Chapter Title : അരൂപി [ചാണക്യൻ]

കണ്ടതും ഇമ ചിമ്മാതെ തെല്ലൊന്ന് നോക്കി നിന്ന അരുൺ പൊടുന്നനെ സംയമനം വീണ്ടെടുത്ത് അവൾക്ക് സമീപം നടന്നടുത്തു.

അരുൺ തൊട്ട് പുറകിൽ എത്തിയപ്പോഴാണ് കണ്ണാടിയിൽ കൂടി ശ്രീ അത് ശ്രദ്ധിച്ചത്.

അവൾക്ക് പിറകിൽ തൊട്ടു തൊട്ടില്ല എന്ന മട്ടിൽ എത്തിയതും അരുൺ അവളുടെ ഇടുപ്പിനരികിലൂടെ കൈ നീട്ടി.

അവന്റെ സ്പര്ശനം തിരിച്ചറിഞ്ഞതും ശ്രീക്കുട്ടിക്ക് കറന്റ്‌ അടിച്ചത് പോലെയായി.

അവൾ നാണംകൊണ്ടു കണ്ണുകൾ ചിമ്മി തുറന്നു.

അരുണിന്റെ ദേഹത്തു നിന്നും വമിക്കുന്ന ചൂട് തന്നെ കാന്തം പോലെ ആകര്ഷിക്കുന്നതായി അവൾക്ക് തോന്നി.

തന്റെ വയറിലൂടെ കൈകൾ പിണച്ചു ഇപ്പൊ കോരിയെടുക്കുമെന്ന് ശ്രീ മനസ് കൊണ്ടു കൊതിച്ചു.

പക്ഷെ അവളുടെ ഇടുപ്പിനരികിലൂടെ കൈയിട്ട അരുൺ മേശയ്ക്ക് മുകളിൽ ഉള്ള ചീർപ് എടുത്ത ശേഷം പുറം തിരിഞ്ഞു മുടി ചീകുവാൻ തുടങ്ങി.

ഇത് കണ്ടതും ഈർഷ്യയോടെ അവൾ മുഖം വെട്ടിച്ചു.

മുടി ചീകി ചീർപ് അവിടെ വച്ച ശേഷം അരുൺ റൂമിന് വെളിയിലേക്കിറങ്ങി.

അരുണിന്റെ പ്രവൃത്തിയിൽ മനോവിഷമം അനുഭവപ്പെട്ട ശ്രീ നിറഞ്ഞു വന്ന കണ്ണുകൾ അമർത്തി തുടച്ചുകൊണ്ട് പോകുവാനായി തയാറായി.

ഇന്ന് എവിടേലും വച്ചു അരുണേട്ടനെ ഒറ്റക്ക് കിട്ടുമെന്ന് അവൾ സ്വയം സമാധാനിച്ചു.

എല്ലാവരോടും യാത്ര പറഞ്ഞ ശേഷം അരുണും ശ്രീയും കാറിൽ തറവാട്ടിലേക്ക് യാത്രയായി.

വഴിയിലുടനീളം ശ്രീ നിശ്ശബ്ദയായിരുന്നത് അരുൺ ശ്രദ്ധിച്ചെങ്കിലും അത് കാര്യമായി എടുത്തില്ല.

ഒരു നീണ്ട യാത്രക്ക് ശേഷം അവർ തറവാട്ടിലേക്ക് എത്തിച്ചേർന്നു.

എല്ലാവരെയും പരിചയപെട്ടു കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ശ്രീക്കുട്ടിക്ക് വല്ലാത്ത വീർപ്പുമുട്ടൽ തോന്നി.

പരിചയമില്ലാത്ത കുറേ ആൾക്കാർക്ക് നടുവിൽ ഒരു അപരിചിതയെ പോലെ അവളിരുന്നു.

തന്നെ ഇവിടെ കൊണ്ടു കളഞ്ഞിട്ട് ഭർത്താവ് എങ്ങോട്ടോ സർകീട്ട് പോയെന്നറിഞ്ഞപ്പോഴേ അവൾക്ക് അടിമുടി വിറഞ്ഞു കയറിയിരുന്നു.

എങ്കിലും ഇതൊക്ക ബന്ധുക്കൾ ആണെന്ന് അവൾ മനസിനെ പറഞ്ഞു പഠിപ്പിച്ചു.

തന്റെ കാര്യത്തിൽ യാതൊരു ഉത്തരവാദിത്തവുമില്ലാത്ത ഭർത്താവിനോട് അവൾക്കാദ്യമായി വെറുപ്പ് തോന്നി.

എങ്ങനേലും ഈ വിരുന്നൊക്കെ കഴിഞ്ഞു അരുണേട്ടനെ ഒറ്റക്ക് കിട്ടാൻ അവൾ ആത്മാർത്ഥമായി പ്രാർത്ഥിച്ചു.

വൈകുന്നേരമായപ്പോൾ തറവാട്ടിൽ നിന്നും അവർ മടങ്ങി.

തിരിച്ചു പോരുന്ന വഴി കാറിൽ ശ്രീക്കുട്ടി മുഖം വീർപ്പിച്ചിരുന്നു.

പക്ഷെ അരുൺ