Chapter Title : അർദ്ധപ്രാണസഖി 4 [Lee child] [Climax]

അവർ അവനെ വിളിച്ചത്. മിഷൻ പൂർത്തിയായെന്നും 'എക്സിറ്റ് പോയിന്റിലേക്ക്' എത്തണമെന്നും അവർ പറഞ്ഞു. ഞാൻ ഉറക്കമാണെന്ന് കരുതി അവൻ എന്റെ നെറ്റിയിൽ തലോടി അവസാനമായി ഒരു യാത്രപറച്ചിൽ നടത്തി. ഏറ്റവും സ്നേഹിക്കുന്നവർ പെട്ടെന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായാൽ എന്ത് ചെയ്യുമെന്ന് അവൻ എന്നോട് ചോദിച്ചിരുന്നു. അതിനുള്ള ഉത്തരം നൽകാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. ഞാൻ കണ്ണ് തുറന്നപ്പോൾ അവൻ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല."

അർജുൻ നൽകിയ ആ വിലാസത്തെക്കുറിച്ചും (ആശ്രമത്തിന്റെ വിലാസം), മൂന്ന് ദിവസത്തിന് ശേഷം അവിടെ പോകാൻ അവൻ പറഞ്ഞ കാര്യവും അനന്യ നിരഞ്ജനയോട് പറഞ്ഞു.

നിരഞ്ജന എല്ലാം കേട്ടു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു നിമിഷം മൗനിയായി. പിന്നെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു: ": "മൂന്ന് ദിവസം... കൃത്യം മൂന്ന് ദിവസം കഴിഞ്ഞ് നമുക്ക് ആ വിലാസത്തിലേക്ക് പോകാം. അർജുൻ നിനക്ക് വേണ്ടി അവിടെ എന്തോ കാത്തുവെച്ചിട്ടുണ്ട്. ഒരുപക്ഷേ നിനക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ട നിന്റെ ഐഡന്റിറ്റിയോ, അല്ലെങ്കിൽ അവൻ നിനക്ക് നൽകുമെന്ന് വാക്ക് നൽകിയ ആ അമ്മയോ അവിടെയുണ്ടാകും."

അനന്യ ആ ജനാലയിലൂടെ പുറത്തെ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി.

അർജുൻ നൽകിയ ആ വിലാസം തേടിയുള്ള യാത്ര ചെന്നവസാനിച്ചത് നഗരത്തിരക്കുകളിൽ നിന്ന് അകലെ, ശാന്തമായ ഒരു ആശ്രമത്തിലായിരുന്നു. അർജുൻ പറഞ്ഞതുപോലെ കൃത്യം മൂന്നാം ദിവസം തന്നെ അനന്യയും നിരഞ്ജനയും അവിടെയെത്തി.

ആശ്രമത്തിന്റെ കവാടത്തിൽ വെച്ച് നിരഞ്ജന തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ആ വറീപ്പും അതിലെ നമ്പറും അവിടെയുള്ള അധികൃതർക്ക് കാണിച്ചുകൊടുത്തു. ആ നമ്പർ കണ്ടതും അവരുടെ ഭാവം മാറി. ബഹുമാനപുരസ്സരം അവർ അവരെ അകത്തേക്ക് ക്ഷണിച്ചു.

"അല്പം കാത്തിരിക്കൂ... അവർ ഇപ്പോൾ വരും," ഒരു അന്തവാസി പറഞ്ഞു.

കുറച്ചു സമയത്തിന് ശേഷം, വെള്ള വസ്ത്രം ധരിച്ച, ഏകദേശം എഴുപത് വയസ്സ് പ്രായം തോന്നിക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീ അവരുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. പ്രായത്തിന്റെ അവശതകളുണ്ടെങ്കിലും അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു ചടുലതയും ചൈതന്യവും ഉണ്ടായിരുന്നു. കൂടെയുണ്ടായിരുന്നവർ അവരെ ആദരവോടെ വിളിച്ചു: "ലക്ഷ്മിയമ്മേ... ദാ ഇവർ വന്നല്ലോ."

അനന്യ ആ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി സ്തബ്ധയായി നിന്നുപോയി. തന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് മറ്റാരുമല്ല, വിശ്വനാഥന്റെ സ്വന്തം അമ്മ ലക്ഷ്മിയമ്മയാണ്! വിശ്വനാഥന്റെ വീട്ടിലെ ആൽബങ്ങളിൽ താൻ