Chapter Title : അരളി പൂവ് 5 [ആദി007]

ആകെ ഉണ്ടായിരുന്നത് ഇക്കയുടെ മുഷിഞ്ഞ തുണികൾ മാത്രം "ശേയ്‌ നാശം.എന്റെ ഇക്ക .....ഓൾടെ ജെട്ടിയെങ്കിലും എനിക്ക് തന്നൂടെ" ജബ്ബാർ ആകെ നിരാശനായി ജബ്ബാർ അവരുടെ കട്ടിലിൽ കേറി കിടന്നു.റംലയുടെ തലയാണയിൽ ആർത്തിയോടെ ചുംബിച്ചു.പതിയെ ഫോൺ എടുത്തു അതിൽ തന്റെ ഹൂറിയുടെ ചിത്രം നോക്കി "ഉഫ് എന്റെ പൊന്നെ.എവിടെയാ ഈ ...എന്റെ ഹൂറി ഇത്താത്ത ഉഫ് പടച്ചോനെ ഓൾടെ ജെട്ടി ആവാൻ ഭാഗ്യം ഉണ്ടായാൽ മതിയാരുന്നു" രസവള്ളി പൊട്ടിച്ചു നാസറിന്റെ കാർ വന്നു നിന്നു.ജബ്ബാർ പെട്ടന്ന് തന്നെ അവിടേക്ക് പോയി. "നീ വന്നിട്ട് കുറെ നേരം ആയോടാ" ഇരുവരും സോഫയിൽ വന്നിരുന്നു "ഏയ് വന്നേ ഉള്ളിക്കാ.ഇത്ത ഇനി എന്ന് വരും ഇക്കാ..?" "ആ ..ഓളെ ഒന്ന് വിളിക്കട്ടെ.നേരത്തെ വിളിച്ചപ്പോ ഓൾ സ്വിച്ച് ഓഫ്‌ ആയിരുന്നു"

ഫോൺ എടുത്തു ഉടനെ റംലയെ വിളിച്ചു "ഹലോ ഇക്കാ" "എന്തിനാടി ഫോൺ സ്വിച്ച് ഓഫ്‌ ആക്കിയേ" "അയ്യോ ഇക്കാ.ചാർജ് തീർന്നുപോയി അതാ ഞാൻ." "മം ശെരി ശെരി നീ എന്ന് വരും.ഇവിടെ ജബ്ബാറുണ്ട് " "അയ്യോ ഇക്കാ നാളെ ഞാൻ വരൂ.അവനോട് പറ നാളെ പോകാന് " "മം ശെരി " "ഇക്കാ എന്തേലും കഴിച്ചോ.?" "മം." "ദേവകി അമ്മയോട് പറ മുഷിഞ്ഞ തുണികൂടെ നനക്കാൻ" "മം ശെരി പറയാം" "ശെരി ഇക്കാ വെക്കുവാ " "വെച്ചോടി" റംലയുടെ കിളിപോലെ ഉള്ള നാദം കേട്ടിരിക്കുവാരുന്നു ജബ്ബാർ "ഹോ ഈ കാണ്ടമൃഗത്തിന് പേടമാനെ പോലെ ഉള്ള ഇത്തയെ എങ്ങനെ കിട്ടി പടച്ചോനെ" "എന്താടാ നീ ആലോചിക്കുന്നേ..?" "ഒന്നൂല്ല ഇക്കാ.ദേവന്റെ കാര്യം എന്തായി" "എന്താവാൻ ഓൻ