Chapter Title : അർദ്ധപ്രാണസഖി 2 [Lee child]

അമ്മ വിളിക്കുമ്പോൾ, വിശ്വനാഥന്റെ മുഖത്ത് ഒരു വിജയിയുടെ ഭാവമായിരുന്നു. "കണ്ടോ, ദേവാ... നിന്റെ ആ മറുപടി കാരണമാണ് അമ്മ എന്നെ 'വിശ്വേട്ടാ' എന്ന് വിളിച്ചു തുടങ്ങിയത്. ഒരു കണക്കിന് നീ എനിക്കൊരു സഹായമാണ് ചെയ്തത്."

​ആ റെസ്റ്റോറന്റിലെ രാത്രിക്ക് ശേഷം അവർക്കിടയിലുള്ള അകലം പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതായതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി.

ഭക്ഷണം കഴിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനിടയിൽ കൈകഴുകാനായി ഞാൻ എഴുന്നേറ്റു. വാഷ് ബേസിനിലേക്ക് നടക്കുമ്പോഴും എന്റെ മനസ്സ് ആ 'ഹോർമോൺ മിൽക്ക്' എന്ന പ്രയോഗത്തിലായിരുന്നു. മുഖം കഴുകി തിരികെ വരുമ്പോൾ, റെസ്റ്റോറന്റിലെ ആൾത്തിരക്കിനിടയിലും അവരുടെ ടേബിളിൽ നിന്നുള്ള അടക്കംപറച്ചിലുകൾ എന്റെ കാതിലടിച്ചു. ഞാൻ ഒരു തൂണിന് പിന്നിൽ ഒന്നുനിന്നു.

​വിശ്വനാഥ് അമ്മയുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ പതുക്കെ വിരലോടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വരം വല്ലാതെ താഴ്ന്നിരുന്നു.

​വിശ്വനാഥ്: "ശാലിനി... ഇന്നലെ രാത്രി ആ 'മരുന്ന്' തന്നപ്പോൾ നീ ഇത്രയും ഹാപ്പിയാകുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയില്ല. നിന്റെ ആ മുഖത്തെ ആ സംതൃപ്തി (Satisfaction)... അത് കാണാന… എനിക്കിഷ്ടം."

​അമ്മ ഒന്ന് ചുറ്റും നോക്കി, ആരും ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ലെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തി ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ മറുപടി പറഞ്ഞു.

​ശാലിനി: "വിശ്വേട്ടാ... പതുക്കെ. ആരെങ്കിലും കേൾക്കും. പിന്നെ, ആ മരുന്ന് അത്രയ്ക്ക് എഫക്റ്റീവ് ആയിരുന്നു. പക്ഷേ... ഒരു കുഴപ്പമുണ്ട്."

​വിശ്വനാഥ് പുരികമുയർത്തി ചോദിച്ചു: "എന്ത് കുഴപ്പം?"

​അമ്മ വിശ്വനാഥന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു: "അതിന് അഡിക്ഷൻ കൂടുതലാ…. ഒരിക്കൽ അനുഭവിച്ചാൽ പിന്നെ അത് കിട്ടാതെ ഉറക്കം വരില്ല. ഇന്നലെ രാത്രി ആ മുറിയിൽ വെച്ച് വിശ്വേട്ടൻ തന്ന ആ 'കെയറിംഗ്' ഉണ്ടല്ലോ... അത് എനിക്ക് ശരിക്കും ആവശ്യമായിരുന്നു."

​വിശ്വനാഥ് ഒന്ന് ചിരിച്ചു, എന്നിട്ട് അമ്മയുടെ ചെവിയോട് ചേർന്ന് പിറുപിറുത്തു: "ഇന്ന് രാത്രിയും ആ മരുന്ന് നിനക്ക് കിട്ടും. പക്ഷേ ഇത്തവണ അതിന് ഡോസ് ഇത്തിരി കൂടുതലായിരിക്കും. ദേവൂട്ടിനെ നേരത്തെ ഉറക്കാൻ നോക്ക്..."

​അമ്മ നാണത്തോടെ വിശ്വനാഥന്റെ കൈയിൽ ഒന്ന് നുള്ളി. "വിശ്വേട്ടാ... നിങ്ങൾ വല്ലാത്തൊരാൾ തന്നെയാണ്."

​ഞാൻ അവിടെ തറഞ്ഞുനിന്നുപോയി. അമ്മയുടെ മുഖത്തെ ആ ചുവപ്പ് നാണമാണോ അതോ ഭയമാണോ എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല. പക്ഷേ, എന്റെ അച്ഛൻ മരിച്ചതിന് ശേഷം