Chapter Title : അരുണ വനത്തിൻ്റെ രഹസ്യം [Vespar]

ആദ്യം യാത്രകളെക്കുറിച്ച്.
പിന്നെ കോളേജ് ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച്.
പിന്നെ പരാജയപ്പെട്ട പ്ലാനുകളെക്കുറിച്ച്.
അറിയാതെ സമയം കടന്നുപോയി.
അവർ കൂടുതൽ കൂടുതൽ കുടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
“ആദി ഞാൻ ഇപ്പൊ വരാം” അവളുടെ നാവ് കുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു
“എവിടെ പോവാ നീ ഇപ്പോ അതും ഈ കാട്ടിൽ “
“ഒന്ന് മുള്ളിയേച്ച് വരട്ടെ “
മീര എഴുന്നേറ്റു എന്നാൽ കാലുകൾ ഇടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു നേരെ നിൽക്കാൻ പറ്റുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല
“ഡാ നോക്കി നിൽക്കാതെ ഒന്ന് പിടിയെടാ”
അവളുടെ ക്രോപ്പ് ടോപ് ലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് “എവിടെ “
“ഫാ പട്ടി എന്നെ ഒന്ന് അവിടേക്ക് ആകി തരാൻ”
“പട്ടി എന്നോ തന്നത്താൻ അങ്ങ് പോയാൽ മതി”
“സോറി സർ പ്ലീസ് , വയ്യാത്തത് കൊണ്ടല്ലേ “
“hmm ഓകെ ഈ ബഹുമാനം എപ്പഴും വേണം “
അവൻ എഴുന്നേറ്റ് അവളെ പിടിച്ചു അവൻ്റെ കാലുകളും നന്നായി ആടുന്നുണ്ടായിരുന്നു
“എവിടേക്ക ആകി തരേണ്ടത്”
“ആ മരത്തിൻ്റെ പുറകിലേക്ക് “ മീര കൈ ചൂണ്ടി. രണ്ട് പേരും വലിഞ്ഞ് നടക്കാൻ തുടങ്ങി.ഈ സമയം അവർ അറിയാത്ത പോലെ അവളുടെ മുലയിൽ അവൻ്റെ കൈ അമർത്തി.
“എടാ മോനെ അധികം വേണ്ട ട്ടോ , എനിക്കെല്ലാം മനസ്സിലാവുന്നുണ്ട്” ആദി വീണ്ടും അത് ചമ്മിയ ചിരി ചിരിച്ചു അവൾ പറഞ്ഞ മരത്തിന് പുറകിൽ എത്തി.
“ഇനി മോൻ അങ്ങോട്ട് മാറി നിന്നെ. “
“വേണ്ട ഞാൻ ഇവിടെ നിന്നോളം”
“അങ്ങോട്ട് മാറി നിക്കെട “ ഒരു വഷളൻ ചിരിയോടെ ആദി അപ്പുറത്തേക്ക് മാറി നിന്നു
“ഇങ്ങോട്ട് എങ്ങാൻ നോക്കിയാൽ നിൻ്റെ കണ്ണു ഞാൻ കുത്തി പൊട്ടിക്കും”
അവൻ ചിരിച്ചു , അവൾ മൂത്രമൊഴിക്കുന്ന ശബ്ദം അവന് വ്യക്തമായി കേൾക്കാമായിരുന്നു.
അവൾ പാൻ്റ് നെറ്റ് ബട്ടൺ ഇട്ടു കൊണ്ട് അവൻ്റടുത്തേക് വന്നു
“എടാ ആദി”
“എന്താ”
"സത്യത്തിൽ ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് വരാനായിരുന്നു പ്ലാൻ," മീര പറഞ്ഞു.
"ഞാനും."
"പക്ഷേ ഇപ്പോൾ ചിന്തിക്കുമ്പോൾ ഒറ്റയ്ക്ക് വന്നിരുന്നെങ്കിൽ ബോറായേനെ."
"അത് ഞാൻ സമ്മതിക്കുന്നു."
അവൾ തീയിൽ നോക്കിക്കൊണ്ട് ചിരിച്ചു.
"ഇതുവരെ കണ്ടതിൽ ഏറ്റവും വിചിത്രമായ സ്ഥലം ഏതാണ്?"
ആദിത്യൻ കുറച്ചുനേരം ആലോചിച്ചു.
"ഇതാകാം."
"ഇത്ര പെട്ടെന്ന് തീരുമാനമോ?"
"അതെ. കാരണം ഈ ഗ്രാമം എനിക്ക് ഇഷ്ടമല്ല."
"അപ്പോ ഇവിടെ ക്യാമ്പ് ചെയ്യുന്നത് എന്തിന്?"
"കാരണം എനിക്ക് കൗതുകം കൂടുതലാണ്."
"അതേ രോഗം എനിക്കും."
വീണ്ടും ചിരി.
പക്ഷേ ആ ചിരി അധികനേരം