അരളി പൂവ് 11 [ആദി007]

"മം.എന്താ സർ " പരിഭ്രമത്തോടെ അവൾ ചോദിച്ചു "അല്ല.. ഞാൻ പറയുന്നത് കൊണ്ട് ഒന്നും തോന്നരുത്." "ഇല്ല. പറ സർ ടെൻഷൻ ആക്കാതെ " "നിർമല അത്ര ശെരിയല്ലല്ലോടോ " "മം " അർച്ചന ഒന്ന് മൂളി "തനിക്ക് ഞാൻ പറഞ്ഞത് പിടി കിട്ടിയോ " "മം. മനസിലായി " "ഹം. താൻ അത്രക്ക് അങ്ങ് കൂട്ട് കൂടണ്ട." അർച്ചന മൗനം പാലിച്ചു അവൾ ദൂരേക്ക് നോക്കി "സോറി ഞാൻ പറഞ്ഞന്നേ ഉള്ളു " "ഞാൻ പറഞ്ഞട്ടില്ലേ സർ. അവർ എനിക്ക് ചെയ്ത സഹായത്തെ കുറിച്ച്. അവർ എങ്ങനെയോ ആകട്ടെ പക്ഷെ എനിക്കൊരു കൂടാ പിറപ്പിന്റെ സ്നേഹം തരുന്നുണ്ട് " "മം ശെരി തന്റെ വിശ്വാസം തന്നെ രക്ഷിക്കട്ടെ. എനിക്കെന്തോ ഇതൊന്നും ശെരിയായി തോന്നുന്നില്ല " ദേവൻ സ്വയം മാന്യൻ ആകാനുള്ള അവസരം വിട്ടു കളഞ്ഞില്ല. ഇതിനു വേണ്ടി അർച്ചനയുമായി ബന്ധമുള്ള എല്ലാരേം കുറിച്ചും നന്നായി അന്വേഷിച്ചിരുന്നു. "അവർ പാവമാ സർ. പിന്നെ ഓരോ ആളുകൾക്കും എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നം കാണില്ലേ. ആരും പെർഫെക്ട് അല്ലല്ലോ.പിന്നെ ഭർത്താവും ഇല്ലല്ലോ " അർച്ചന നിർമലയെ ന്യായികരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു "എങ്കിൽ ഞാനൊരു കാര്യം ചോദിച്ചോട്ടെ " "മം " "അല്ല. അപ്പൊ നമ്മളും ഒറ്റക്കല്ലേ. ഇതുപോലൊന്നും ആയില്ലല്ലോ " ചിരി മറച്ചു വെച്ചു ദേവൻ പറഞ്ഞു അർച്ചന കണ്ണുരുട്ടി ദേവനെ ഒന്ന് നോക്കി. "എന്റമ്മോ. ഇതാരാ യക്ഷിയോ..? "       "അതെ യക്ഷിയ എന്താ.. "