപാലൻ]

കുറവായിരുന്നു ആയതുകൊണ്ട് അവരുടെ വെളുത്ത കൈകൾ ഏറെക്കുറേ കാണാമായിരുന്നു.

കാണാൻ കുറച്ച് തടിയുണ്ടായിരുന്നു…
പക്ഷേ ആ ശരീരത്തിന് അതായിരുന്നു ഏറ്റവും വലിയ ഭംഗി.

സാരിക്കുള്ളിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ഉരുണ്ട മാറിടം…അവർ ഓരോ തവണ ശ്വാസം എടുക്കുമ്പോഴും സാരി ചെറുതായി ഇളകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

സാരി ശരീരത്തോട് ചേർന്ന് കിടന്നതിനാൽ അവരുടെ അരക്കെട്ടിന്റെ വളവും മൃദുവായ വയറിന്റെ ഭംഗിയും വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു.

ഇരിക്കുമ്പോൾ സാരി അല്പം വലിഞ്ഞു കിടന്നതുകൊണ്ട് അവരുടെ നിറഞ്ഞ നിതംബത്തിന്റെ രൂപം പോലും എന്റെ കണ്ണിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും പതിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അവരുടെ കാലിൽ വെള്ളി പാദസരം ഉണ്ടായിരുന്നു.ട്രെയിൻ കുലുങ്ങുമ്പോൾ അതിൽ നിന്ന് ചെറിയ ശബ്ദം കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ഇടതൂർന്ന മുടി ഒരു വശത്തേക്ക് ഇട്ടിരിക്കുന്നു.കുറച്ച് മുടിയിഴകൾ കവിളിലേക്ക് വീണു കിടക്കുന്നു.

എനിക്ക് ഏറ്റവും ബലഹീനത തോന്നിച്ച അവരുടെ ചുണ്ടുകളെ ചുണ്ട് ചേർത്ത് നുണയാൻ തോന്നി എനിക്ക്..

ബ്രൗൺ നിറം പോലെ തോന്നുന്ന തടിച്ച ചുണ്ട്…സംസാരിക്കുമ്പോൾ അവർ ഇടക്ക് നാവുകൊണ്ട് ചുണ്ട് നനയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അപ്പോഴൊക്കെ അവർ എന്താണ് പറയുന്നത് എന്ന് പോലും ഞാൻ മറന്നുപോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“എന്നിട്ട് എന്താ ഇപ്പോൾ പരിപാടി…?”
അവർ ചോദിച്ചു.

അവരുടെ കണ്ണിൽ ശരിക്കും ആകാംക്ഷ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ ക്ലാസിൽ സ്ഥിരം ശല്യം ചെയ്തിരുന്ന ഒരു കുട്ടി ഇപ്പോൾ എങ്ങിനെ ആയെന്നറിയാനുള്ള ആകാംക്ഷ.

ഞാൻ ബിസിനസുകളെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.

കൺസ്ട്രക്ഷൻ കമ്പനി… ടെക്സ്റ്റൈൽസ്… റസ്റ്റോറന്റുകൾ…
ഓരോന്ന് പറയുമ്പോഴും അവർ അത്ഭുതത്തോടെ കേൾക്കുന്നുണ്ടardie.

“ആഹാ… ആളിപ്പോ വലിയ നിലയിൽ ആയല്ലോ…”
അവർ അഭിമാനത്തോടെ പറഞ്ഞു.

ആ സമയത്ത് അവരുടെ മുഖത്ത് ഉണ്ടായിരുന്ന ചിരി കണ്ടപ്പോൾ…
എന്തോ ഞാൻ നേടിയതൊക്കെ ആ ഒരു നിമിഷത്തിൽ വിലപിടിപ്പുള്ളതായി തോന്നി.

ഞാൻ വെറുതെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു.പിന്നെ അവർ പതിയെ ചോദിച്ചു.

“ഫാമിലി…?”

ആ ചോദ്യം കേട്ട നിമിഷം എന്റെ മുഖത്തെ ചിരി മങ്ങി.

ഞാൻ ജനാലക്കപ്പുറത്തേക്ക് നോക്കി. പുറത്ത് ഓടിപ്പോകുന്ന ഇരുട്ട് മാത്രം.

“ഫാമിലി ആയിട്ട് ഇപ്പോൾ ആരുമില്ല ടീച്ചറെ…”

അവർ മിണ്ടാതെ കേട്ടിരുന്നു.

“അമ്മച്ചിയും അപ്പച്ചനും വല്യപ്പച്ചനും വല്യമ്മച്ചിയും ആയിരുന്നു ആകെ ഉണ്ടായിരുന്നത്…”

ഞാൻ പറയുമ്പോൾ അവരുടെ മുഖത്തെ ചിരി പതിയെ ഇല്ലാതാകുന്നത് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.

“ഒരു അപകടത്തിൽ അമ്മച്ചിയും അപ്പച്ചനും വല്യപ്പച്ചനും പോയി…”

“പിന്നെ വല്യമ്മച്ചി മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ…
മൂന്ന് വർഷം മുൻപ് അവരും പോയി…”

എന്റെ ശബ്ദം അറിയാതെ പതറി.അവരുടെ കണ്ണിൽ വേദന നിറഞ്ഞു.

“ഇപ്പോൾ… ഒറ്റക്കാണ്.”

അവർ കുറച്ച് നേരം ഒന്നും