Chapter Title : അടയാളങ്ങൾ [സിമോണ]

വീടുമുഴുവൻ റിയാസിനെ കെട്ടിപ്പുണർന്നു നടക്കുന്നതോർത്തതും അവളുടെ വിരൽ വീണ്ടും യോനിയിലേക്ക് പൂണ്ടിറങ്ങി....

ഏതാണ്ട് ഒന്പതുമണിയായപ്പോഴേക്കും അവൾ വിളിച്ചു പറഞ്ഞതനുസരിച്ച് അവളുടെ ആങ്ങളയും ഭാര്യയും വന്ന് മകനെ കൊണ്ടുപോയതോടെ വീട്ടിൽ അവളും അമ്മയും തനിച്ചായി...

"......അല്ല മോളേ...
ആ ചെറുക്കൻ എന്റെ മുറിയിലേക്കെങ്ങാൻ കയറി വരുവോ ഇനി...
അല്ല... പേടിയുണ്ടായിട്ടൊന്നും അല്ല...
എന്നാലും ഈ ടി വി യിൽ ഇങ്ങനൊക്കെ പറയുമ്പോ, നമ്മള് വളരെ ശ്രദ്ധിക്കണ്ടേ..."

കുളിപ്പിക്കാൻ നേരം ഭർത്തൃമാതാവിന്റെ ചോദ്യത്തിലെ ആധികേട്ട അവളുടെ ഉള്ളൊന്നു കുളിർത്തു...
ഒരല്പം ജാഗ്രത കൂടി ഒഴിച്ചുകൊടുത്താൽ ആളിക്കത്താൻ മാത്രമുള്ള ഭയം അവരുടെ ഉള്ളിലുണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി...

"'......അമ്മ വയ്യാതിരിക്കുന്നതാണെന്നും വീടിനുള്ളിൽ അധികമൊന്നും അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടക്കരുതെന്നും ഞാൻ അവനോടു പറഞ്ഞോളാം...
മുകളിലത്തെ നിലയിലെ ബെഡ്‌റൂം ഞാൻ റെഡിയാക്കി ഇട്ടിട്ടുണ്ട്...
അവനോട് അവിടത്തന്നെ ഇരിക്കാൻ പറയാം...
ഭക്ഷണമൊക്കെ ഞാൻ അവിടെ കൊണ്ട് കൊടുത്തോളാം...
പിന്നല്ലാതെ!!!!.... നമുക്ക് നമ്മടെ സേഫ്റ്റി നോക്കണ്ടേ...
അവൻ തൊടുകേം പിടിക്കേം ചെയ്ത സ്ഥലത്തുകൂടിയിലൊക്കെ നടക്കുമ്പോഴാ വായുവിൽ കൂടി പറന്നു നടക്കണ കൊറോണ മൂക്കിൽ കൂടീം വായിൽ കൂടീം ഉള്ളിലേക്ക് ഇഴഞ്ഞു കയറണത്..."

അവൾ ഭർത്തൃമാതാവിന്റെ പുറത്ത് സോപ്പ് തേച്ച് പതപ്പിക്കുന്നതോടൊപ്പം മുൻപോട്ട് കൈനീട്ടി അവരുടെ നെഞ്ചിൽ തൊട്ടു....

"......ഈ ശ്വാസകോശം സ്പോഞ്ചുപോലാണല്ലോ അമ്മേ....
ഒരിക്കൽ ഉള്ളിൽ കേറിയാൽ പിന്നെ തൊരപ്പൻ കപ്പ മാന്തുന്നതുപോലെ, അവൻ നേരെ കേറി നമ്മുടെ ശ്വാസകോശവും തൊണ്ടയുമൊക്കെ മാന്തി മാന്തി തിന്നും…
അതോടെ ആള് ഡിം!!!!
അതുകൊണ്ട് അമ്മ റൂമിൽ നിന്ന് അധികം വെളിയിലൊന്നും ഇറങ്ങാതിരുന്നാൽ മതി....
ബാക്കി കാര്യം ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം.... "

രമ്യ അമ്മായിയമ്മയുടെ ഉള്ളിൽ മിന്നിമിന്നി കത്തിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഇത്തിരി ഭയത്തിലേക്ക് ഒന്നരലിറ്റർ ജാഗ്രതകൂടി ഒഴിച്ചുകൊടുത്തു...
ഒപ്പം ഒരാശ്വാസത്തിനായി അവരുടെ കയ്യും പുറവും നല്ലപോലെ സോപ്പ് തേച്ച് കഴുകിക്കൊടുത്തു...
കുളി കഴിഞ്ഞാൽ വേണേൽ നന്നായൊന്നു സാനിറ്റൈസർ തേച്ചു കൊടുത്തേക്കാമെന്നും നിശ്ചയിച്ചു…

"......അത് മതി മോളെ...
ഞാൻ അവൻ പോയി ഒരാഴ്ച കഴിയുന്നത് വരെ പുറത്തിറങ്ങുകയേ ഇല്ല...
നീ എന്റെ മുറിയിലെ ആ ചെറിയ ടി വി വെച്ചുതന്നാൽ മതി... ഹാളിലെ ടി വി വെക്കേണ്ട...