Chapter Title : അരുണ വനത്തിൻ്റെ രഹസ്യം [Vespar]

മാപ്പ് ശ്രദ്ധിച്ച് നോക്കി.
സത്യമായും, മധ്യഭാഗത്ത് ചെറിയൊരു അടയാളം ഉണ്ടായിരുന്നു.
"ഇതായിരിക്കാം ഞാൻ അന്വേഷിക്കുന്നത്."
"എനിക്കും തോന്നുന്നു."
അൽപനേരം ഇരുവരും പരസ്പരം നോക്കി.
ശേഷം മീര പറഞ്ഞു.
"സത്യം പറഞ്ഞാൽ ഒറ്റയ്ക്ക് പോകാൻ കുറച്ച് ബോറാണ്. കൂടെ വരണോ?"
"ഞാൻ അതേ കാര്യം ചോദിക്കാൻ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു."
രണ്ടുപേരും ചിരിച്ചു.
അങ്ങനെ അവരുടെ യാത്ര തുടങ്ങി.
കാട്ടിനുള്ളിലേക്ക് കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ നടക്കുമ്പോൾ മരങ്ങൾ കൂടുതൽ ഉയരമുള്ളതായി തോന്നി. സൂര്യപ്രകാശം പോലും നിലത്തേക്ക് പൂർണമായി എത്തുന്നില്ല.
ഏകദേശം ഒരു മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മീര പെട്ടെന്ന് നിന്നു.
"ആദിത്യാ..."
അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ നേരിയ അമ്പരപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നു.
"എന്താ?"
അവൾ മുന്നോട്ട് വിരൽ ചൂണ്ടി.
മരങ്ങൾക്കിടയിൽ പകുതി മണ്ണിൽ മൂടപ്പെട്ട ഒരു കൽ സ്തംഭം.
അതിൽ വിചിത്രമായ ചില ചിഹ്നങ്ങൾ കൊത്തിയിരുന്നു.
ആദിത്യൻ ക്യാമറ ഉയർത്തി.
മീര പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
"ഇത് സാധാരണ ഒന്നല്ല..."
അവർക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു.ആ കല്ല് സ്തംഭം അരുണവനത്തിന്റെ രഹസ്യത്തിലേക്കുള്ള ആദ്യ വാതിലാണെന്ന്
### അരുണവനത്തിന്റെ രഹസ്യം – ഭാഗം 2

കല്ല് സ്തംഭം കണ്ടതിന് ശേഷം ആദിത്യനും മീരയും കുറച്ചുനേരം അവിടെ തന്നെ നിന്നു.

ആദിത്യൻ പല കോണുകളിൽ നിന്നും ഫോട്ടോകൾ എടുത്തു. മീര മാപ്പും സ്തംഭത്തിലെ ചിഹ്നങ്ങളും തമ്മിൽ എന്തെങ്കിലും ബന്ധമുണ്ടോ എന്ന് നോക്കുകയായിരുന്നു.

"ഇനി എന്താ പ്ലാൻ?" ആദിത്യൻ ചോദിച്ചു.

"മാപ്പ് അനുസരിച്ച് നേരെ കിഴക്കോട്ട് പോയാൽ എന്തെങ്കിലും കിട്ടണം."

"അല്ലെങ്കിൽ?"

"അല്ലെങ്കിൽ നമ്മൾ വെറുതെ കാട്ടിൽ കറങ്ങും."

"കൊള്ളാം. നല്ല ആത്മവിശ്വാസം."

മീര ചിരിച്ചു.

വീണ്ടും യാത്ര തുടങ്ങി.

കാട്ടിന്റെ അകത്തേക്ക് പോകുന്തോറും ചുറ്റുപാടുകൾ മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. സാധാരണ കാണുന്ന മരങ്ങളല്ല പലതും. ചില മരങ്ങളുടെ വേരുകൾ മണ്ണിന് മുകളിലൂടെ പാമ്പുകളെപ്പോലെ വളഞ്ഞ് പടർന്നിരുന്നു. ചില മരങ്ങളുടെ തൊലിക്ക് ചുവപ്പും ഓറഞ്ചും കലർന്ന നിറമായിരുന്നു.

"ഇതൊക്കെ ഞാൻ ആദ്യമായിട്ടാണ് കാണുന്നത്," ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു.

"അതുകൊണ്ടാണ് ഈ സ്ഥലം എനിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടത്."

അൽപം മുന്നോട്ട് ചെന്നപ്പോൾ ഒരു കൂട്ടം വലിയ മലബാർ അണ്ണാന്മാർ മരത്തിൽ നിന്ന് മരത്തിലേക്ക് ചാടുന്നത് കണ്ടു.

ആദിത്യൻ ഉടനെ ക്യാമറ എടുത്തു.

"നിൽക്ക്... നിൽക്ക്..."

"അവ നിന്റെ മോഡലുകളല്ല," മീര ചിരിച്ചു.

കുറച്ചുകഴിഞ്ഞ് അവർ ഒരു ഇടുങ്ങിയ പാതയിലെത്തി. മഴ പെയ്തിരുന്നതിനാൽ മണ്ണ് മുഴുവൻ വഴുക്കലായിരുന്നു.

മീരയുടെ കാൽ ഒരിക്കൽ വഴുതി.

"ഹേയ്!"

അവൾ വീഴാൻ പോയെങ്കിലും അടുത്തിരുന്ന ഒരു കൊമ്പിൽ പിടിച്ച് നിന്നു.

"ഓക്കെയാണോ?"

"അതെ.