Chapter Title : അരളിപ്പൂന്തേൻ 7 [Wanderlust]

അപ്പോഴും അച്ഛന്റെവക അടുത്ത തീയറി..

: എടാ മക്കളെ.. കഴിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ തരിപ്പാവണം, ഒന്നടിച്ചാലും നാലടിച്ചാലും പുറത്തേക്ക് വരുന്ന മണം ഒന്നുതന്നെയാ, പേരും ഒന്നുതന്നെ ..കള്ളുകുടിയൻ. അതുകൊണ്ട് മക്കള് ഓരോന്ന് കൂടി ഒഴിച്ചേ

: എന്റെ ലാലു… ഇത് നമുക്ക് പറ്റിയ ആളാണ് ട്ടാ…

: എന്റെ രാജീവേട്ടാ… ഇവൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് നിങ്ങൾ എല്ലാവരും ഭയങ്കര ജോളിയാണെന്ന്, ഇത്ര പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല.

: നമ്മൾ ഈ ജാഡ കാണിച്ചിട്ട് എന്തിനാടാ…ജീവിതം ഒന്നല്ലേ ഉള്ളു അത് ചിരിച്ചും ചിരിപ്പിച്ചും കൊണ്ടുപോയാൽ പോരെ..

ജീവിതത്തിൽ പലരുടെ കൂടെ വെള്ളമടിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ഇന്ന് കിട്ടിയ സന്തോഷം ഇതാദ്യമാണ്. അടിച്ച സാധനത്തേക്കാൾ കിക്കുണ്ട് ഈ നിമിഷങ്ങൾക്ക്. അവസാനം നാല് പെഗ്ഗിൽ നിർത്തി. എനിക്കാണെങ്കിൽ മൂന്നെണ്ണം തന്നെ ധാരാളമാണ്. നാവൊക്കെ കുഴഞ്ഞുതുടങ്ങി. എന്നാലും അഭിമാനം വിട്ടുള്ള കളിയില്ല. പിടിച്ചു നിൽക്കുക തന്നെ. തിരിച്ച് കല്യാണ വീട്ടിലേക്ക് കയറിച്ചെല്ലുമ്പോൾ എല്ലാവരും മുന്നിൽത്തന്നെയുണ്ട്. അവരുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നത് ഞാൻ കാണുന്നുണ്ട്. ചുമ്മാതല്ല അച്ഛൻ എന്റെ തോളിൽ കൈയിട്ടല്ലേ നടക്കുന്നത്… രണ്ടാളുടെയും മുഖത്തെ ചിരി കണ്ടാൽ മതിയല്ലോ.. അമ്മായിയച്ഛനും മരുമോനും ആണെന്ന് ആരും പറയില്ല.

: അച്ഛാ…ഇതെന്ത് ഭാവിച്ചാ..

: എടി മോളെ… ഇന്ന് എന്റെ പൊന്നുമോന്റെ കൂടാൻ കിട്ടിയ അവസരമല്ലേ… കൂടിയില്ലെങ്കിൽ നിനക്ക് വിഷമമായാലോ…

: അച്ചോടാ… രണ്ടും മൂക്കറ്റം കയറ്റിയിട്ട് വന്നിരിക്കുന്നു.. അമ്മേ.. നിങ്ങളിത് കാണുന്നില്ലേ

: നീ ഒന്ന് മിണ്ടാതിരിയെടി മോളെ… അവരുടെ ആ ചിരി കണ്ടാൽ മതിയല്ലോ.. ഒരമ്മപെറ്റ അളിയന്മാരെ പോലുണ്ട്..

: ആഹ് ബെസ്ററ്…

: ശ്രീകുട്ടാ എത്രെണ്ണം കഴിച്ചെടാ…

: ഓഹ് ആകെ 4