Chapter Title : അടയാളങ്ങൾ [സിമോണ]

ചിരിക്കുന്നത് അവളുടെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടിരുന്നു...

"ഞാനെങ്ങനെ അയാളെ അറിയാനാ ചേച്ചി??
ഇത് നിങ്ങളുടെ നാടല്ലേ...
എനിക്കിവിടെ എങ്ങനാ ആൾക്കാരെ പരിചയം ഉണ്ടാവുന്നെ???
പാർക്ക് ഓപ്പണാണോ എന്നറിയാനാ ഞാൻ അയാളെ കാണാൻ പോയത്... ഈ കൊറോണയൊക്കെ ആയതുകാരണം ഇനി വല്ല പോലീസും വന്നു ചെക്ക് ചെയ്യാറുണ്ടെങ്കിൽ പിന്നെ തലവേദനയല്ലേ...
പിന്നെ ചേച്ചിയെ നോക്കി അയാൾ ചിരിച്ചത്...."

അവൻ കള്ളച്ചിരിയോടെ ഒന്ന് നിർത്തി അവളുടെ ശരീരത്തിലേക്ക് ഒന്നുഴിഞ്ഞുനോക്കി....
തൊട്ടുമുമ്പേ വാച്ച്മാൻ നോക്കിയ അതേ നോട്ടം....

"ഈ പരുവത്തിൽ നിന്നെക്കണ്ടാൽ സാക്ഷാൽ ദൈവം തമ്പുരാൻ പോലും നോക്കി നിന്ന് പോവും എന്റെ സുന്ദരിച്ചേച്ചീ....
പിന്നല്ലേ ആ പാവം വാച്ച്മാൻ...."

ആ പ്രശംസ കേട്ട് അവളുടെ മുഖം തെളിഞ്ഞു... കവിളുകളിൽ വീണ്ടും ശോണിമ പടർന്നു...

"ന്നാലും.... എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു അങ്കലാപ്പ് പോലെ റിയൂ....
അവരോട് നമ്മൾ തമ്മിൽ ഇഷ്ടത്തിലാണെന്നു മാത്രല്ലേ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളു...
അല്ലാതെ.... നമ്മൾ തമ്മിൽ ഒന്നിച്ചു കിടന്നതൊക്കെ???...."

അവൾ തന്റെ പുരികം അല്പമൊന്നുയർത്തി റിയാസിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി...

"എന്റെ മുത്തേ....
നീ എന്റെയല്ലെടി ഇപ്പൊ... എന്റെ മാത്രം.....
പിന്നെ നിന്നെ ഞാൻ പണ്ണുന്നതാണെന്ന് അവരറിഞ്ഞാൽ എന്താ കുഴപ്പം...
എന്റെ അണ്ടി കേറുന്നത് നിനക്കിത്ര കുറച്ചിലാണോടി പാറു???...."

അവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി....
അവന്റെ സ്വരത്തിൽ കലർന്നിരുന്ന നിരാശ കലർന്ന ആകാംക്ഷ അവൾക്ക് സഹിക്കാവുന്നതിനായിരുന്നില്ല....
അവന്റെ ചുമലുകളിലൂടെ കൈ ചുറ്റി അവളവനെ കെട്ടിപ്പുണർന്ന് കവിളിൽ ചുംബിച്ചു...

"അങ്ങനെ പറയല്ലേടാ... പ്ലീസ്....
എനിക്ക് അഭിമാനമാ ഞാൻ നിന്റെ പെണ്ണാണെന്ന് പറയുന്നത്....
ന്നാലും അൻപതുവയസ്സ് പ്രായമുള്ള ഒരാളിന്റെ ഭാര്യയായ ഞാൻ വെറും പത്തൊൻപതു വയസ്സുമാത്രമുള്ള നിന്റെ