Chapter Title : അരൂപി [ചാണക്യൻ]

കേട്ട് ഉറക്കത്തിലായിരുന്ന അരുൺ പൊടുന്നനെ ഞെട്ടിയുണർന്നു ചുറ്റും നോക്കി.

മുഖം പൊത്തി കരഞ്ഞ കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ശ്രീയെ കണ്ട് അവൻ ടെൻഷനോടെ അവളെ ചേർത്തു പിടിച്ചു.

"ശ്രീമോളെ എന്താ പറ്റിയെ നിനക്ക്?  പറയ്‌ എന്താ ഉണ്ടാ? "

അരുൺ അവളെ സമാധാനിപ്പിക്കുവാനായി പറഞ്ഞു.

ശ്രീയുടെ നെറുകയിലൂടെ അവൻ വാത്സല്യപൂർവ്വം തലോടി.

ശിരസ്സിൽ ഒരു സ്പർശനം തിരിച്ചറിഞ്ഞതും ശ്രീക്കുട്ടി പതിയെ മുഖമുയർത്തി നോക്കി.

ചുവന്ന കണ്ണുകളോടെ രൗദ്ര ഭാവത്തിൽ ശ്രീ അവനെ തറപ്പിച്ചു നോക്കിയതും കാര്യമെന്തെന്നറിയാതെ അരുണിന്റെ മനസ് ഉഴലുകയായിരുന്നു.

ഒരിക്കൽ പോലും ശ്രീ ഇതുപോലെ തന്നെ നോക്കിയിട്ടില്ലെന്നു അവൻ ഓർത്തു.

ശ്രീയുടെ സങ്കടം കണ്ട് സഹിക്കാൻ വയ്യാതെ അരുൺ അവളെ കെട്ടിപ്പിടിക്കാൻ നോക്കി.

"തൊട്ടു പോകരുത്..... യു ബിച്ച്‌ "

അലറിക്കൊണ്ട് ശ്രീ അവനെ തട്ടി മാറ്റി.

ശ്രീയുടെ പെരുമാറ്റത്തിൽ വിഷണ്ണനായ അരുൺ അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിക്കാൻ നോക്കി.

"ശ്രീമോളെ ഞാനൊന്ന് പറയട്ടെ"

"പറയെടാ ചെറ്റേ എപ്പോഴാ നമ്മുടെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞേ? "

പുതപ്പ് നെഞ്ചോടു ചേർത്തു പിടിച്ചു മറു കൈകൊണ്ട് അരുണിന്റെ ടി ഷർട്ടിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ടു അവൾ ചോദിച്ചു.

ആ ചോദ്യം കേട്ടതും അരുൺ പൊടുന്നനെ നടുങ്ങി.

എന്ത് പറയണമെന്നറിയാതെ അവൻ വിക്കി.

ഭയം എന്ന വികാരം ഒരു മിന്നൽ പിണർ പോലെ അവന്റെ നട്ടെല്ലിലൂടെ പാഞ്ഞു പോയി.

സംഭവിക്കാൻ പാടില്ലാത്തത് സംഭവിച്ചു എന്ന് അരുണിന് മനസിലായി.

ശ്രീയുടെ കത്തുന്ന നോട്ടം താങ്ങാനാവാതെ അവളുടെ നെഞ്ചിലെ പിടപ്പ് അറിഞ്ഞു കൊണ്ട്  ഒന്നും ഉരിയാടാനാവാതെ അരുൺ ശില പോലെ നിന്നു.

ശ്രീ പിന്നെയും എന്തൊക്കെയോ അവന്റെ ഷർട്ടിൽ പിടിച്ചു ചോദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

അപ്പോഴും ഒരു മൂളൽ മാത്രമായിരുന്നു അവന്റെ കാതിൽ നിറയെ.

മറ്റൊന്നും ഗ്രഹിക്കാനുള്ള മാനസികാവസ്ഥ അവനുണ്ടായിരുന്നില്ല.

ശ്രീക്കുട്ടിയുടെ അലർച്ച കേട്ട് അപ്പോഴേക്കും വീട്ടുകാർ വന്ന് അവന്റെ വാതിൽ മുട്ടി തുടങ്ങിയിരുന്നു.

ഗത്യന്തരമില്ലാതെ അരുൺ ഒരു കാവി മുണ്ട് ചുറ്റിക്കൊണ്ട് വാതിൽ തുറന്നു റൂമിനു വെളിയിലേക്കിറങ്ങി.

അപ്പോഴും അവളുടെ തേങ്ങൽ അവന്റെ കാതുകളിൽ പതിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

വാതിലിനു മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന അച്ഛനെയും അമ്മയെയും ചേച്ചിയെയും കണ്ട് അവൻ സംഭ്രമത്തോടെ നിന്നു.

"അരുണേ മോൾക്ക്