Chapter Title : അർദ്ധപ്രാണസഖി 4 [Lee child] [Climax]

കണ്ടിട്ടുള്ള അതേ മുഖം. വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് വിശ്വനാഥൻ ഉപേക്ഷിച്ച, തന്റെ മകന്റെ ക്രൂരതകൾ കണ്ട് വീടുവിട്ടിറങ്ങിയ ആ വയോധിക.

ലക്ഷ്മിയമ്മ അനന്യയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. അവരുടെ ചുളിവു വീണ കൈകൾ കൊണ്ട് അനന്യയുടെ മുഖം തഴുകി. വാത്സല്യത്തോടെ അവർ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:

"ഓ... ദേവൂട്ടൻ പറഞ്ഞ ആ കുട്ടി നീയാണല്ലേ? നിന്നെക്കുറിച്ച് അവൻ എന്നോട് ഒരുപാട് സംസാരിച്ചിട്ടുണ്ട് മോളേ..."

അനന്യയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. 'ദേവൂട്ടൻ'... അർജുൻ തന്റെ മുത്തശ്ശിയുടെ അരികിൽ പോലും ഒരു ഏജന്റായല്ല, പഴയ ആ ചെറിയ കുട്ടിയായാണ് എത്തിയിരുന്നത്.

ലക്ഷ്മിയമ്മ തുടർന്നു: "എന്റെ മകൻ ചെയ്ത പാപങ്ങൾക്ക് എനിക്ക് മാപ്പില്ല മോളേ. അവൻ എന്നെ ഈ ആശ്രമത്തിൽ ഉപേക്ഷിച്ചു. പക്ഷേ എന്റെ കൊച്ചുമകൻ... ദേവൂട്ടൻ... അവൻ എന്നെ എന്നും വന്നു കാണുമായിരുന്നു. തന്റെ ദൗത്യം തീർന്നാൽ നിന്നെ എന്റെ അടുത്തേക്ക് അയക്കുമെന്ന് അവൻ പറഞ്ഞിരുന്നു. ഇനി എനിക്ക് ആ മകന്റെ അടുത്തേക്ക് പോകാൻ കഴിയില്ല."

അവർ അനന്യയുടെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു: "മോളേ... എനിക്ക് നിന്റെ കൂടെ താമസിക്കാമോ? നിന്റെ അമ്മയായി?"

അനന്യയ്ക്ക് വാക്കുകൾ കിട്ടിയില്ല. താൻ അനാഥയാണെന്ന് അർജുനോട് പറഞ്ഞ ആ രാത്രിയിൽ, അവൻ നൽകിയ വാക്ക് അവൻ പാലിച്ചിരിക്കുന്നു. ശാലിനിയെയല്ല, പകരം സ്നേഹം മാത്രം അറിയാവുന്ന ലക്ഷ്മിയമ്മയെയാണ് അവൻ അവൾക്ക് അമ്മയായി നൽകിയത്.

അനന്യ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ആ വൃദ്ധയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. അർജുൻ എന്ന ദേവ് ഇപ്പോൾ എവിടെയായിരുന്നാലും, അവൻ നൽകിയ സ്നേഹത്തിന്റെ ഈ തണൽ എന്നും തന്റെ കൂടെയുണ്ടാകുമെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

ജയിലിലെ ഇരുമ്പഴികൾക്കിടയിലൂടെ വിശ്വനാഥനെ കണ്ട ശാലിനി നടുങ്ങിപ്പോയി. പഴയ ആഡംബരവും ഗമയുമെല്ലാം മാഞ്ഞ്, വെളുത്ത ജയിൽ വസ്ത്രത്തിൽ തളർന്നിരിക്കുന്ന വിശ്വനാഥൻ. ശാലിനിയെ കണ്ടതും വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അയാൾ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. ആ രാത്രിയിലെ മാസ്ക്വറേഡ് പാർട്ടിക്ക് മുമ്പ് നടന്ന ചില ഭീകരമായ സത്യങ്ങളാണ് അയാൾക്ക് വെളിപ്പെടുത്താനുണ്ടായിരുന്നത്.

വിശ്വനാഥൻ: (തകർന്ന സ്വരത്തിൽ) "ശാലിനി... നീ വിചാരിക്കുന്നത് പോലെയല്ല കാര്യങ്ങൾ. ആ രാത്രി... ഞാൻ എയർപോർട്ടിൽ ലാൻഡ് ചെയ്‌ത തലേദിവസം... എന്നെ ആരോ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയിരുന്നു."

ശാലിനി അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി.