Chapter Title : അരൂപി 2 [ചാണക്യൻ] [Climax]

അവളെ ഉറ്റു നോക്കി.

"അരുണേട്ടാ എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം.

ഓർമ നഷ്ട്ടപ്പെട്ട സമയത്ത് ഞാൻ അരുണേട്ടനെ സ്നേഹിച്ചുപോയി.

ഏതോ ഒരു ദുർബല നിമിഷത്തിൽ നമ്മുടെ കല്യാണവും കഴിഞ്ഞു.

എനിക്ക് ഓർമ്മകൾ ഉള്ളപ്പോൾ ആയിരുന്നേൽ ഇതൊന്നും സംഭവിക്കില്ലായിരുന്നു.

ഞാൻ കാരണം അരുണേട്ടന്റെ ജീവിതമാ തകർന്നത്.

എന്നോട് വെറുപ്പ് തോന്നരുത് കേട്ടോ.

അതുപോലെ എനിക്ക് വരുണേട്ടനെ അല്ലാതെ മറ്റാരെയും സ്നേഹിക്കാൻ കഴിയില്ല

എന്റെ മരണം വരെ അങ്ങനായിരിക്കും.

പാതി മരിച്ച മനസുമായിട്ടാ ഞാനിപ്പോഴും ജീവിക്കുന്നേ.

ഇനി വരുണേട്ടന്റെ ഓർമകളുമായി എനിക്ക് ജീവിക്കണം.

എല്ലാറ്റിനും മാപ്പ് അരുണേട്ടാ."

ശ്രീക്കുട്ടി നിറ കണ്ണുകളോടെ ക്ഷമാപണത്തോടെ അരുണിന് നേരെ കൈകൂപ്പി.

അതു കേട്ടതും അരുൺ ആകെ സ്തബ്ധനായി.

അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി.

വാക്കുകൾക്കായി അവൻ പരതി.

നെഞ്ചു പൊട്ടുന്ന വേദനയിലും ശ്രീമോൾക്കായി അവന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു.

അവന്റെ കണ്ണുനീരിന് രക്തത്തിന്റെ നിരമായിരുന്നു.

കട്ട ചുവപ്പ്.

അവൾ കുറ്റബോധത്തോടെ തല താഴ്ത്തി.

അരുണിനെ ഫേസ് ചെയ്യാൻ അവൾ ബുദ്ധിമുട്ടി.

അത് കണ്ടതും അരുൺ അവളുടെ താടിയിൽ പിടിച്ചു ആ മുഖം പയ്യെ പതിയെ ഉയർത്തി.

"സാരമില്ല ശ്രീക്കുട്ടി നീ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്ന വരെ ഞാൻ കാത്തിരിക്കും.

നിന്റെ മാറോട് ചേർന്ന് കിടക്കുന്ന ഞാൻ കെട്ടിയ ആ താലിയില്ലേ അതാണെന്റെ വിശ്വാസം.

എന്റെ സ്നേഹം സത്യമാണെങ്കിൽ നീ ഒരിക്കൽ തിരിച്ചറിയും.

അന്ന് നീ ഓടി വരുമ്പോൾ നിന്നെ കൊണ്ടു പോകാൻ ഞാനിവിടെ കാത്തിരിപ്പുണ്ടാകും.

ധൈര്യമായിട്ട് പോയി വാ."

അരുൺ അവളുടെ ചുമലിൽ തട്ടി ആശ്വസിപ്പിച്ചു.

അതു കേട്ടതും ശ്രീ ഒരു പൊട്ടി കരച്ചിലോടെ അരുണിന്റെ മാറിലേക്ക് വീണു.

അരുൺ അവളുടെ നെറുകയിലൂടെ പതിയെ തഴുകിക്കൊണ്ട് ആ സീമന്ത രേഖയിൽ പതിയെ ചുംബിച്ചു.

പെട്ടെന്ന് അവനിൽ നിന്നും വിട്ടു മാറിയ ശ്രീക്കുട്ടി തന്റെ സാമഗ്രികളുമായി കൂട്ടുകാരിക്കൊപ്പം ഉള്ളിലേക്ക് പോയി.

ഒരു തിരിഞ്ഞു നോട്ടം അരുൺ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു.

പക്ഷെ അതു വെറുതെയായിപ്പോയി.

ഫ്ലൈറ്റ് ടേക്ക്ഓഫ് ചെയ്തു എന്നുള്ള അറിയിപ്പ് വന്നതും അരുൺ തൻറെ കണ്ണുകൾ തുടച്ചുകൊണ്ട് പാർക്കിങ്ങിലേക്ക് നീങ്ങി.

ഈ സമയം ഫ്ലൈറ്റിനുള്ളിൽ തന്റെ വിന്ഡോ സീറ്റിൽ അമർന്നിരിക്കുകയായിരുന്നു ശ്രീക്കുട്ടി.