Chapter Title : അപർണ്ണയുടെ കഥ [പഴഞ്ചൻ]

: “ പിന്നല്ലാതെ എന്റെ എല്ലാ വിഷമവും മാറി, ഇപ്പോൾ ഞാൻ വളരെ സന്തോഷവതിയാണ്. പിന്നെ ഏട്ടന്റെ അണപ്പ് മാറിയോ??, ഞങ്ങൾ ദേ ഹോട്ടലിലേക്ക് പോവുകയാണ് ഏട്ടന് പതുക്കെയല്ലേ ഇറങ്ങാൻ പറ്റൂ, പതിയേ നടന്ന് പോരൂട്ടോ... “ എന്ന് പകുതി കളിയായും പകുതി കാര്യമായും പറഞ്ഞിട്ട് രാഹുലിന്റെ കൈ പിടിച്ച് അവൾ കോവിലിന്റെ പടി ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. രാഹുൽ അയാൾക്ക് ടാറ്റാ വീശിക്കാണിച്ചു. അവർ പറഞ്ഞത് ശരിയാണെന്ന് രാജീവനും തോന്നി, പ്രായമായി, ഇനീപ്പോ എങ്ങിനെയെങ്കിലും പെൻഷനായാൽ മതിയെന്നാണ് അയാൾക്ക്, ഈ KSRTC ഡിപ്പോയിലെ പണി മടുത്തു. ഇതേസമയം രാഹുലും അപർണ്ണയും ഉൽസാഹത്തോടെ പടികൾ ഓടിയിറങ്ങുകയായിരുന്നു. രാഹുലിന്റെ വേഗത്തിനൊപ്പം എത്തുന്നില്ലെങ്കിലും അവളും വേഗം ഇറങ്ങി. കൊച്ചുപയ്യന്റെ തുള്ളിക്കളിച്ചുള്ള പോക്ക് അവന്റെ ശരീരത്തിലെ ഞരമ്പുകളിൽ പ്രവഹിക്കുന്ന രക്തയോട്ടത്തിന്റെ ഒഴുക്ക് അവളിലേക്കെത്തിച്ചു. ഇന്നലെ അതിന്റ പ്രവാഹമായിരുന്നു തന്റെ ഉള്ളിലേക്കെന്ന് ഓർത്തപ്പോൾ കാലിനിടയിൽ ഒരു കിരുകിരുപ്പ് തോന്നി അവൾക്ക്. അവിടെ കടകളിൽ നിന്നവർ അവരെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, അവരുടെ പ്രകടനം രണ്ട് കമിതാക്കളുടേത് പോലെ അവരിൽ ചിലർക്കെങ്കിലും തോന്നിയെങ്കിൽ കുറ്റം പറയാൻ പറ്റില്ല. തനിക്കൊരു കളിക്കൂട്ടുകാരനെ കിട്ടിയതു പോലെ തോന്നി അപർണ്ണയ്ക്ക്. അവന്റെ പ്രായം തന്റേതല്ലെങ്കിലും അതിനോട് തന്റെ പ്രായത്തെ കൊണ്ടുവരുവാൻ അവൾ ശ്രമിച്ചു. ഹോട്ടൽ റൂമിലേക്ക് ഓടിയെത്തിയ രാഹുൽ വാതിൽ തുറന്ന് കട്ടിലിലേക്ക് വീണ് കിതച്ചു. പുറകേ ഓടിവന്ന അപർണ്ണ അവന്റെ വലത്ത് വശത്ത് കട്ടിലിലേക്ക് വീണു. സ്പ്രിംഗ് ടൈപ്പ് ബെഡിലേക്ക് വീണപ്പോൾ ആ ബെഡൊന്ന് പൊങ്ങിത്താണു. വീണസമയത്ത് അവളുടെ സാരിയുടെ പല്ല് കുറച്ച് മാറിപ്പോയി. കറുത്ത ബ്ലൌസിൽ ഞെരുങ്ങിക്കിടക്കുന്ന മുലക്കുന്നുകൾ ഉയർന്നു