Chapter Title : അപർണ്ണയുടെ കഥ [പഴഞ്ചൻ]

ഇവിടത്തെ ഒരു പ്രതിമയ്ക്കും ഞാൻ കണ്ടില്ല... “ അവളുടെ പുറകിലേക്ക് തന്റെ വലതുകരം ആട്ടി ഇരു ചന്തിപ്പകുതികളിലും ഓടിച്ചു തഴുകിക്കൊണ്ട് അവൻ പറഞ്ഞു. അവന്റെ ആ പ്രവൃത്തി അവളെ ഞെട്ടിച്ചു. അപർണ്ണ : “ ടാ... “ അവൾ അവനെ നോക്കി കണ്ണുരുട്ടി. ആ നോട്ടത്തിൽ ദേഷ്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല. പകരം ഒരു കുഞ്ഞിനെ ശാസിക്കുന്ന അമ്മയുടെ ഭാവമാണ് അവൻ കണ്ടത്. അവർ ദേവീ വിഗ്രത്തിനൊന്ന് വലം വച്ച് പ്രസാദത്തിനായി കാത്തു നിന്നു. അപ്പോൾ പ്രസാദത്തിനായി നിൽക്കുന്ന അപർണ്ണയുടെ പിന്നിലേക്ക് രാഹുൽ ചേർന്ന് നിന്നു. തന്റെ ചന്തികൾക്കിടയിലായി മകന്റെ ആയുധത്തിന്റെ തുമ്പ് വന്ന് കുത്തുന്നത് അവളറിഞ്ഞു. തീർത്ഥത്തിനായി അവനും കൈ നീട്ടിയിട്ടുണ്ട്. ആ അവസ്ഥയിലും അവന്റെ ആയുധത്തിന്റെ ഉറപ്പ് അവളറിഞ്ഞു. അവളുടെ രോമങ്ങൾ എഴുന്നു നിന്നു. പ്രസാദം മേടിച്ചതിനു ശേഷം രണ്ട് പ്രാവശ്യം കൂടി വലം വച്ചതിന് ശേഷം അവർ കോവിലിനു പുറത്തിറങ്ങി.

അപർണ്ണ : “ ടാ നീ ആളൊരു കുറുമ്പനാണല്ലോ “ അവന്റെ ദേഹത്ത് കളിയായി അടിച്ചു അവൾ. കോവിലിൽ നിന്നും കളിച്ചു ചിരിച്ചു വരുന്ന അമ്മയേയും മകനേയും കണ്ട് രാജീവിന്റെ ഉള്ളം നിറഞ്ഞു. തന്റെ ഭാര്യക്ക് കുറേനാളായി എന്തോ മനോവിഷമം ഉള്ളതായി അയാൾ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു. എന്നാൽ എന്തായിരുന്നു അതെന്ന് അയാൾക്ക് വ്യക്തമല്ലായിരുന്നു. അങ്ങനെയാണ് മൂകാംബികയിൽ പോകുവാനുള്ള അവളുടെ ആഗ്രഹം അറിഞ്ഞത്. അങ്ങിനെയെങ്കിലും അവളുടെ വിഷമം മാറുന്നെങ്കിൽ മാറട്ടെ എന്നാണ് അയാൾ ചിന്തിച്ചത്. അവളുടെ പ്രസന്നമായ മുഖം അയാളെയും ആഹ്ലാദഭരിതനാക്കി. രാജീവൻ : “ എന്താ ഭാര്യേ, ഇവിടെ വന്നപ്പോ നിന്റെ വിഷമമെല്ലാം മാറിയോ “ അപർണ്ണ