Chapter Title : അർദ്ധപ്രാണസഖി 2 [Lee child]

ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതിനിടയിൽ നിഷ്കളങ്കമായി പറഞ്ഞു: "അത് പിന്നെ... വിശ്വസാർ എന്റെ അമ്മയെക്കാൾ മുതിർന്ന ആളല്ലേ? പിന്നെ എങ്ങനെയാ അമ്മ പേര് വിളിക്കുന്നത്?"

​അത് കേട്ട് അമ്മയും വിശ്വനാഥും ഒരു നിമിഷം സ്തംഭിച്ചുപോയി. പിന്നെ വിശ്വനാഥ് ഉറക്കെ ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. ചിരിക്കിടയിൽ അദ്ദേഹം അമ്മയെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അമ്മയുടെ മുഖം അപ്പോൾ വല്ലാതെ ചുവന്നുതുടുത്തിരുന്നു. വിയർപ്പ് തുടയ്ക്കാനെന്ന വണ്ണം അമ്മ കൈകൾ കൊണ്ട് നെറ്റിയിൽ തൊട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു.

​വിശ്വനാഥ് ചിരി നിയന്ത്രിക്കാൻ പാടുപെട്ടുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: "കണ്ടോ ശാലിനി, നിന്റെ മകൻ നിന്നെക്കാൾ ബുദ്ധിമാനാണ്. ദേവാ പറഞ്ഞത് ശരിയാ. അപ്പോൾ ഇനി മുതൽ വീട്ടിൽ വരുമ്പോൾ എന്നെ 'വിശ്വേട്ടാ' എന്ന് വിളിച്ചാൽ മതി. ഓക്കേ?"

​അമ്മ എന്നെ ഒന്ന് നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു ജാള്യതയുണ്ടായിരുന്നു. എനിക്ക് അന്ന് അത് മനസ്സിലായില്ലെങ്കിലും, അവർക്കിടയിൽ ഉടലെടുക്കുന്ന ആ പുതിയ ബന്ധത്തിന്റെ നാന്ദിയായിരുന്നു അത്.

​ഡിന്നർ കഴിഞ്ഞ് റെസ്റ്റോറന്റിന് പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ വിശ്വനാഥ് എന്റെ ചുമലിൽ തട്ടി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: "മോനേ... നിന്റെ അമ്മയ്ക്ക് ഇന്ന് നീ ഒരു സെൽഫ് ഗോൾ അടിച്ചു കൊടുത്തല്ലോ!"

​അദ്ദേഹം അത് പറഞ്ഞത് തമാശയായിട്ടാണെങ്കിലും, അവരുടെ ഭാവങ്ങൾ എനിക്ക് മനസ്സിലാകാത്ത എന്തൊക്കെയോ അർത്ഥങ്ങൾ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചിരുന്നു. കാറിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ വിശ്വനാഥ് അമ്മയുടെ കാതിൽ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ എന്തോ പറയുന്നത് ഞാൻ കേട്ടു.

​"ഇനി ആരും കാണാതെ ആ വേദന മാറ്റാൻ മറ്റൊരു മരുന്ന് വേണ്ടല്ലോ ശാലിനി... ഈ വിശ്വേട്ടൻ കൂടെയില്ലേ..."

​അമ്മ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ തല താഴ്ത്തി.

രാവിലെ ഡൈനിങ്ങ് ടേബിളിൽ പ്രഭാതഭക്ഷണം കഴിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് വിശ്വനാഥ് ആ വിഷയം എടുത്തത്. മുഖത്ത് ഒരു