Chapter Title : അരൂപി [ചാണക്യൻ]

ക്രുവൽ.നീ ഇങ്ങനെ എന്നോട് പെരുമാറല്ലേ.അവൾ എന്റെയും മോളല്ലേ അപ്പൊ ഞാൻ അതുപോലെയെ ട്രീറ്റ്‌ ചെയ്യൂ.ബി കൂൾ മാൻ "

വിജയ് എണീറ്റു വന്നു ജയനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.

"ഹാ എനിക്ക് അറിയാടാ"

"ഗുഡ് ഇത് ശ്രീകുട്ടീടെ ഹസ് അല്ലേ?

അതേ വിജയ്..... ലുക്ക്‌ അരുൺ ഇത് ഡോക്ടർ വിജയ് എന്റെ ഉറ്റ സുഹൃത്താണ്.അതിലുപരി ബാല്യ കാലം മുതലുള്ള ചങ്ങാതിയും"

ജയൻ അരുണിനെ നോക്കി പറഞ്ഞു.

അരുൺ ഡോക്ടറിനെ നോക്കി ചിരിച്ചു.

ആ പുഞ്ചിരിയിൽ ഭാര്യയെ രക്ഷിച്ചതിനുള്ള ഒരു ഭർത്താവിന്റെ നന്ദിയും കടപ്പാടും വിജയ് കണ്ടു.

അദ്ദേഹം അവനെയും ആശ്വസിപ്പിച്ചു.

"Okkdaa കാണാം.... എനിക്ക് വേറെയും കുറച്ചു കേസ് അറ്റൻഡ് ചെയ്യാനുണ്ട്"

"ശരിടാ നിന്റെ ടൈം ഞങ്ങൾ വേസ്റ്റ് ആക്കുന്നില്ല and എഗൈൻ താങ്ക്സ് for എവെരി തിങ്"

"എന്താടാ കൊച്ചു പിള്ളേരെ പോലെ. നീ സ്ഥലം വിട് വേഗം കൂടുതൽ ഷോ കാണിക്കാതെ"

കപട ഗൗരവത്തോടെ ഡോക്ടർ വിജയ് ജയനെ ക്യാബിനിൽ നിന്നും ഓടിച്ചു വിട്ടു.

റൂമിനു വെളിയിലേക്ക് ഇറങ്ങിയതും ശ്രീക്കുട്ടിയുടെ അമ്മ ഓടി വന്ന് ജയനെ കെട്ടിപിടിച്ചുകൊണ്ടു നോക്കി.

ആ നോട്ടം കണ്ടപ്പോഴേ തന്റെ ഭാര്യ എന്താണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നതെന്ന് ജയന് മനസിലായിരുന്നു.

"വീണേ നമ്മുടെ മോൾക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല.ഷി ഈസ്‌ പെർഫെക്ട്ലി അൽറൈറ്"

ജയൻ വീണയെ ആശ്വസിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

"ആണോ ജയേട്ടാ.. എനിക്ക് മോളെ ഒരുനോക്ക് കാണാൻ പറ്റുവോ "

വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് വീണ ചോദിച്ചു.

"നമുക്ക് നാളെ കാണാം പറ്റും.. നമ്മുടെ മോള്  ഇപ്പൊ സെഡേഷനിൽ ആയിരിക്കും. വെറുതെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കണ്ട "

ജയൻ പറയുന്നത് കേട്ട് ശരിയെന്ന മട്ടിൽ വീണ തലയാട്ടി.

അവൾ ആകെ ക്ഷീണിതയായിരുന്നു.

അത് മനസ്സിലായതും ജയൻ തന്റെ ഭാര്യയെയും കൊണ്ടു ക്യാന്റീനിലേക്ക് നടന്നു.

ചിന്മയി അരുണിനെ ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ വിളിച്ചെങ്കിലും അവൻ കൂട്ടാക്കിയില്ല.

ICU വിന് പുറത്ത് തന്നെ അവൻ കാത്തിരുന്നു.

ശ്രീക്കുട്ടിയോട് മാപ്പിരക്കുന്ന പോലെ.

ഇടനാഴിയിലെ ആ ഇരുമ്പ് കസേരയിൽ അവൻ ഇരുന്നും നടന്നും നേരം വെളുപ്പിച്ചു.

കാലത്ത് 9 മണിക്ക് തന്നെ വിസിറ്റേഴ്സിനെ ICU വിലേക്ക് അലൗഡ്‌ ചെയ്തു.

ഓരോരുത്തരായി കണ്ടിറങ്ങുമ്പോഴും തന്നെ ദയനീയത