അപരൻ 1

Aparan Part 1 | Author : Indra

എറണാകുളം നഗരത്തിന് മുകളിൽ കറുത്ത മേഘങ്ങൾ ഉരുണ്ടുകൂടി നിന്നിരുന്നു. ഉച്ചകഴിഞ്ഞുള്ള വെയിലിനെ പൂർണ്ണമായും മറച്ചുകൊണ്ട് ആകാശം ഇരുണ്ടുനിന്നു. ഇടവപ്പാതിയുടെ കോരിച്ചൊരിയുന്ന മഴ കാറിന്റെ വിൻഡ്‌ഷീൽഡിൽ ആഞ്ഞടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വൈപ്പർ ഇടതടവില്ലാതെ ചലിച്ചിട്ടും മുന്നിലെ കാഴ്ച അവ്യക്തമായിരുന്നു.

കാറിനുള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു തണുപ്പ് തങ്ങിനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത് എസിയുടെ തണുപ്പ് മാത്രമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് പ്രതീക്ഷകൾ അസ്തമിച്ച രണ്ട് മനുഷ്യരുടെ ഉള്ളിലെ മരവിപ്പുകൂടിയായിരുന്നു.

ഹരി സ്റ്റിയറിങ്ങിൽ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. അവന്റെ വിരൽത്തുമ്പുകൾ വിളറി വെളുത്തിരുന്നു. ഡ്രൈവ് ചെയ്യുകയാണെന്ന ബോധം അവനില്ലായിരുന്നു. ട്രാഫിക് ബ്ലോക്കിൽ വണ്ടി നിർത്തിയിടുമ്പോഴും, സിഗ്നൽ പച്ചയാകുമ്പോൾ മുന്നോട്ട് എടുക്കുമ്പോഴും അവന്റെ മനസ്സ് അവിടെയൊന്നുമല്ലായിരുന്നു. അല്പം മുൻപ് ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ മുതൽ അവന്റെ തലച്ചോറ് സ്തംഭിച്ചുപോയ അവസ്ഥയിലായിരുന്നു.

പാസഞ്ചർ സീറ്റിൽ മീര പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കൈയിൽ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്ന 'ജനനി ഫെർട്ടിലിറ്റി സെന്റർ' എന്നെഴുതിയ ആ മഞ്ഞ ഫയലിൽ, അവരുടെ അഞ്ചു വർഷത്തെ ദാമ്പത്യജീവിതത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പരാജയം എഴുതിച്ചേർത്തിരുന്നു.

ആ ഫയലിന്റെ ഭാരം ആ കാറിനുള്ളിലെ വായുവിനെപ്പോലും ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ഹരിയുടെ കാതുകളിൽ ഡോക്ടർ സൂസന്റെ വാക്കുകൾ ഇപ്പോഴും ഒരു മുഴക്കം പോലെ നിൽക്കുന്നു. ആ മുറിയിലെ മരുന്നിന്റെ മണവും, ഡോക്ടർ കമ്പ്യൂട്ടർ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞ വിധിയും അവനെ വിട്ടുപോകുന്നില്ല.

"ഹരി... ഐ ആം സോറി. നമ്മൾ അവസാനത്തെ ടെസ്റ്റും ചെയ്തു നോക്കി. ഫലം നെഗറ്റീവ് ആണ്. ഹരിയുടെ ശരീരത്തിൽ ബീജ ഉൽപ്പാദനം നടക്കുന്നില്ല. മെഡിക്കൽ സയൻസിൽ ഇതിന് ചികിത്സയില്ല."

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ മീരയുടെ കൈകൾ വിറച്ചത് ഹരി ഓർത്തു. അവൾ ഡോക്ടറുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ച ചോദ്യം അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തറച്ചിരുന്നു.

"ഡോക്ടർ... അപ്പൊ ഞങ്ങൾക്ക്... ഞങ്ങൾക്ക് ഒരിക്കലും സ്വന്തമായി ഒരു കുഞ്ഞ് ഉണ്ടാവില്ലേ?"

ഡോക്ടർ ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചിട്ട് പറഞ്ഞു. "മീരയ്ക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല. ഗർഭപാത്രം ആരോഗ്യകരമാണ്. പക്ഷേ ഹരിയുടെ ബീജം ഉപയോഗിച്ച് ഗർഭധാരണം സാധ്യമല്ല. നിങ്ങൾക്ക് ഒരു കുഞ്ഞ് വേണമെന്നുണ്ടെങ്കിൽ ഒരേയൊരു വഴിയേ ഉള്ളൂ. ഡോണർ സ്പേം."

ഡോണർ.

ആ വാക്ക് ഹരിയുടെ അഭിമാനത്തെയാണ് ചോദ്യം ചെയ്തത്. അജ്ഞാതനായ ഒരാളുടെ വിത്ത്.

സിഗ്നലിൽ വണ്ടി നിർത്തിയപ്പോൾ ഹരി ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. നെഞ്ചിനുള്ളിൽ എന്തോ ഭാരം കയറ്റിവെച്ചതുപോലെ.

"ഹരി..."

മീരയുടെ ശബ്ദം വളരെ നേർത്തതായിരുന്നു. കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ ശബ്ദം. അവൾ മുഖം തിരിക്കാതെ തന്നെ വിളിച്ചു.

"നമ്മൾ ഇനി എന്ത് ചെയ്യും ഹരി?"

ഹരി മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. എന്ത് മറുപടിയാണ് പറയേണ്ടത്? അഞ്ചു വർഷമായി ബന്ധുക്കളുടെയും നാട്ടുകാരുടെയും ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ 'ഞങ്ങൾക്ക് ഇപ്പോൾ തിരക്കില്ല' എന്ന് കള്ളം പറഞ്ഞ് പിടിച്ചുനിന്നതാണ്. ഇനി എന്ത് പറയും?

"ഹരി, ഞാൻ ചോദിച്ചത് കേട്ടില്ലേ?" അവൾ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.

"എനിക്കറിയില്ല മീരാ." ഹരിയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ദേഷ്യവും സങ്കടവും കലർന്നിരുന്നു. "എനിക്കൊന്നും കേൾക്കണ്ട."

കാറിനുള്ളിൽ വീണ്ടും നിശബ്ദത. മഴയുടെ ശബ്ദം മാത്രം.

കുറച്ചു ദൂരം കൂടി പിന്നിട്ടപ്പോൾ മീര വീണ്ടും സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി.

"ആ ഡോക്ടർ