Chapter Title : അർത്ഥം അഭിരാമം 4 [കബനീനാഥ്]

പറഞ്ഞാലും നഷ്ടപ്പെട്ടതിന് പകരമാവുകയുമില്ല…….

"അജൂ… "

അവൾ വീണ്ടും മൃദുവായി വിളിച്ചു…

" ഉം.." അവൻ വിളി കേട്ടു…

" നിനക്കെന്നോട് ദേഷ്യമുണ്ടോടാ………?"

അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖമമർത്തിയാണ് അവൾ ചോദിച്ചത്.

"അങ്ങനെ പറയല്ലേമ്മാ… …. "

അജയ് അവളുടെ നെറുകയിൽ മുകർന്നു…

" ഞാനൊരിക്കലും അങ്ങനെ ചിന്തിച്ചിട്ടില്ല…"

അജയ് അവളുടെ നിതംബവശങ്ങളിൽ പതിയെ തട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു……

കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾ കൂടി നിശബ്ദമായി കടന്നുപോയി..

"അജൂ… "

" ഉം.."

" ഞാൻ കോളേജിൽ പഠിച്ചപ്പോൾ ഒരു സാർ പറഞ്ഞ കാര്യം പറയട്ടെ . ?"

"പറയമ്മാ………. "

" നമ്മൾ മനുഷ്യരുടെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രശ്നം പ്രസന്റിൽ ജീവിക്കാൻ പറ്റാത്തതാണ്… ഒന്നുകിൽ ഭാവിയേക്കുറിച്ചോർത്ത് സ്വപ്നങ്ങൾ കാണും , അല്ലെങ്കിൽ കഴിഞ്ഞതോർത്ത് കരയും…"

അവൾ പറഞ്ഞതെന്താണെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി…

" മറ്റു ചിലരുണ്ട് അമ്മാ… പ്രസന്റിൽ ജീവനിൽ പേടിച്ച് ഓടുന്നവർ………. "

" പോടാ… "

അവൾ കൈ ചുരുട്ടി അവന്റെ നെഞ്ചിൽ പതിയെ ഇടിച്ചു……

അജയ് ചെറിയ ചിരിയോടെ ഇളകിക്കിടന്നു…

ഇപ്പോൾ കൃത്യമായി അവളുടെ നിതംബങ്ങൾക്കു മുകളിലാണ് അവന്റെ വലംകൈ വിശ്രമിച്ചിരിക്കുന്നത്.

"ഉറങ്ങണ്ടേ അമ്മാ..? അതോ വർത്തമാനകാലത്ത്, വർത്തമാനം പറഞ്ഞിരുന്നാൽ മതിയോ………?"

"ഉറക്കം വരുന്നില്ലെടാ…...."

"അതെന്താ……......?"

"ആർക്കറിയാം……. "

തണുപ്പ് മുറിക്കുള്ളിലേക്കും കയറിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു..

"നിനക്കത് വല്ലാതെ ബോധിച്ച മട്ടുണ്ടല്ലോ… "

അഭിരാമി അവന്റെ നെഞ്ചിൽ കിടന്നുകൊണ്ട് തന്നെ പറഞ്ഞു……

" എന്ത്…?"

അവന് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല..

"നീ എവിടാ താളം പിടിക്കുന്നത്..?"

ചെറിയ ചിരിയോടെ അവൾ ചോദിച്ചു……

പെട്ടെന്ന് തന്നെ അജയ്, അവന്റെ വലതുകൈ നിരക്കി അവളുടെ ഇടുപ്പിലേക്ക് വെച്ചു…

" ഞാൻ… അറിയാതെ……........."

അജയ് ഒന്ന് വിക്കി…

" ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ലാന്നാണോ കരുതിയത്…… ? എത്ര നേരമായി……"

" പോ… അമ്മാ………"

അവൻ ചിണുങ്ങി..

" സംസാരത്തിനിടയ്ക്ക് അറിയാതെ തട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നതാ…"

"അറിയാതെ അവിടെ തന്നെ തട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നത് എന്താന്നാ എന്റെ ചോദ്യം …"

തന്റെ പ്രവൃത്തിയിൽ അവൾ കണ്ടെത്തിയ അസ്വാഭാവികതയെ ചോദ്യം ചെയ്തത് അവനെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിച്ചു……

" മതി… കിടന്നുറങ്ങാൻ നോക്ക്… "

അവളെ നെഞ്ചിൽ നിന്നും വലിച്ചുമാറ്റി