Chapter Title : അപർണ്ണയുടെ കഥ [പഴഞ്ചൻ]

കൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു. രാഹുൽ : “ അതിൽ എനിക്ക് കുറ്റബോധമൊന്നുമില്ല അമ്മേ, എനിക്കമ്മയെ ഇഷ്ടമാണ്. അമ്മയ്ക്ക് അതിൽ കുറ്റബോധം തോന്നുന്നുണ്ടോ?? “ അവൻ നടത്തം ഒന്ന് നിർത്തിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. അപർണ്ണ : “ കുറ്റബോധം ആദ്യം തോന്നി. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ... എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല... “ അവൾ അതു പറഞ്ഞിട്ട് അവനെ നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണിലെ കുസൃതി ചുണ്ടുകളിലേക്ക് വന്ന് അതൊരു ചിരിയായി വിടരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ തന്റെ വാക്കുകൾ അവനിൽ എത്രമാത്രം സന്തോഷം നൽകിയെന്ന് അവൾ ഉൂഹിച്ചു. രാഹുൽ : “ എങ്കിൽ അമ്മ എനിക്കു വേണ്ടി ഒരു കാര്യം ചെയ്യുമോ?? “ പെട്ടെന്ന് അവന്റെ ചോദ്യം അവളിൽ ഒരു ആധിയുണ്ടാക്കി. എന്ത് കുരുത്തക്കേടാവോ അവൻ ചോദിക്കാൻ പോകുന്നത്. എന്താടാ കാര്യമെന്ന് അവൾ തിരക്കി. രാഹുൽ : “ അമ്മ ഒന്ന് മുന്നിൽ നടക്കുമോ, എനിക്ക് അമ്മയുടെ അനുവാദത്തോടെ പിന്നിൽ നടക്കണം “ അവന്റെ അപേക്ഷയും ആഗ്രഹവും നിറഞ്ഞ വാക്കുകൾ കേട്ടെനിക്ക് ചിരി വന്നു. ഇതാണോ ഇത്ര വല്യ കാര്യം എന്ന മട്ടിൽ ആവൾ ഉടനേ മുന്നിലേക്കുള്ള പടികൾ കയറാൻ തുടങ്ങി. എന്നിട്ടൊന്ന് തിരിഞ്ഞ് നോക്കി. അതെ, അതു തന്നെ... അവൻ തന്റെ ഭാരമേറിയ, പുറകിലേക്ക് വിരിഞ്ഞ ചന്തിപ്പാളികൾ കേറിയിറങ്ങുന്നത് നോക്കി കണ്ണു മിഴിച്ച് എന്തോ അതഭുത വസ്തുവിനെ നോക്കുന്നതു പോലെ തന്റെ പുറകേ വരികയാണ്. ഒതുങ്ങിയ അരക്കെട്ടിൽ നിന്ന് പിറകിലേക്കും വശത്തേക്കും വിരിഞ്ഞ ചന്തി വെറുതേ നടന്നാൽ പോലും ഇളകിമറിയും. അത് ഉടുത്തിരിക്കുന്ന സെറ്റ് സാരിയിൽ പൊതിഞ്ഞ് വീണയുടെ പിൻഭാഗം പോലെ നല്ല ഉരുണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ശ്ശൊ...