Chapter Title : അത്തം പത്തിന് പൊന്നോണം [Sanjuguru]

അദ്ദേഹത്തിന് ദൈവം കൊടുത്ത കഴിവില്ലായ്മക്കു ഞാൻ അദ്ദേഹത്തെ എന്തിനാ വെറുക്കുന്നത്.  ഞാൻ എന്നും അദ്ദേഹത്തെ ആയിരം മടങ്ങു സ്നേഹിച്ചിട്ടേയുള്ളു. അതുകൊണ്ടാ ഞങ്ങക്ക് കുട്ടികൾ ഉണ്ടാകാൻ വൈകിയത്.  പിന്നെയൊരു കുഞ്ഞുണ്ടാകാനും കഴിയാഞ്ഞത്.

ഞാൻ : സാരമില്ല ഇനി ഞാനില്ലേ...  ചെറിയച്ഛന് കൊടുക്കുന്ന സ്നേഹം കുറച്ച് എനിക്കും താ...

ചെറിയമ്മ എന്നെ കെട്ടിപിടിച്ചു ഉമ്മവെച്ചു.  വീണ്ടും തീവ്രമായാൽ എനിക്ക് പിടിച്ച് നിൽക്കാൻ കഴിയില്ല എന്നുളതുകൊണ്ടു ഞാൻ മുടിയിൽ പിടിച്ച് വേർപെടുത്തി.

ഞാൻ : പിണക്കങ്ങൾ ഒക്കെ മാറ്റി എന്റേതായില്ലേ.  ഇനി ചെറിയമ്മ താഴെ പോയി കിടന്നോ.  നാളെ വെളുപ്പിന് എഴുന്നേറ്റ് ഒറ്റപ്പാലം പോകേണ്ടതാ എനിക്ക്. ഒരുപക്ഷെ ചെറിയമ്മ ഇവിടെ ഇനിയും നിന്നാൽ ഞാൻ ചിലപ്പോ...

മാലതി : ചിലപ്പോ ???...

ഞാൻ : ഞാൻ ചിലപ്പോ ചെറിയമ്മയെ അങ്ങ് അനുഭവിച്ചെന്നു വരും..

മാലതി : അതു തന്നെയാടാ കുട്ടാ..  എനിക്കും വേണ്ടത്..

ഞാൻ : ഇപ്പോഴല്ല പിന്നെ... ഞാൻ മനസില്ല മനസോടെ പറഞ്ഞു.

മാലതി : ഇനിയും കാത്തിരുന്നാൽ.... എല്ലാവരും വന്നാൽ...  തിരിക്കയാൽ പിന്നെ നടക്കാതെ പോകുമോ ??..

ഞാൻ : ഒരിക്കലുമില്ല...  എത്ര വലിയ തിരക്ക് വന്നാലും ഞാൻ അനുഭവിച്ചിരിക്കും.  എന്റെ പൊന്നു ചെറിയമ്മ പോയി കിടക്കു.  ഉറങ്ങിയില്ലെങ്കിൽ ശരീരത്തിന് ക്ഷീണമാകും.

പിന്നെയും ഒരു ദീർഘ ചുംബനത്തിനു ശേഷം ഞങ്ങൾ മനസില്ലാ മനസ്സോടെ പിരിഞ്ഞു. ചെറിയമ്മ താഴേക്കു പടിയിറങ്ങി പോകുന്നതും നോക്കി ഞാൻ നിന്നു.  ഞാൻ വേഗം വന്ന് വാതിലടച്ചു കിടന്നു.  പെട്ടന്ന് തന്നെ ഞാൻ ഉറക്കത്തിലേക്കു വഴുതി വീണു.

ചിത്തിര

പുലർച്ചെ വണ്ടിയുടെ ഹോർണിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടാണ് ഞാൻ എഴുന്നേറ്റത്. ഞാൻ വേഗം എഴുന്നേറ്റ് വായും മുഖവും കഴുകി ഒരു ഷർട്ട്‌ എടുത്തിട്ട് ഇറങ്ങി.  കുളിക്കാനൊന്നും നിന്നില്ല. അച്ഛനും അമ്മയും നേരത്തെ തന്നെ എഴുന്നേറ്റിരിക്കുന്നുണ്ട്.  ചെറിയമ്മയെ കണ്ടില്ല.  ഉറക്കത്തിൽ തന്നെയാകും.  ഞാൻ അവിടുന്ന് വേഗം ഇറങ്ങി വണ്ടിയിൽ കയറി.  രാവിലെ റോഡെല്ലാം വിജനമായതുകൊണ്ടു വേഗം തന്നെ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ എത്തി.  അവിടെ ചെന്നപ്പോൾ ആണറിഞ്ഞത് ട്രെയിൻ കുറച്ച് സമയം ലേറ്റ് ആണ്‌.  പല സ്ഥലത്തേക്ക് ജോലിക്കു പോകുന്ന പല