Chapter Title : അർത്ഥം അഭിരാമം 10 [കബനീനാഥ്]

ഏതു മേൻമയുള്ള വളം ചേർത്താലും അതിത്ര വരെയൊക്കെയേ , നിലനിൽക്കൂ.....

അതിനപ്പുറം വളർന്ന് വൃക്ഷമായാൽ , കുടുംബവും സമൂഹവും എന്തിന് ലോകം തന്നെയും ഇല്ലാതാകുവാൻ ഹേതുവായേക്കാം…

നിഷിദ്ധ മരം…………!

അജയ് പതിയെ തിരിച്ചറിവിലേക്ക് വന്നു തുടങ്ങി…….

അല്ലെങ്കിലും ഒന്ന് പ്രേമിച്ചോളാൻ പറഞ്ഞതിന്റെ പേരിൽ , അമ്മയുടെ പാന്റിസിനകത്ത് കൈ കടത്തിയ ബുദ്ധിശൂന്യതയോർത്ത് അവന് ആത്മനിന്ദ തോന്നിത്തുടങ്ങി…

തന്റെ പെരുമാറ്റം കൊണ്ട് , അമ്മ ഇത്രയൊക്കെയല്ലേ പറഞ്ഞുള്ളൂ എന്നതിൽ അവന് തെല്ലൊരു ആശ്വാസം തോന്നി……

തന്നോടുള്ളത് സ്നേഹ സാഗരം തന്നെയാണ്……

തന്നെ ആരെങ്കിലും തൊട്ടാൽ പൊള്ളുമെന്ന് ഇന്ന് മനസ്സിലായ കാര്യവുമാണ്…

താൻ രക്ഷകനായി അമ്മയെ സംരക്ഷിച്ചതിന്റെ പേരിലുണ്ടായ ഒരു കേവല വികാരമായി അതിനെ കാണാൻ കഴിയില്ല……

അല്ലെങ്കിലും അമ്മ മകനോട് വിധേയത്വം കാണിക്കേണ്ട കാര്യവുമില്ല.

മകന്റെ കടമയാണ് അവന്റെ മാതാവിനെ സംരക്ഷിക്കുക എന്നുളളത്.

അത് താൻ ചെയ്തു……

അതിന്റെ പ്രത്യുപകാരമെന്ന തന്റെ മനസ്സിന്റെ വ്യാഖ്യാനം തന്നെ തെറ്റിലും തെറ്റായിരുന്നു…

പ്രത്യുപകാരം…….!

അജയ് ശിരസ്സ് പതിയെ കുടഞ്ഞു…

അങ്ങനെയൊരു വാക്കേ ചേർക്കാൻ പാടില്ലാത്തതാണ്..

ആണെങ്കിൽ തന്നെ അമ്മ അതിലേറെ തന്നു കഴിഞ്ഞു..

ഒരു കാമുകി എന്നപോലെ അടുത്തു പെരുമാറി… ….

ചുംബനങ്ങൾ ആ വിധമായിരുന്നുവല്ലോ……

ഏറുമാടത്തിൽ വെച്ച് , ലിംഗം കുത്തിയുരച്ചതും ഫാം ഹൗസിലെ കിടക്കയിൽ സ്തനപാനം നടത്തിയതും ശുക്ലപ്പശിമയിൽ വസ്ത്രം നനഞ്ഞതും അവന്റെ ചിന്തകളിൽ തികട്ടി വന്നു …

അത് തന്നെ പരിമിതിക്കുള്ളിൽ വെച്ച് തരാവുന്നതിന്റെ പരമാവധിയാണ്…

അത്രയൊക്കെയേ പറ്റൂ… ….

അതിലേറെ പ്രതീക്ഷിക്കാൻ പാടില്ലായിരുന്നു …

അമ്മയാണ്…….!

മകനാണ്…….!

എത്രയൊക്കെ അടുത്താലും അത് അങ്ങനെ തന്നെയാണ് …