Chapter Title : അരുണിമ 4 [Tom27]

കാണാതെ പോയ ഒരു സ്വാഭാവികത ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ സന്തോഷം താൻ നൽകിയതല്ലെന്ന തിരിച്ചറിവ് അവനെ തകർത്തു.

അതേസമയം, അവൾ സന്തോഷവതിയാണെന്ന സത്യം അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു വിചിത്രമായ ആശ്വാസവും നിറച്ചു.

അവളെ നഷ്ടപ്പെടുന്നതിന്റെ വേദനയും, അവൾ സന്തോഷവതിയാണെന്ന ആശ്വാസവും ഒരേ സമയം അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്നത് അവന് സഹിക്കാനാകാത്ത ആശയക്കുഴപ്പമായി.

പെട്ടെന്ന് സ്ഥലകാല ബോധം വന്ന അരുണിമ പെട്ടെന്ന് ടോണിയിൽ നിന്ന് അൽപ്പം മാറി.

അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിഖിലിന്റെ കണ്ണുകളുമായി കൂട്ടിമുട്ടി.

ഒരു നിമിഷം അവൾ ഞെട്ടി. അവളുടെ മുഖത്ത് കുറ്റബോധവും ഭയവും ഒരുമിച്ച് തെളിഞ്ഞു. നിഖിലിന്റെ കണ്ണുകളിൽ താൻ കാണുമെന്ന് കരുതിയിരുന്ന കോപം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

പകരം, അവൾക്ക് വായിച്ചെടുക്കാനാകാത്തത്ര ആഴമുള്ള ഒരു ക്ഷീണം മാത്രമായിരുന്നു.

“നിഖിൽ…”

അവൾ പതുക്കെ വിളിച്ചു.

ആ വിളി കേട്ടപ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. അവൾ ഇന്നും തന്റെ പേര് അതേ പരിചിതമായ സ്വരത്തിൽ വിളിക്കുന്നു. പക്ഷേ ആ പരിചയം ഇനി അവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചില്ല; മറിച്ച്, നഷ്ടപ്പെടാനിരിക്കുന്നതിന്റെ ഓർമ്മയായി അത് മാറി.

നിഖിൽ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

അവൻ വെറുതെ അവളെ നോക്കി. അവളുടെ മുഖം മനസ്സിൽ പതിപ്പിച്ചുവെക്കണമെന്നൊരു വിചിത്രമായ ആഗ്രഹം അവനുണ്ടായി—ഇനി ഒരിക്കൽ പോലും അവളെ ഇത്ര അടുത്ത് കാണാൻ കഴിയില്ലെന്ന ഭയത്തോടെ.

അവന്റെ കണ്ണുകൾ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ചുണ്ടുകളിലേക്കും, പിന്നെ വീണ്ടും കണ്ണുകളിലേക്കും നീങ്ങി. ആ ചെറിയ ചലനത്തിൽ പോലും അവന്റെ പഴയ അവകാശബോധവും ഇപ്പോഴത്തെ പിന്മാറ്റവും തമ്മിലുള്ള പോരാട്ടം തെളിഞ്ഞിരുന്നു.

“നീ… എല്ലാം കണ്ടോ?”

അരുണിമയുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു.

നിഖിൽ പതുക്കെ തലകുനിച്ചു.

“കണ്ടു.”

ആ