Chapter Title : അരൂപി [ചാണക്യൻ]

ശ്രീക്കുട്ടി ഷാളിന്റെ അറ്റം കൊണ്ടു അരുണിന്റെ ചുണ്ടിൽ പറ്റിയ ഛർദിലിന്റെ അവശിഷ്ടം തുടച്ചു മാറ്റിയത്.

അതോടൊപ്പം അതിന്റെ ആഫ്റ്റർ എഫക്ട് എന്നോണം അരുണിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി.

അതും ശ്രീക്കുട്ടി സ്നേഹത്തോടെ കൈകൾ കൊണ്ടു ഒപ്പിയെടുത്തു.

ശ്രീയുടെ കെയറിങ്ങും സ്നേഹവും അരുണിൻറെ കണ്ണ് തുറപ്പിച്ചു.

അവളുടെ സ്നേഹവും പരിചരണവും ഒരു മകനെ പോലെ അവൻ ആസ്വദിച്ചു.

ശ്രീക്കുട്ടിയുടെ കണ്ണുകളിൽ നോക്കികൊണ്ടാണ്  അരുൺ കിടന്നത്.

അവന് ആദ്യമായി ശ്രീക്കുട്ടിയോട് കുണ്ഠിതം തോന്നി.

താലി കെട്ടിയ പെണ്ണിനെ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു പോലും നോക്കാതെ വെറുപ്പിച്ചതിന് അവന് സ്വയം പുച്ഛം തോന്നി.

വരുണിന്റെ പെണ്ണാണെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും വരുൺ ആണെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിച്ചു തന്നെ ആത്മാർത്ഥമായി സ്നേഹിക്കുന്ന ശ്രീയോട്  വല്ലാത്തൊരു ഇമ്പ്രെഷൻ തോന്നി തുടങ്ങിയെന്നു അരുൺ  തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

ആദ്യമായി മനസൊക്കെ പിടയുന്ന പോലെ.

വരുണിന്റെ പെണ്ണാണെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടും മനസ് കേൾക്കാത്തപോലെ.

ആദ്യമായി ഒരു വിറയലും ചമ്മലും നാണവും ഒക്കെ ശ്രീകുട്ടിയെ കാണുമ്പോൾ അരുണിന് തോന്നി തുടങ്ങി.

എന്താണെന്ന അർത്ഥത്തിൽ ശ്രീ അവനെ പുരികം ഉയർത്തി കൂർപ്പിച്ചു നോക്കി.

അരുൺ ഒന്നുമില്ലെന്ന് നിഷേധാർത്ഥത്തിൽ തലയാട്ടി.

ശ്രീ പതിയെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവിടിരുന്നു.

അവളുടെ സാമീപ്യം വല്ലാത്തൊരു ആശ്വാസമാണ് അരുണിന് നൽകിയത്.

തന്റെ ഭാര്യയെ കണ്ടു കൊണ്ടിരിക്കാൻ അവന് കോതി തോന്നി.

ശ്രീക്കുട്ടി അപ്പോൾ മറ്റാരെയോ നോക്കിയിരിക്കുവായിരുന്നു.

അവളുടെ മുഖം ഒന്ന് കാണാനുള്ള വ്യഗ്രതയിൽ അരുൺ വിളിച്ചു.

"ശ്രീ മോളെ "

അരുണിന്റെ ശബ്ദം കേട്ട് ശ്രീക്കുട്ടി ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു നോക്കി.

അവൾക്ക് തന്റെ കാതുകളെ വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

കല്യാണം കഴിഞ്ഞതിനു ശേഷം ആദ്യമായാണ് അരുണേട്ടൻ തന്റെ പേര് ചൊല്ലി വിളിക്കുന്നത്.

ശ്രീയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

ആനന്ദത്താൽ അവളുടെ അവളുടെ മനം തുടിച്ചു.

ഇനിയും ആ നാവിൽ നിന്നും അങ്ങനെ വിളിച്ചു കേൾക്കുവാൻ അവൾ കൊതിച്ചു.

"എന്താ അരുണേട്ടാ? "

"എനിക്കിച്ചിരി വെള്ളം തരാവോ? "

"ഇപ്പൊ തരാം അരുണേട്ടാ "

ശ്രീക്കുട്ടി ഒരു സ്വപ്ന ലോകത്തിലെന്ന പോലെ തലയാട്ടി.

വിശ്വാസം വരാനായി അവൾ ഉള്ളം കയ്യിലൊന്നു പിച്ചി.

"ഹോ സ്വപ്നമല്ല "

അവൾ ആത്മഗതം പറഞ്ഞുകൊണ്ട് കുപ്പിയിലെ മിനറൽ വാട്ടർ ഗ്ലാസ്സിലേക്