Chapter Title : അരുണിമ 4 [Tom27]

ആഗ്രഹത്തെ നിയന്ത്രിക്കാനുമായിരുന്നു അത്.

“പക്ഷേ അതൊന്നും നിന്റെ മനസ്സിനെ മാറ്റില്ലെന്ന് എനിക്ക് അറിയാം.”

അവൻ ഒരു നിമിഷം നിശ്ശബ്ദനായി. തന്റെ ഉള്ളിലെ വാക്കുകൾ ക്രമപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അവ ഒന്നും ക്രമത്തിലായിരുന്നില്ല.

“എനിക്ക് നിന്നെ നഷ്ടപ്പെടുന്നതിൽ വേദനയുണ്ട്, അരുണിമ. പക്ഷേ നിന്നെ എന്റെ കൂടെ നിർത്തി, നീ ഉള്ളിൽ മരിച്ചുപോകുന്നത് കാണാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല.”

“പക്ഷേ അതിനേക്കാൾ വലിയൊരു കാര്യം ഇപ്പോൾ മനസ്സിലായി.”

“എന്ത്?” അവൾ വിറയുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു.

നിഖിൽ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.

“നീ എന്റെ കൂടെ നിന്നാൽ മാത്രം സന്തോഷവതിയാകണമെന്നില്ല.”

ആ വാക്കുകൾ പറയുമ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു ഭാഗം അവളോട് നിലവിളിച്ചു എന്നെ വിട്ടുപോകരുത്’ എന്ന്. പക്ഷേ അധരങ്ങളിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നത് അതിന്റെ വിപരീതമായിരുന്നു.

അരുണിമയ്ക്ക് മറുപടി പറയാൻ വാക്കുകളില്ലായിരുന്നു.

ടോണിയും നിശ്ശബ്ദമായി നിന്നു. അവന്റെ സാന്നിധ്യം നിഖിലിന് വീണ്ടും വേദനയായി തോന്നി. എന്നിട്ടും അവൻ ആ വേദനയിൽ നിന്ന് കണ്ണുകൾ മാറ്റിയില്ല.

താൻ കാണേണ്ട സത്യം മുഴുവൻ കണ്ടുതീർക്കണമെന്നൊരു നിർബന്ധം അവനുണ്ടായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ കണ്ണുകൾ മാറ്റിയാൽ, താൻ ഇപ്പോഴും പ്രതീക്ഷയിൽ പിടിച്ചുനിൽക്കുകയാണെന്ന് സമ്മതിക്കേണ്ടിവരുമെന്ന ഭയവും ഉണ്ടായിരുന്നു.

മുറിയിൽ കുറച്ചു നിമിഷം കനത്ത നിശ്ശബ്ദത നിറഞ്ഞു.

അവസാനം നിഖിൽ തിരിഞ്ഞു നടന്നു.

ഓരോ ചുവടും അവന് പിന്നിലേക്ക് വലിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. അരുണിമയെ വിളിച്ച് തിരിഞ്ഞുനോക്കണം എന്ന ആഗ്രഹം പലതവണ ഉയർന്നു. അവന്റെ ചുവടുകൾ മന്ദമായി;

പക്ഷേ അവൻ നിർത്തിയില്ല. ഒരിക്കൽ എങ്കിലും അവളുടെ തീരുമാനത്തെ ബഹുമാനിക്കണം എന്ന് അവൻ മനസ്സിൽ ആവർത്തിച്ചു.

വാതിലിനരികിലെത്തിയപ്പോൾ അവൻ നിന്നു.

തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ പറഞ്ഞു

“അരുണിമ… ഇനി ഒരിക്കലും