Chapter Title : അർദ്ധപ്രാണസഖി 2 [Lee child]

നിന്നെ കൂട്ടുകാരൊക്കെ എന്താ വിളിക്കാറുള്ളത്?"

​ഞാൻ: "ദേവാ എന്ന് വിളിക്കും..."

​വിശ്വനാഥ് ഒന്ന് ചിരിച്ചു. "ശരിയാണ്. പക്ഷേ ഇവിടെ ചിലരൊക്കെ ഇപ്പോഴും എന്നെ 'സാർ' എന്ന് വിളിക്കുന്നുണ്ട്. ഒരു ചെറിയ സഹായം ചെയ്താൽ പോലും അവർക്ക് ഞാൻ സാറാണ്."

​അമ്മ ഗൗരവത്തോടെ പറഞ്ഞു: "അതിനിപ്പോ എന്താ വിശ്വസാർ? നിങ്ങൾ അർഹിക്കുന്ന ബഹുമാനമല്ലേ അത്?"

​വിശ്വനാഥ് അമ്മയെ നോക്കി ഒന്ന് കണ്ണ് ചിമ്മി. "എന്ത് സാർ? ശാലിനി നീ എന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത 'വിശ്വസ്തയായ' സുഹൃത്തല്ലേ?"

​അമ്മ പതുക്കെ തിരുത്തി: "ഞാൻ നിങ്ങളുടെ അസിസ്റ്റന്റാണ് സാർ."

​വിശ്വനാഥ്: "ഓ പ്ലീസ്... അത് ഓഫീസിൽ മാത്രം. വീട്ടിൽ വരുമ്പോൾ നീ എന്റെ സുഹൃത്താണ്, എന്റെ അമ്മയ്ക്ക് നീ ഒരു മകളെപ്പോലെയുമാണ്."

​ഞാൻ അത് കേട്ട് . "മകളോ?"

​വിശ്വനാഥ് ഒന്ന് വിക്കി: "അല്ല... ഞാൻ ഉദ്ദേശിച്ചത്, മകളെപ്പോലെയാണെന്ന്... ഒരു സ്ഥാനം പറഞ്ഞതാണ്."

​അമ്മ എന്നിട്ടും വിട്ടില്ല: "പക്ഷേ, എങ്കിലും..."

​വിശ്വനാഥ് എന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു. "ദേവാ, നീ എന്ത് പറയുന്നു? നിന്റെ അമ്മയ്ക്ക് എന്നെ പേരെടുത്ത് വിളിച്ചൂടെ?"

​ഞാൻ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതിനിടയിൽ നിഷ്കളങ്കമായി പറഞ്ഞു: "അത് പിന്നെ... വിശ്വസാർ എന്റെ അമ്മയെക്കാൾ മുതിർന്ന ആളല്ലേ? പിന്നെ എങ്ങനെയാ അമ്മ പേര് വിളിക്കുന്നത്?"

​അത് കേട്ട് അമ്മയും വിശ്വനാഥും ഒരു നിമിഷം സ്തംഭിച്ചുപോയി. പിന്നെ വിശ്വനാഥ് ഉറക്കെ ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. ചിരിക്കിടയിൽ അദ്ദേഹം അമ്മയെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അമ്മയുടെ മുഖം അപ്പോൾ വല്ലാതെ ചുവന്നുതുടുത്തിരുന്നു. വിയർപ്പ് തുടയ്ക്കാനെന്ന വണ്ണം അമ്മ കൈകൾ കൊണ്ട് നെറ്റിയിൽ തൊട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു.

​വിശ്വനാഥ് ചിരി നിയന്ത്രിക്കാൻ പാടുപെട്ടുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: "കണ്ടോ ശാലിനി, നിന്റെ മകൻ നിന്നെക്കാൾ ബുദ്ധിമാനാണ്. ദേവാ പറഞ്ഞത് ശരിയാ. അപ്പോൾ ഇനി മുതൽ വീട്ടിൽ വരുമ്പോൾ എന്നെ 'വിശ്വേട്ടാ' എന്ന് വിളിച്ചാൽ മതി. ഓക്കേ?"

​അമ്മ എന്നെ ഒന്ന് നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു ജാള്യതയുണ്ടായിരുന്നു. എനിക്ക് അന്ന് അത് മനസ്സിലായില്ലെങ്കിലും, അവർക്കിടയിൽ ഉടലെടുക്കുന്ന ആ പുതിയ ബന്ധത്തിന്റെ നാന്ദിയായിരുന്നു അത്.

​ഡിന്നർ കഴിഞ്ഞ് റെസ്റ്റോറന്റിന് പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ വിശ്വനാഥ് എന്റെ ചുമലിൽ തട്ടി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: "മോനേ...