Chapter Title : അർദ്ധപ്രാണസഖി [Lee child]

ബെഡിൽ നിന്നിറങ്ങി. വാതിലിന്റെ കീഹോളിലൂടെ നോക്കിയപ്പോൾ അമ്മ ലൈറ്റ് തെളിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ആ ഗസ്റ്റ് റൂമിലേക്ക് വേഗത്തിൽ നടക്കുന്നത് കണ്ടു. അമ്മ അവിടെ ചെന്ന് വാതിലിൽ മുട്ടി, അത് തുറന്നതും ഉള്ളിലേക്ക് കയറി.

​ഞാൻ ശ്വാസം അടക്കിപ്പിടിച്ച് ആ മുറിക്ക് മുന്നിലെത്തി കീഹോളിലൂടെ നോക്കി. ഉള്ളിലെ കാഴ്ചകൾ എനിക്ക് വ്യക്തമായിരുന്നില്ല, പക്ഷേ അവരുടെ സംഭാഷണം ഞാൻ കേട്ടു..

വിശ്വനാഥൻ: "അവൻ ഉറങ്ങിയോ?"

​അമ്മ: "ഉറങ്ങി വിശ്വേട്ടാ... പക്ഷേ എന്തിനാ ഇത്ര അർദ്ധരാത്രി എന്നെ ഇങ്ങോട്ട് വിളിച്ചത്?"

​വിശ്വനാഥൻ: "നിന്റെ ആ വേദന എങ്ങനെയുണ്ട്?"

​അമ്മ: "അത് ഇപ്പോഴുമുണ്ട്... ഹോസ്പിറ്റലിൽ വെച്ച് തുടങ്ങിയതാ. അത്ര പെട്ടെന്ന് മാറുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല."

​വിശ്വനാഥൻ: "ഡോക്ടർ വിളിച്ചിരുന്നു. ഈ രാത്രി കൂടി ഒന്ന് ക്ഷമിക്കണം എന്നാണ് പറഞ്ഞത്. എല്ലാം ശരിയാകും ശാലൂ, നീ വിഷമിക്കണ്ട."

​(അമ്മയുടെ തേങ്ങൽ കേൾക്കുന്നു...)

​വിശ്വനാഥൻ: "കരയല്ലേ... ഇനി നിന്റെ ആ വേദനയുടെ കാര്യം നോക്കാം."

​അമ്മ: "വിശ്വേട്ടാ... എനിക്ക് എങ്ങനെ ഇത് ചെയ്യാൻ പറ്റും? ഇത് 'അവൾക്ക്' വേണ്ടിയുള്ളതല്ലേ? നമ്മൾ ഇതിൽ തൊടുന്നത് ശരിയാണോ?"

​വിശ്വനാഥൻ: "അതൊക്കെ ആര് പറഞ്ഞു?"

​(പെട്ടെന്ന് ഒരു സിപ്പിന്റെ ശബ്ദം മുഴങ്ങുന്നു...)

​അമ്മ: "വിശ്വേട്ടാ... എന്തുവാ ഈ കാണിക്കുന്നത്? ആഹ്... വേണ്ട വിശ്വേട്ടാ, വേദനിക്കുന്നു... പ്ലീസ്, ഇത് വല്ലാതെ..."

​അർജുൻ അനന്യയെ നോക്കി. അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു കയ്പ്പ് പടർന്നു.

​"ആദ്യം അമ്മ വേദന കൊണ്ട് പിടയുകയായിരുന്നു മാം. പക്ഷേ പതുക്കെ ആ ശബ്ദം മാറാൻ തുടങ്ങി. വേദനയുടെ സ്ഥാനത്ത് ഒരു വല്ലാത്ത ആശ്വാസത്തിന്റെ മൂളലുകൾ വരാൻ തുടങ്ങി. അമ്മയുടെ ശ്വാസം