Chapter Title : അർത്ഥം അഭിരാമം 8 [കബനീനാഥ്]

വിലപിച്ചു…

" അവിടുത്തെ ടെംപററി പോസ്റ്റിംഗായിരുന്നു … അതു കഴിഞ്ഞ്, മണ്ണാർക്കാട്…… "

രാഹുൽ പതിയെ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി……

" പിന്നെ ഒലവക്കോട് പെർമനന്റായി.. ഒരു സുഹൃത്തും ഞാനുമാണ് സ്ഥിരം പോയി വരാറുള്ളത്…… "

നിർത്തി നിർത്തിയാണ് രാഹുൽ സംസാരിച്ചിരുന്നത്…

" എതിരെ വന്ന വണ്ടിയുടെ ബ്രേക്ക് പോയിരുന്നു.. കൂടെ അവനും പോയി………."

ഹൃദയം തകർത്ത ഓർമ്മയിൽ പറഞ്ഞിട്ട് രാഹുൽ മിഴികൾ അടച്ചു കളഞ്ഞു…

തന്റെ മനസ്സിലെ കാലുഷ്യവും പകയും ആരോടാണ് എന്ന് വിനയചന്ദ്രൻ ചിന്തിച്ചു പോയി…

നിമിഷങ്ങൾ യുഗങ്ങളായി പരിണമിച്ചു…

" ഇവൾക്ക് ഞാനും കൂടെ ഇല്ലേൽ പിന്നെ ആരാ..? അതുകൊണ്ട് എന്നെ ദൈവം വെറുതെ വിട്ടു.."

വജ്റ മുന പോലെ കുത്തിക്കയറുന്ന വാക്കുകൾക്ക് മുൻപിൽ ഉത്തരമില്ലാതെ വിനയചന്ദൻ മിഴികൾ നിറഞ്ഞ് ഇരുന്നു…

" ഒന്ന് വിളിക്കാമായിരുന്നു…… "

നഷ്ടപ്പെട്ട ശബ്ദം വീണ്ടെടുത്ത് വിനയചന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു……

രാഹുൽ ഒന്ന് ചിരിച്ചു……

അതിലെ പുച്ഛരസം തിരിച്ചറിയാൻ അര നിമിഷം പോലും വിനയചന്ദ്രന് വേണ്ടി വന്നില്ല..

" ഞാൻ പഴയ ആളാ… …. ഈശ്വരനേക്കാൾ പ്രാധാന്യം ഗുരുനാഥന് കൊടുത്ത തലമുറ……. "

ആ വാക്കുകളിൽ എല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നു…

ആ സമയം തൊട്ടിൽ ഒന്നു പിടഞ്ഞു.

പിന്നാലെ ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ ചിണുങ്ങലും കരച്ചിലും കേട്ടു…….

ശിവരഞ്ജിനി തൊട്ടിലിനരികിലേക്ക് നീങ്ങി…

കൈ നീട്ടി കുട്ടിയെ എടുത്ത ശേഷം, അവൾ വിനയചന്ദ്രനരികിലേക്ക് വന്നു…

" മോനാ… "

ഉറക്കം വിട്ട കുഞ്ഞിന്റെ മുഖത്തേക്ക് അയാൾ നോക്കി…

" വിനായകൻ…… വിനുക്കുട്ടാ ന്ന് വിളിക്കും…… "

ശിവരഞ്ജിനി പറഞ്ഞു..

കുട്ടിയെ എടുക്കാൻ കൈ നീട്ടിയ