Chapter Title : അത്തം പത്തിന് പൊന്നോണം [Sanjuguru]

നിന്നും കണ്ണുനീർ വന്നു. ഞാൻ ചെറിയമ്മയെ മാറോടു ചേർത്ത് പിടിച്ചു. ചെറിയമ്മ എന്റെ നെഞ്ചിൽ തല ചായ്ച് കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.

ഞാൻ : സോറി ചെറിയമ്മേ...  ഇപ്പൊ ഞാൻ അവരിൽ ഒരാളായല്ലേ.  എന്നോട് ക്ഷെമിക്കു.

എനിക്ക് ഇത് കേട്ടപ്പോൾ ഞാൻ ചെയ്തത് ഒന്നും വേണ്ടായിരുന്നു എന്ന് തോന്നി. എനിക്ക് എന്നോട് തന്നെ വെറുപ്പ്‌ തോന്നി.

ഞാൻ : ചെറിയമ്മേ...  ഇത്രേം നേരം ഞാൻ ചെയ്ത തെറ്റിന് എന്നോട് പൊറുക്കൂ...  ഇനി എനിക്ക് ഒന്നും വേണ്ട.  ചെറിയമ്മ അനുഭവിച്ച വേദനകൾക്ക് മുകളിൽ ഞാൻ വേദനിപ്പിക്കാൻ ശ്രെമിക്കുന്നില്ല. ഇനി ഞാൻ എന്റെ അമ്മയെ പോലെ സ്നേഹിച്ചോളാം.

ദേവകി : വേണ്ട മോനെ.  ഞാനോ പിഴച്ചു...  ഞാൻ നിനക്ക് എന്നെ തരുന്നതിൽ ഒരു തെറ്റും ഇല്ല. നിന്റെ ഈ ഒരാഗ്രഹമെങ്കിലും ചെറിയമ്മ സാധിച്ചു തരാം.

ചെറിയമ്മ അങ്ങനെ പറഞ്ഞെങ്കിലും എന്റെ മനസ്സ് മടുത്തിരുന്നു.

ഞാൻ : വേണ്ട.

ദേവകി : വേണം

അവൾ എന്നെ കിടത്തി എന്റെ മുണ്ട് വലിച്ചുപറിച്ചു കളഞ്ഞു.  എന്റെ ഷഡിക്കുള്ളിൽ നിന്നും കുണ്ണയെ എടുത്ത് കൈകൊണ്ടു തൊലിക്കാൻ തുടങ്ങി.  മകുടത്തിൽ നാവുകൊണ്ടു കളംവരച്ചു മുഴുവനും വായിലാക്കി ഊമ്പി വലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഊമ്പലിൽ അവളൊരു വിദഗധ ആയിരിക്കുന്നു. എന്റെ കുണ്ണ ഇത്രയും സുഗിപ്പിക്കാൻ അവൾക്ക് സാധിച്ചു. വളരെ വേഗത്തിൽ തന്നെ ഊമ്പിക്കൊണ്ടിരുന്നു.  പാലുപോകാതിരിക്കാൻ ഞാൻ ഒരുപാടു കഷ്ടപ്പെട്ടു.  എന്റെ സകല പിടിയും വിട്ടുകൊണ്ട് എന്റെ കുണ്ണയിൽ നിന്നും പാല് ചീറ്റി. വായിൽ നിന്നും എടുക്കാത്തതിനാൽ എല്ലാം അവളുടെ വായിലേക്ക് തന്നെയാണ് പോയത്. അവൾ നിറുത്താതെ ഊമ്പിക്കൊണ്ട് എന്നെ  സുഖിപ്പിച്ചു. മതിയെന്ന് പറഞ്ഞു