Chapter Title : അത്തം പത്തിന് പൊന്നോണം 5 [Sanjuguru]

നിന്റെ അമ്മ,  അനിത..

ഞാൻ : ഹ്മ്മ്..  അവരും ഉണ്ട്...  എന്ത് ചെയ്യാൻ...  പെണ്ണുങ്ങൾക്കിടയിൽ ഇതെല്ലാം സാധാരണമാണ്, നമ്മൾ ആണുങ്ങൾ അറിയുന്നില്ലെന്നുള്ളു...

മിഥുൻ : എന്തോ ഇതെല്ലാം കേട്ടപ്പോൾ...  ഒരു തരം പേടി തോന്നുന്നു...

ഞാൻ : നീ വിചാരിക്കാത്ത കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം കേട്ടപ്പോൾ തോന്നുന്നതാ... ഞാനും നിന്നോട് ഇതെല്ലാം എങ്ങനെ പറയും എന്നോലോചിച്ചു വിഷമാവസ്ഥയിലായിരുന്നു.  നീയായി എന്നോട് ചോദിച്ചത് നന്നായി..  വെറുതെ നിന്റെ അമ്മയെ മോശം സ്ത്രീയായി കാണേണ്ട... അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ എനിക്കും എന്റമ്മയോടു വെറുപ്പ്‌ തോന്നണമായിരുന്നു.

മിഥുൻ : ഹ്മ്മ്...

ഞാൻ : സ്ത്രീകൾ ഒരു പ്രായം കഴിഞ്ഞാൽ ആർക്കും വേണ്ടാത്തപോലെയാകും, പിന്നെ ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണ് അവരുടെ ജീവിതം സന്തോഷപൂർണമാകുന്നത്.  നീ ഒന്ന് നന്നായി ഇരുന്നു ചിന്തിക്കു അമ്മയോടുള്ളകമ്പികുട്ടന്‍.നെറ്റ് നിന്റെ ദേഷ്യം ഒക്കെ മാറും.  ഇവിടെന്നു തിരിച്ചു പോകുമ്പോൾ പഴയപോലെ തന്നെ പോണം.

ഞങ്ങൾ സംസാരിച്ചു നിൽക്കുമ്പോൾ പിന്നിൽ പിന്നിൽ നിന്നു ആരോ ഗോവണി കേറിവരുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോളാണ് ദേവകി നളിനി ചെറിയമ്മമാർ നടന്നു വരുന്നത് കണ്ടത്.

ദേവകി : എന്താ ഇവിടെ ഒരു ഗൂഡാലോചന രണ്ടാളുംകൂടി ?

മിഥുൻ : ഏയ് ഒന്നുമില്ല.

നളിനി : ഞാൻ വന്നിട്ട് കുറച്ച് നേരമായി എന്താ രണ്ടാളും എന്നോട് ഒന്ന് വന്നു മിണ്ടാഞ്ഞതു..

ഒന്നുമില്ല ചെറിയമ്മേ... ഞാനും മിഥുനും ഒരേ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.

ഞാൻ : വന്നു കേറിയല്ലേ ഉള്ളൂ പെണ്ണുങ്ങളോട് വിശേഷങ്ങൾ ഒക്കെ ചോദിച്ചു ഒന്ന് ഫ്രീയാകട്ടെ എന്ന് കരുതി.

നളിനി : ഹ്മ്മ്...  പിന്നെ മിഥുൻ ഞങ്ങളുടെ നാടൊക്കെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടോ.. ?

മിഥുൻ : ഞാൻ എല്ലാ കൊല്ലവും ഇവിടെ വരുന്നതല്ലേ.

നളിനി : പുറത്ത് വളർന്ന കുട്ടിയല്ലേ..  അതാ ചോദിച്ചേ...

മിഥുൻ : മോന്ക്ക് ഇപ്പൊ എത്ര വയസ്സായി.. ?

തോളിൽ കിടക്കുന്ന കുഞ്ഞിനെ നോക്കി മിഥുൻ ചോദിച്ചു.

നളിനി : എട്ടു മാസം...

ഞാൻ : മൂത്ത ആൾ എവിടെ ?

നളിനി : അവൻ താഴെ കുട്ടികളുടെ കൂടെ സെറ്റ് കൂടി...

ദേവകി : അജീ...  ഇവളുടെ മുറിയൊക്കെ റെഡിയല്ലേ