Chapter Title : അത്തം പത്തിന് പൊന്നോണം [Sanjuguru]

ചെറിയമ്മ വസ്ത്രങ്ങൾ എല്ലാം ഉടുത്തു റൂമിന്റെ വാതിൽ തുറന്നു. ഞാൻ അടുത്തു ചെന്ന് ചോദിച്ചു.

ഞാൻ : ഇപ്പൊ എന്തിനാ എനിക്കിതെല്ലാം കാണിച്ചു തന്നെ ?

ദേവകി : നിനക്ക് കാണണം എന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ.  നിന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ ഒക്കെ തീർന്നില്ലേ.

ഞാൻ : ഇങ്ങനെ കാണിച്ചാൽ എന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ കൂടുകയല്ലേ ചെയ്യുക.

ദേവകി : എന്നിട്ട്‌ കൂടിയോ ?

ഞാൻ : കൂടിയത് കൊണ്ടല്ലേ ഞാൻ പാതിയിൽ എഴുനേറ്റു വന്നത്. അപ്പൊ എന്തിനാ എന്നെ തടഞ്ഞേ..

ദേവകി : എന്റെ മോന് വാ..

ചെറിയമ്മ എന്നെ കൂട്ടി കട്ടിലിൽ കൊണ്ടിരുത്തി.

ദേവകി : നീ വിചാരിക്കുന്നപ്പോലെ നിന്റെ ഈ ചെറിയമ്മ അത്ര പരിശുദ്ധയൊന്നുമല്ല.  നഗരജീവിതം എന്നെ പലവിധത്തിൽ മാറ്റി മറിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഈ ശരീരം ഞാൻ പലയിടത്തും പലർക്കും കാഴ്ച വെച്ചിട്ടുണ്ട്. ലൈംഗീക സുഖങ്ങൾ ഒന്നും എനിക്കിപ്പോഴ് ആസ്വദിക്കാൻ കഴിയാറില്ല.  ഈ മരവിച്ച മനസുവെച്ചു എന്ത് ആസ്വദിക്കാൻ. പിന്നെ മറ്റു പല കാര്യങ്ങൾ നടക്കാനും അവരുടെ സുഖങ്ങൾക്കും വേണ്ടി ഒരു ഇറച്ചി കഷ്ണമായി ഞാൻ കിടന്നു കൊടുക്കുന്നു.  എന്റെ മക്കൾ ഉള്ളതുകൊണ്ട് മാത്രമാണ് ഞാൻ ആത്മഹത്യാ ചെയ്യാത്തത്. മടുത്തു ഈ ജീവിതം.  നിനക്ക് തരാൻ എന്റെ കയ്യിൽ ഒരു മനസില്ല.

ഞാൻ : എന്തിനാ അപ്പൊ ഇങ്ങനെയൊക്കെ ജീവിക്കുന്നത്. ? ചെറിയമ്മക്ക് പഴയ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു വന്നൂടെ.

ദേവകി : നിനക്കറിയില്ല കുട്ടാ, കോടികൾ കടം ഉണ്ട് ചെറിയച്ഛന്.  IT കമ്പനി ഇപ്പൊ ഒന്ന് പച്ചപിടിച്ചു വരുന്നുണ്ട്. എന്റെ ശരീരം ഉള്ളത് കൊണ്ട് മാത്രം പിടിച്ച് നിൽക്കുന്നു.

ഞാൻ : സാരമില്ല.  എല്ലാം ശെരിയാവും

ദേവകി : എന്നോട് ആരും സെന്റിമെൻസ് കാണിക്കുന്നത് എനിക്കിഷ്ടമല്ല.  പിന്നെ ഞാനിതൊക്കെ നിന്നോട് പറഞ്ഞത്, ഇതൊന്നും നമ്മുടെ കുടുംബത്തിൽ ആർക്കും അറിയില്ല. എനിക്കെന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാൽ,  ഈ കുടുംബത്തിലെ കാരണവരായി നീ വേണം എല്ലാവരേം പറഞ്ഞ് മനസിലാക്കാൻ.

ചെറിയമ്മക്ക് ഒന്ന് കരയണം എന്നുണ്ട്.  പക്ഷെ എന്റെ മുന്നിൽ ശക്തമായ ഒരു മനസുണ്ടെന്ന് കാണിച്ച അവരുടെ ദുരഭിമാനം അവരെ തടഞ്ഞു.

ഞാൻ : നേരത്തെ എനിക്ക് തരാൻ