Chapter Title : അർദ്ധപ്രാണസഖി 2 [Lee child]

വശപ്പിശകായ ചിരിയോടെ അദ്ദേഹം അമ്മയെ നോക്കി.

​വിശ്വനാഥ്: "ശാലിനി, ഹോർമോൺ മിൽക്ക് കളക്ഷന് വേണ്ടി പുതിയൊരു മെറ്റീരിയൽ ഇപ്പോൾ മാർക്കറ്റിൽ വന്നിട്ടുണ്ട്... ഒരെണ്ണം വേണോ?"

​അമ്മ ചായ പകർന്നു കൊടുക്കുന്നതിനിടയിൽ ഒന്ന് കണ്ണ് ചിമ്മി കാണിച്ചു. ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ അമ്മ മറുപടി പറഞ്ഞു.

​ശാലിനി: "വേണ്ട വിശ്വസാർ, ഇപ്പോൾ ഉപയോഗിക്കുന്നത് തന്നെ ധാരാളമാണ്. എന്റെ ഹോർമോൺ മിൽക്ക് ശരിയായ രീതിയിൽ ഉപയോഗിക്കാൻ അതിന് നന്നായി അറിയാം. അത്യാവശ്യം നല്ല ക്വാളിറ്റിയുമുണ്ട്..."

​അമ്മ അത് പറയുമ്പോൾ ആ മുഖത്ത് ഒരു തരം വിജയഭാവമായിരുന്നു…

​വിശ്വനാഥ് തന്റെ കാലുകൾക്കിടയിൽ ഒന്ന് അമർത്തി തടവിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു, "പക്ഷേ, ഇപ്പോഴുള്ളതിന് ചിലപ്പോഴൊക്കെ ചെറിയ പ്രശ്നങ്ങളില്ലേ?"

​അമ്മ ഒന്ന് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: "അതൊന്നും സാരമില്ല. 'Old is Gold' എന്നല്ലേ? ഇപ്പോഴുള്ളത് നല്ല ലാഭകരവുമാണ്, എനിക്ക് നല്ല സംതൃപ്തിയുമുണ്ട്."

​അവർ സംസാരിക്കുന്നത് ബിസിനസ്സിനെക്കുറിച്ചാണോ അതോ മറ്റെന്തിനെക്കുറിച്ചാണോ എന്ന് ആ ഏഴു വയസ്സുകാരനായ എനിക്ക് അന്ന് മനസ്സിലായില്ല. പക്ഷേ, അവരുടെ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കം എന്നെ അസ്വസ്ഥനാക്കി. ആ സംസാരം കഴിഞ്ഞാണ് ഞങ്ങൾ തലേദിവസം രാത്രി റെസ്റ്റോറന്റിൽ നടന്ന കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു തുടങ്ങിയത്.

​വിശ്വനാഥ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് എന്നെ നോക്കി: "ദേവാ, ഇന്നലെ നീ നിന്റെ അമ്മയ്ക്ക് നല്ലൊരു പണി കൊടുത്തല്ലോ... പേര് വിളിക്കാൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ നീ പ്രായം നോക്കി മറുപടി പറഞ്ഞു. പാവം നിന്റെ അമ്മ ഒരു നിമിഷം പേടിച്ചുപോയി!"

​അമ്മ അപ്പോഴും നാണത്തോടെ മുഖം താഴ്ത്തിയിരിക്കുകയായിരുന്നു.

​"അത് സാരമില്ല വിശ്വേട്ടാ..." എന്ന് അമ്മ വിളിക്കുമ്പോൾ, വിശ്വനാഥന്റെ മുഖത്ത് ഒരു വിജയിയുടെ ഭാവമായിരുന്നു. "കണ്ടോ, ദേവാ... നിന്റെ ആ മറുപടി കാരണമാണ് അമ്മ എന്നെ 'വിശ്വേട്ടാ' എന്ന് വിളിച്ചു തുടങ്ങിയത്. ഒരു കണക്കിന് നീ എനിക്കൊരു സഹായമാണ് ചെയ്തത്."

​ആ റെസ്റ്റോറന്റിലെ രാത്രിക്ക് ശേഷം അവർക്കിടയിലുള്ള അകലം പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതായതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി.

ഭക്ഷണം കഴിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനിടയിൽ കൈകഴുകാനായി ഞാൻ എഴുന്നേറ്റു. വാഷ് ബേസിനിലേക്ക് നടക്കുമ്പോഴും എന്റെ മനസ്സ് ആ 'ഹോർമോൺ മിൽക്ക്' എന്ന പ്രയോഗത്തിലായിരുന്നു. മുഖം കഴുകി തിരികെ വരുമ്പോൾ, റെസ്റ്റോറന്റിലെ ആൾത്തിരക്കിനിടയിലും അവരുടെ ടേബിളിൽ നിന്നുള്ള അടക്കംപറച്ചിലുകൾ എന്റെ കാതിലടിച്ചു. ഞാൻ ഒരു തൂണിന് പിന്നിൽ ഒന്നുനിന്നു.

​വിശ്വനാഥ് അമ്മയുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ പതുക്കെ വിരലോടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വരം വല്ലാതെ താഴ്ന്നിരുന്നു.

​വിശ്വനാഥ്: "ശാലിനി... ഇന്നലെ രാത്രി ആ 'മരുന്ന്' തന്നപ്പോൾ നീ ഇത്രയും ഹാപ്പിയാകുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയില്ല. നിന്റെ ആ