Chapter Title : അരുണിമ 4 [Tom27]

ഒരൊറ്റ വാക്ക് അവളുടെ നെഞ്ചിൽ ഭാരമായി വീണു. എന്നാൽ അതിനേക്കാൾ വലിയ ഭാരമായിരുന്നു അത് നിഖിലിന്റെ സ്വന്തം നെഞ്ചിൽ. ആ വാക്ക് പറയുമ്പോൾ അവൻ തന്റെ ഉള്ളിലെ അവസാന പ്രതീക്ഷയെയും സമ്മതിച്ചുപോലെ തോന്നി.

“ഞാൻ…”

അവൾ എന്തോ പറയാൻ ശ്രമിച്ചു.

പക്ഷേ നിഖിൽ അവളെ തടഞ്ഞു.

“വിശദീകരിക്കണ്ട.”

അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ കോപമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അതായിരുന്നു അരുണിമയെ കൂടുതൽ അസ്വസ്ഥയാക്കിയത്. കോപമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ അവൾക്ക് മറുപടി പറയാമായിരുന്നു. കുറ്റപ്പെടുത്തലുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ അവൾക്ക് ക്ഷമ ചോദിക്കാമായിരുന്നു. പക്ഷേ അവന്റെ ശാന്തതയ്ക്കുള്ളിൽ ഒളിച്ചിരുന്ന വേദനയെ നേരിടാൻ അവൾക്ക് വാക്കുകളൊന്നും കണ്ടെത്താനായില്ല.

“നിനക്ക് സന്തോഷമാണോ, അരുണിമ?”

ചോദ്യം ചോദിച്ച ഉടൻ തന്നെ നിഖിലിന് അതിന്റെ മറുപടി കേൾക്കാൻ ഭയമായി. അവൾ ‘അതെ’ എന്ന് പറഞ്ഞാൽ താൻ എന്ത് ചെയ്യും?

‘അല്ല’ എന്ന് പറഞ്ഞാൽ, അവളെ വീണ്ടും തന്റെ അരികിലേക്ക് വിളിക്കാൻ തനിക്ക് അവകാശമുണ്ടാകുമോ?

അവന്റെ തൊണ്ട വരണ്ടു. ചോദ്യം പിൻവലിക്കണമെന്നു തോന്നിയെങ്കിലും, അവൻ സ്വയം പിടിച്ചുനിന്നു.

അവൾ ഒന്നും മനസ്സിലാകാതെ അവനെ നോക്കി.

“എന്താ?”

“ടോണിയുടെ കൂടെ നിൽക്കുമ്പോൾ… നീ സന്തോഷവതിയാണോ?”

അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ അവൾ മിണ്ടിയില്ല. ആ നിശ്ശബ്ദതയിൽ നിഖിലിന്റെ ഹൃദയം ഓരോ നിമിഷവും കൂടുതൽ ഭാരമായി. അവൾ മറുപടി പറയാതിരുന്നെങ്കിൽ, ആ അനിശ്ചിതത്വത്തിൽ തന്നെ തുടരാമായിരുന്നു. പക്ഷേ അവൾ ഒടുവിൽ പതുക്കെ പറഞ്ഞു—

“അതെ.”

ആ വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ നിഖിലിന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ തകർന്നു വീണു.

അവൻ കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി. തന്റെ മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞുപോയ വേദന അവൾ കാണരുതെന്ന് അവൻ ആഗ്രഹിച്ചു. ചുണ്ടിൽ ഒരു നേരിയ പുഞ്ചിരി വരുത്താൻ ശ്രമിച്ചു;