Chapter Title : അരൂപി [ചാണക്യൻ]

നോക്കി നിന്നു.

"സാരല്യ അരുണേട്ടാ.. എന്റെ മിസ്റ്റേക്ക് അല്ലേ ഡോർ അടക്കാതെ പോയത്.. അരുണേട്ടൻ ടെൻഷൻ ആവണ്ട.. എനിക്ക് പരിഭവം ഒന്നുമില്ലട്ടോ "

തന്റെ സ്വതസിദ്ധമായ നുണക്കുഴി കാണിച്ചു കൊണ്ടു ശ്രീക്കുട്ടി പുഞ്ചിരിച്ചു.

ഒരു നിമിഷം അവളുടെ ആ ചിരിയിൽ അരുൺ മതി മറന്നു പോയെങ്കിലും സ്വബോധം വീണ്ടെടുത്ത് അവൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.

"ഞാൻ പൂവാണ് ശ്രീ പിന്നൊരിക്കൽ കാണാം.. ബൈ"

"അപ്പൊ ഇനി എപ്പോഴാ കാണാ"

മുഖം ചുളിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ശ്രീയുടെ ചോദ്യം കേട്ടതും പോകാനായി തിരിഞ്ഞ അരുൺ  വീണ്ടും പുറകിലേക്ക് അവളെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.

"അറിയില്ല എപ്പോഴേലും വരാം"

"ഞാൻ വിളിച്ചാൽ വരാതിരിക്കുവോ "

ശ്രീയുടെ പരിഭവം നിറഞ്ഞ ചോദ്യം കേട്ടതും എന്ത് മറുപടി പറയണമെന്ന് ഓർത്ത് അവന് തലക്ക് ചൂട് പിടിച്ചു.

ശ്രീയോട് എന്താണ് പറയേണ്ടതെന്ന് അവനൊരു നിശ്ചയവുമില്ലായിരുന്നു.

എന്നാലും അവൻ മറുപടി പറഞ്ഞു.

"ഉറപ്പായും വരാം"

അത് കേട്ടതും ആയിരം നക്ഷത്രങ്ങൾ പൂത്തുത്തളിർക്കുന്നത് അവളുടെ മിഴി മുനകളിലൂടെ അവന് അറിയാൻ പറ്റി.

വിവരിക്കാനാവാത്ത വിധം അവളുടെ മുഖം വിവർണമായി.

സുന്ദരമായ അവളുടെ അധരങ്ങളിൽ എന്തൊക്കെയോ കുസൃതികൾ ഒളിച്ചിരിപ്പുണ്ടെന്ന് അവന് തോന്നി.

ശ്രീയുടെ മുഖത്തു വിരിയുന്ന നാണം കണ്ട് അരുൺ ആകെ ചിന്തിതനായിരുന്നു.

കാരണം പണ്ട് വരുണുമായി ഈ നാട്ടിൽ ഉള്ളപ്പോൾ പോലും തന്നോടൊന്ന് അവൾ മര്യാദക്ക് സംസാരിക്കുകയോ ചിരിക്കുകയോ ചെയ്തിട്ടില്ല.

കാരണം എന്താണെന്ന് വച്ചാൽ തന്റെ സ്ത്രീകളോടുള്ള വിദ്വേഷപരമായ മനോഭാവം തന്നായിരുന്നു.

സ്വന്തം അമ്മായിടെ മകളായിട്ട് പോലും ഞാനവളുടെ മുഖത്ത് നോക്കുകയോ ചിരിക്കുകയോ പേര് ചൊല്ലി വിളിക്കുകയോ ഒന്നും ചെയ്തിട്ടില്ലായിരുന്നു.

വരുൺ ആയിരുന്നു അവൾക്കെല്ലാം.

അത്രേം പൊന്നു പോലെ സ്നേഹിച്ച പെണ്ണിനെ ഒറ്റക്കാക്കിയിട്ട് അവൻ പോയില്ലേ മറ്റൊരിടത്തേക്ക്.

അത് ഓർത്തപ്പോഴേക്കും ഉള്ളിൽ സങ്കടം നുരഞ്ഞു പൊന്തിയതും ശ്രീയുമായുള്ള സംസാരം അവസാനിപ്പിച്ച് അവൻ തിരിച്ചു വീട്ടിലേക്ക് പോയി.

പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ ശ്രീയുമായി അരുണിന് യാതൊരുവിധ കോൺടാക്ടും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

കൂട്ടുകാരുമായി മൊത്തം കറങ്ങിയും ടൂർ പോയും അവൻ സമയം ചിലവഴിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

ഒരാഴ്ചയ്ക്ക് ശേഷം അവൻ വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയ ദിവസം ആയിരുന്നു അന്ന്.

പതിവ് പോലെ 11