Chapter Title : അർത്ഥം അഭിരാമം 10 [കബനീനാഥ്]

ആശ്വാസം തോന്നി……

തന്നോടുള്ളത് സ്നേഹ സാഗരം തന്നെയാണ്……

തന്നെ ആരെങ്കിലും തൊട്ടാൽ പൊള്ളുമെന്ന് ഇന്ന് മനസ്സിലായ കാര്യവുമാണ്…

താൻ രക്ഷകനായി അമ്മയെ സംരക്ഷിച്ചതിന്റെ പേരിലുണ്ടായ ഒരു കേവല വികാരമായി അതിനെ കാണാൻ കഴിയില്ല……

അല്ലെങ്കിലും അമ്മ മകനോട് വിധേയത്വം കാണിക്കേണ്ട കാര്യവുമില്ല.

മകന്റെ കടമയാണ് അവന്റെ മാതാവിനെ സംരക്ഷിക്കുക എന്നുളളത്.

അത് താൻ ചെയ്തു……

അതിന്റെ പ്രത്യുപകാരമെന്ന തന്റെ മനസ്സിന്റെ വ്യാഖ്യാനം തന്നെ തെറ്റിലും തെറ്റായിരുന്നു…

പ്രത്യുപകാരം…….!

അജയ് ശിരസ്സ് പതിയെ കുടഞ്ഞു…

അങ്ങനെയൊരു വാക്കേ ചേർക്കാൻ പാടില്ലാത്തതാണ്..

ആണെങ്കിൽ തന്നെ അമ്മ അതിലേറെ തന്നു കഴിഞ്ഞു..

ഒരു കാമുകി എന്നപോലെ അടുത്തു പെരുമാറി… ….

ചുംബനങ്ങൾ ആ വിധമായിരുന്നുവല്ലോ……

ഏറുമാടത്തിൽ വെച്ച് , ലിംഗം കുത്തിയുരച്ചതും ഫാം ഹൗസിലെ കിടക്കയിൽ സ്തനപാനം നടത്തിയതും ശുക്ലപ്പശിമയിൽ വസ്ത്രം നനഞ്ഞതും അവന്റെ ചിന്തകളിൽ തികട്ടി വന്നു …

അത് തന്നെ പരിമിതിക്കുള്ളിൽ വെച്ച് തരാവുന്നതിന്റെ പരമാവധിയാണ്…

അത്രയൊക്കെയേ പറ്റൂ… ….

അതിലേറെ പ്രതീക്ഷിക്കാൻ പാടില്ലായിരുന്നു …

അമ്മയാണ്…….!

മകനാണ്…….!

എത്രയൊക്കെ അടുത്താലും അത് അങ്ങനെ തന്നെയാണ് …

അതു കൂടി തകർന്നാൽ പിന്നെ ബന്ധങ്ങൾക്ക് എന്ത് പ്രസക്തി…… ?

എന്നാലും ആ ചുംബനങ്ങളുടെയും സാമീപ്യത്തിന്റെയും ലഹരി എന്നത് വിവരണങ്ങൾക്കോ ലിഖിതങ്ങൾക്കോ അപ്പുറത്തപ്പുറത്താണെന്നതും അവനറിഞ്ഞു…

തെറ്റിലേക്കെത്തിച്ചേരാനുള്ള സഹജവാസന അവനിലും അണയാതെ നിന്നു …

അഭിരാമിയുടെ ഏങ്ങലടി നിന്നിരുന്നു……

അവൾ , ഒരാശ്രയത്തിനെന്ന പോലെയോ, അവനെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനെന്ന പോലെയോ, അവന്റെ പുറത്ത് മൃദുവായി തഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു …

വിവാഹശേഷം , ഈ നിമിഷം വരെ സ്വസ്ഥതയും സമാധാനവും അറിഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത അമ്മയെ താൻ കൂടി സങ്കടത്തിലാക്കിയതിൽ അവന് മനസ്താപം തോന്നിത്തുടങ്ങി…

വേണ്ടിയിരുന്നില്ല ഒന്നും…….!

പ്രവൃത്തി ഇഷ്ടമില്ലാഞ്ഞിട്ടും ഇപ്പോഴും തന്നെ പുണർന്നാണ് അമ്മ നിൽക്കുന്നത് …

പറഞ്ഞ വാക്കിന്റെ , അല്ലെങ്കിൽ തടസ്സപ്പെടുത്തിയതിൽ പരിഭവം വേണ്ടടാ എന്ന രീതിയിൽ തന്റെ പുറത്ത് ആശ്വാസ സൂചകമായി അവളുടെ കൈത്തലം അണഞ്ഞകലുമ്പോൾ , അവന്റെ മിഴികൾ തൂവിത്തുടങ്ങി…….

കരുതലിന്റെ കൈലാസം…….!

ഞാനെന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും നിന്റെ നൻമക്കാണ് , എന്നൊരു ധ്വനി കൂടി ആ തഴുകലിൽ അവന്റെ ഉള്ളം വായിച്ചറിഞ്ഞു……

"