Chapter Title : അരൂപി [ചാണക്യൻ]

"ഉവ്വ കോപ്പ് തരും "

ചിന്മയി അവനെ നോക്കി ഒരു ലോഡ് പുച്ഛം വിതറി.

"ചായ കുടിക്കാൻ വിളിച്ചു അമ്മ... അതിനാ ഞാനിങ്ങോട്ട് പോന്നേ.. അപ്പോഴല്ലേ കെട്ടിയോ റെയും കെട്ടിയോളുടെയും റൊമാൻസ് കാണാൻ പറ്റിയേ "

ചിന്മയി പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അരുൺ ആകെ വിളറി വെളുത്തു.

ചിന്മയിടെ മുഖത്ത് നോക്കാൻ ശ്രീയ്ക്ക് മടിയായി.

ഇപ്പൊ ഭൂമി പൊട്ടിപിളർന്നു അടിയിലേക്ക് താഴ്ന്നു പോകണേ എന്നവൾ പ്രാർത്ഥിച്ചു

"ആഹാ ഇത്രേം നേരായിട്ടും ഇവിടൊരാൾക്ക് ചമ്മൽ പോയിട്ടില്ലേ...? ഇഞ്ചി കടിച്ച കുരങ്ങന്റ മുഖം പോലുണ്ടല്ലേ? "

അപ്പൊഴാണ് അരുൺ ശ്രീയെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്.

ചേച്ചി പറഞ്ഞത് ശരിയാണെന്ന് ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ അവന് മനസിലായി.

ചിരി കടിച്ചു പിടിച്ചു കൊണ്ട് അരുൺ ചിന്മയിയെ നോക്കി.

"ഹാ ഞാനിവളെയും കൊണ്ടു പോകുവാ.. ചായ കുടിക്കാൻ "

"ഹ്മ്മ് ശരി "

അരുൺ തലയാട്ടി.

മടിച്ചു നിൽക്കുന്ന ശ്രീക്കുട്ടിയുടെ കൈയും പിടിച്ചുകൊണ്ടു ചിന്മയി അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി.

അരുണിനെ വിട്ട് പോകാൻ അവൾക്ക് തീരെ മനസ്സില്ലായിരുന്നു.

അവളുടെ പിടയ്ക്കുന്ന കണ്ണുകളിലൂടെ അരുൺ അത് തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

ശ്രീക്കുട്ടി പോയി കഴിഞ്ഞ് കുളിക്കാൻ  കയറുമ്പോഴാണ് ശ്രീക്കുട്ടിയെ വട്ടം കെട്ടിപിടിച്ചിരിക്കുന്ന വരുണിന്റെ ചിത്രം അവൻ കണ്ടത്.

ചെറിയൊരു നൊമ്പരത്തോടെ ആ ചിത്രം അരുൺ കയ്യിലെടുത്തു.

എന്തോ താൻ വരുണിനെ ചതിക്കുവല്ലേ?

അവന്റെ പെണ്ണല്ലേ ശ്രീക്കുട്ടി?

അല്ലാതെ എന്റെയല്ലല്ലോ?

കാരണം അവർ പരസ്പരം ജീവനു തുല്യം സ്നേഹിച്ചിരുന്നു.

വരുണിനെയല്ലാതെ മറ്റാരെയും ശ്രീക്കുട്ടിക്ക് സ്നേഹിക്കാനാവില്ല.

ഈ എന്നെ പോലും സ്നേഹിച്ചത് വരുണിന്റെ മുഖം ഉള്ളതുകൊണ്ട് മാത്രമാ.

കാരണം അത്രമേൽ അഴമുള്ളതായിരുന്നു അവരുടെ സ്നേഹം.

ഒരു പക്ഷെ വരുൺ പോകുന്നതിന് മുൻപ് എനിക്ക് തന്നതായിരിക്കും അവളെ.

അവനും അത് ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നിരിക്കാം.

ഞാൻ അവളെ സ്നേഹിക്കുന്നതിൽ ഒരുപക്ഷെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ സന്തോഷിക്കുന്നത് നീയാകും അല്ലേ വരുണേ?

അരുൺ വരുണിന്റെ ഫോട്ടോയിലൂടെ വിരലുകൾ ഓടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

"വരുൺ ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം അവളെ.. നീ സ്നേഹിച്ചതിന്റെ ഏഴിലൊന്ന് പോലും അവളെ സ്നേഹിക്കാൻ ഈ ജന്മത്തിൽ എനിക്ക് കഴിയില്ലെന്നറിയാം. പക്ഷെ ഒരിക്കലും അവളുടെ ആ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകാൻ ഞാൻ ഇട വരുത്തില്ല ഉറപ്പ് "

അരുൺ