Chapter Title : അതിരുകൾ മായുമ്പോൾ  [Lechu]

ചുംബനത്തിൽ ലോകം മുഴുവൻ നിശ്ചലമായതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. തൻ്റെ ശരീരവും മനസ്സും ഈ പുരുഷന് മുന്നിൽ പൂർണ്ണമായും അടിയറവ് വെച്ചുകഴിഞ്ഞു എന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

അവരുടെ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ ഒന്നായി ചേർന്നു. ആ പഴയ മരക്കട്ടിലിൻ്റെ ചെറിയ ശബ്ദവും പുറത്തെ മഴയുടെ ഇരമ്പലും അവർക്കായി മാത്രം തീർത്ത ഒരു സംഗീതമായി മാറി.

ശ്രീവേണിയുടെ കണ്ണുകൾ പകുതി അടഞ്ഞ നിലയിലായിരുന്നു, അതിൽ പടർന്ന ലഹരിയും പ്രണയവും ഗോകുലിനെ കൂടുതൽ ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിച്ചു. അവൻ്റെ ഓരോ ചലനത്തിലും അവൾ വില്ലുപോലെ വളഞ്ഞു. അവളുടെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ അവൻ്റെ നഗ്നമായ പുറത്ത് നഖങ്ങൾ ആഴ്ത്തി മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്നു.

അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ നിന്നും പുറത്തുവന്ന വാക്കുകൾ വെറുമൊരു സംസാരമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ആത്മാവിൻ്റെ സമർപ്പണമായിരുന്നു.

അവൾ അവൻ്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി കിടന്നു. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരുതരം യാചനയും അതേസമയം പൂർണ്ണമായ അധികാരവുമുണ്ടായിരുന്നു. "എന്നെ വിടല്ലേ ഗോകുട്ടാ... എന്നെ ഇങ്ങനെ തന്നെ ചേർത്തുപിടിക്കൂ..." അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ മന്ത്രിച്ചു.

ഗോകുലിൻ്റെ ഓരോ സ്പർശനത്തിലും അവളുടെ മുഖത്ത് സുഖകരമായ ഒരു വേദന മിന്നിമറഞ്ഞു. കവിളുകൾ ചുവന്നു തുടുത്തു, നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ മുത്തുകൾ പോലെ തിളങ്ങി. അവൾ പതുക്കെ കീഴ്ചുണ്ട് കടിച്ചുപിടിച്ചു, തൻ്റെ ഉള്ളിൽ നിന്നും പുറത്തുവരാൻ വെമ്പുന്ന ആ വന്യമായ ശബ്ദത്തെ നിയന്ത്രിക്കാൻ അവൾ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അവൻ അവളിലേക്ക് കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ ഇറങ്ങിയപ്പോൾ, അവൾ തൻ്റെ കാലുകൾ അവൻ്റെ അരക്കെട്ടിൽ മുറുകെ ചുറ്റി. "നീ എൻ്റെതാണ്... എൻ്റെ മാത്രം..." അവൾ അവൻ്റെ കാതുകളിൽ കിതപ്പോടെ മന്ത്രിച്ചു. ആ വാക്കുകൾ ഗോകുലിൻ്റെ ഉള്ളിലെ പുരുഷനെ കൂടുതൽ ആവേശഭരിതനാക്കി.

അവളുടെ മാറിലെ ആ വേഗത്തിലുള്ള താളം ഗോകുലിന് തൊട്ടറിയാമായിരുന്നു. "രാകേഷേട്ടൻ... അദ്ദേഹം എനിക്ക് തരാത്തത്, എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടത്... നീ എനിക്ക് തരുന്നു ഗോകുട്ടാ..." അവൾ വിതുമ്പലോടെ പറഞ്ഞു. ആ വിതുമ്പലിൽ ദുഃഖമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് വർഷങ്ങളായി ഉള്ളിൽ അടിച്ചമർത്തി വെച്ച ആഗ്രഹങ്ങൾ പൂവണിഞ്ഞതിൻ്റെ ആശ്വാസമായിരുന്നു

അവൾ അവൻ്റെ മുടിയിഴകളിൽ വിരലുകൾ കോർത്തു വലിച്ചു. "മതിയാവുന്നില്ല... എനിക്ക് നിന്നെ മതിയാവുന്നില്ല..." അവളുടെ ആ ആവർത്തിച്ചുള്ള മന്ത്രണം ആ പഴയ മുറിയിലെ വായുവിൽ പ്രണയത്തിൻ്റെ ചൂട്