Chapter Title : അതിരുകൾ മായുമ്പോൾ  [Lechu]

വർദ്ധിപ്പിച്ചു.സർപ്പങ്ങളെപ്പോലെ അവർ പരസ്പരം വരിഞ്ഞുമുറുക്കി. ഗോകുലിൻ്റെ കരുത്തുറ്റ കൈകൾ ശ്രീവേണിയുടെ അരക്കെട്ടിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങിയപ്പോൾ, അവൾ തൻ്റെ കാലുകൾ അവൻ്റെ ഉടലിൽ പിണച്ചുവെച്ചു. വിയർപ്പിൽ കുതിർന്ന അവരുടെ നഗ്നശരീരങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു നൂലിഴയുടെ വിടവുപോലും ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നില്ല.

ശ്രീവേണിയുടെ ഓരോ ശ്വാസവും ഗോകുലിൻ്റെ നെഞ്ചിൽ ആഞ്ഞുപതിച്ചു. അവൾ അവൻ്റെ കാതുകളിൽ പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു, "വിടല്ലേ ഗോകുട്ടാ... എന്നെ ഇങ്ങനെ തന്നെ ചേർത്തുപിടിക്കൂ... മരിക്കുവോളം എനിക്ക് നിൻ്റെ ഈ ചൂട് മതി..."

പാമ്പുകൾ ഇണചേരുന്നതുപോലെ അവർ ആ കട്ടിലിൽ കിടന്നു പിടഞ്ഞു. ഗോകുലിൻ്റെ ഓരോ ചുവടിനും ശ്രീവേണി തൻ്റെ ഉടൽ വില്ലുപോലെ വളച്ച് മറുപടി നൽകി. അവളുടെ നനഞ്ഞ മുടിയിഴകൾ അവരുടെ മുഖങ്ങൾക്കിടയിൽ പ്രണയത്തിൻ്റെ ഒരു വല തീർത്തു.

നീ എൻ്റെതാണ് ശ്രീ... എൻ്റെ മാത്രം," ഗോകുൽ ആവേശത്തോടെ അവളുടെ കഴുത്തിൽ മുഖം അമർത്തി പറഞ്ഞു. അവൻ്റെ ആ പരുക്കൻ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ അവൾ അവനെ കൂടുതൽ മുറുകെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.

അവളുടെ വിരലുകൾ അവൻ്റെ മുതുകിൽ പ്രണയത്തിൻ്റെ അടയാളങ്ങൾ കോറിയിട്ടു.പുറത്ത് മഴയുടെ ഇരമ്പൽ നിലച്ചിരുന്നു, പക്ഷേ അകത്ത് അവരുടെ പ്രണയത്തിൻ്റെ കൊടുങ്കാറ്റ് അടങ്ങിയിരുന്നില്ല. ശ്രീവേണിയുടെ മുഖത്ത് പടർന്ന ആ സുഖകരമായ വേദനയും കണ്ണുകളിലെ ലഹരിയും ഗോകുലിനെ കൂടുതൽ ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിച്ചു.

."ശ്രീ... എനിക്ക് ഇനി നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയില്ല. എൻ്റെ ഈ പ്രണയം... നിൻ്റെ ഉള്ളിൽ, നിൻ്റെ ആ ഗർഭപാത്രത്തിൽ തന്നെ എനിക്ക് നിക്ഷേപിക്കണം. നിനക്ക് സമ്മതമാണോ? നിൻ്റെ ഉള്ളിൽ എൻ്റെ ഒരു അംശം ബാക്കിയാക്കാൻ നീ എന്നെ അനുവദിക്കുമോ?"

ഗോകുലിൻ്റെ ആ തീക്ഷ്ണമായ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ ശ്രീവേണി ഒരു നിമിഷം പോലും ആലോചിച്ചില്ല. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ വന്യമായൊരു തിളക്കം പടർന്നു. നാണമല്ല, മറിച്ച് തൻ്റെ പ്രിയപ്പെട്ട പുരുഷനെ പൂർണ്ണമായും ഉൾക്കൊള്ളാനുള്ള ഒരു ദാഹമായിരുന്നു ആ മുഖത്ത്.

അവൾ തൻ്റെ കാലുകൾ അവൻ്റെ അരക്കെട്ടിൽ സർപ്പങ്ങളെപ്പോലെ ഒന്നുകൂടി വരിഞ്ഞുമുറുക്കി, അവനെ തന്നിലേക്ക് ആവോളം വലിച്ചടുപ്പിച്ചു.

"ചോദിക്കണോ ഗോകുട്ടാ? നിൻ്റെത് മാത്രമായ ഈ ശരീരത്തിലേക്ക് നിൻ്റെ ആ അംശം പകർന്നു തന്നോളൂ... എനിക്ക് അത് വേണം. നിൻ്റെ ഈ പ്രണയത്തിൻ്റെ ചൂട് എൻ്റെ ഉള്ളിൽ എന്നും ബാക്കിയുണ്ടാവണം!"