Chapter Title : അരുണിൻറ്റെ തേരോട്ടം [Akshay]

കൂടി അവളുടെ സങ്കടം വീണ്ടും അണപൊട്ടി .അവൾ അവൻറ്റെ കാൽചുവട്ടിലിരുന്ന് പൊട്ടി കരയാൻ തുടങ്ങി.അവനത് കണ്ട് സഹിക്കാനായില്ല.

ഉള്ളിലെ കുറ്റബോധവും സങ്കടവും എല്ലാം കൂടി അണപൊട്ടിയൊഴുകി .ബാക്കി ഉള്ളവരൊക്കെ വരുന്നവരെ സ്വീകരിക്കാൻ പോയി .തൻറ്റെ കാൽചുവട്ടിലിരുന്ന് കരയുന്ന ആ അമ്മയുടെ കണ്ണീർ അവനെ ചുട്ടുപൊള്ളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.ഒരുപാട് നേരമായിട്ടും കരച്ചിൽ നില്കാതെ വന്നപ്പോൾ അവൻ ആ അമ്മയെ പിടിച്ചെഴുനേൽപ്പിച്ചു.

അവനും അപ്പോൾ കരയുകയായിരുന്നു.അവൻ തൻറ്റെ മുന്നിൽ കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന അമ്മയുടെ മുഖത്തേക്ക് സങ്കടപൂർവം നോക്കി അമ്മെ എന്ന് നെഞ്ചുപൊട്ടി വിളിച്ചു.മോനെ നമ്മുടെ അനുമോള് നിൻറ്റെ അനു പോയെടാ എന്ന് പറഞ്ഞമ്മ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.അവൻ കരഞ്ഞുകൊണ്ടമ്മയെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ ശ്രെമിച്ചു.സാരമില്ലമ്മേ ഇങ്ങനെ തളർന്നു പോകല്ലേ.അവൾക്കത്രേ ആയിസുള്ളൂ എന്ന്കരുതാം.

ഇത് പറയുമ്പോഴും അവൻ കരയുകയായിരുന്നു.എത്രയൊക്കെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും ആ 'അമ്മ കരച്ചിൽനിർത്തുന്നില്ല.അവൻ അമ്മയുടെ കണ്ണീർ ഇരു കൈകൾ കൊണ്ടും തുടച്ചുമാറ്റി.വീണ്ടും കണ്ണീർ ധാരധാരയായി ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു.അവൻറ്റെ കൈകൾ അമ്മയുടെ ഇരു തോളിലും വച്ചു.'മോനെ എന്നാലും നമ്മുടെ അനൂട്ടി നമ്മളെ വിട്ടുപോയെടാ.ഒരിക്കലും തിരിച് വരാത്ത ലോകത്തേക്കവൾ പോയി.ഇനി ഞാനാർക്ക് വേണ്ടിയാ ജീവിക്കുന്നേ.അമ്മെ അങ്ങനെ ഒന്നും പറയല്ലേ അമ്മക്ക് ഞാനുണ്ട് അനുവിൻറ്റെ സ്ഥാനത്.എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ടവൻ ആ അമ്മയെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.

അവൾ പൊന്നുമോനെ എന്ന് വിളിച് കരഞ്ഞുകൊണ്ടവൻറ്റെ നെഞ്ചിൽ ചാഞ്ഞു.അവന് എന്ത് ചെയ്യണമെന്നോ പറയണമെന്നോ അറിയാതെ വിങ്ങിപ്പൊട്ടി."മോനെ എനിക്ക് ഇനി ആരുണ്ട് അവൾ പോയില്ലേ എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ആ 'അമ്മ അവനെ കെട്ടിപിടിച്ചു കരയാൻ തുടങ്ങി.അവനും അമ്മയെ ചേർത്തുപിടിച്ച ആശ്വസിപ്പിച്ചു .അവനപ്പോഴും കരയുകയായിരുന്നു.

15 മിനുട്ടോളം ആ 'അമ്മ അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച് കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.എന്നിട്ടും ആ കരച്ചിൽ നിന്നില്ല.അവൻറ്റെ ദുഃഖത്തിൻറ്റെ അഗാധം കുറഞ്ഞു വന്നു.പക്ഷെ