Chapter Title : അരുണിമ 4 [Tom27]

പക്ഷേ അത് പുഞ്ചിരിയേക്കാൾ ഒരു പരാജയപ്പെട്ട മറച്ചുവെക്കലായിരുന്നു. അവന്റെ ശ്വാസം ഒരു നിമിഷം തടഞ്ഞു; പിന്നെ അവൻ പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് വിട്ടു.

“അത് മതി.”

അവൻ പറഞ്ഞത് അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനാണോ, അതോ സ്വയം വിശ്വസിപ്പിക്കാനാണോ എന്ന് അവന് തന്നെ അറിയില്ലായിരുന്നു.

“നിഖിൽ…”

“ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിച്ചതിൽ ഒരിക്കലും ഖേദമില്ല.”

അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. ഓരോ വാക്കും പുറത്തുവരുമ്പോഴും അവന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് എന്തോ പറിച്ചെടുക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.

“നിന്നെ സ്നേഹിച്ചത് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും സത്യമായ കാര്യമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് ഇപ്പോൾ നിന്നെ പിടിച്ചുനിർത്താൻ എനിക്ക് ഭയമാകുന്നത്.”

അരുണിമ അവനെ നോക്കി നിന്നു.

“പക്ഷേ സ്നേഹം എന്നത് ഒരാളെ സ്വന്തമാക്കി വെക്കുന്നതല്ലെന്ന് ഇപ്പോഴാണ് എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നത്,” അവൻ തുടർന്നു. “ഒരാൾ നമ്മോടൊപ്പം ഇല്ലെങ്കിലും, അവൻ സന്തോഷവാനായിരിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കാൻ കഴിയുന്നതാണ് സ്നേഹം എന്ന് പറയുന്നത്… അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ, ഞാൻ നിന്നെ വിട്ടുകൊടുക്കാൻ ശ്രമിക്കണം.”

‘ശ്രമിക്കണം’ എന്ന വാക്കിൽ അവന്റെ ശബ്ദം തകർന്നു.

അവൻ അവളെ പൂർണ്ണമായി വിട്ടുകൊടുത്തിട്ടില്ലായിരുന്നു. വിട്ടുകൊടുക്കാൻ പഠിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. ആ പഠനം ഓരോ ശ്വാസത്തിലും അവനെ വേദനിപ്പിച്ചു. അവന്റെ കൈകൾ ശരീരത്തിന്റെ ഇരുവശത്തും നിശ്ചലമായി കിടന്നെങ്കിലും, ഉള്ളിൽ അവൻ അവളെ പിടിച്ചുനിർത്താൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

അരുണിമയുടെ കണ്ണുനീർ കവിളിലൂടെ ഒഴുകി.

“നീ എന്നോട് ദേഷ്യപ്പെടണം…”

“ദേഷ്യമുണ്ട്.”

അവൻ സത്യസന്ധമായി പറഞ്ഞു.

“വേദനയും ഉണ്ട്. ചിലപ്പോൾ നിന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തണം എന്ന് തോന്നുന്നു. ചിലപ്പോൾ എല്ലാം മറന്ന് നിന്നെ വീണ്ടും എന്റെ അരികിലേക്ക് കൊണ്ടുവരണം എന്നും തോന്നുന്നു.”

അവൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. ആ വാക്കുകൾ പറയുമ്പോൾ അവളുടെ മുഖം കാണാതിരിക്കാൻ മാത്രമല്ല, തന്റെ ഉള്ളിൽ ഉയർന്നുവരുന്ന