Chapter Title : അത്തം പത്തിന് പൊന്നോണം [Sanjuguru]

പാവമാണ് ഞാൻ. അത് അവളോട്‌ പറയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു പക്ഷെ ഒരു നുണക്കു മുകളിൽ നൂറു നുണ പറയേണ്ടി വരും.

ഞാൻ : നീ എങ്ങനെ ഈ മുറിയിൽ എത്തി ?

അനിത : ആ മുറിയിലെ ബെഡിനു ഭയങ്കര ഉറപ്പു.  എന്റെ പുറം വേദനിക്കുന്നതുകൊണ്ടു മാലതി ചെറിയമ്മയാ ഇവിടെ കിടന്നോളാൻ പറഞ്ഞെ.

ഞാൻ : നിന്റെ മോനോ ?

അനിത : അവൻ അമ്മേടെ അടുത്ത് കിടന്നു.

ഞാൻ : എനിക്കിപ്പോഴും ഒന്നും വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.

അനിത : എന്ത് ?

ഞാൻ : നമ്മൾ രണ്ടുപേരും തമ്മിൽ ഇവിടെ നടന്ന സംഭവം.

അനിത : എന്താ മോനെ നിനക്കിപ്പോ എന്നോട് എന്തെങ്കിലും വെറുപ്പ്‌ തോന്നുനുണ്ടോ? ഞാൻ നിന്നെ തടയാതിരുന്നതിൽ...

ഞാൻ : ഇല്ല ചേച്ചീ.  വെറുക്കപ്പെടേണ്ടവൻ ഞാനല്ലേ..  ഞാനല്ലേ എല്ലാ തെറ്റും ചെയ്തത്.

അനിത : അല്ല നമ്മൾ രണ്ടു തുല്യമായ പങ്കുണ്ട്.

ഞാൻ : നിന്റെ കുടുംബജീവിതം സന്തോഷകരമല്ലേ ? എനിക്കെന്തോ അല്ലാത്തപോലെ തോന്നി.

അനിത : നിനക്ക് തോന്നിയതാ.  എല്ലാ അർത്ഥത്തിലും സന്തോഷവതിയാണ്...  എല്ലാ അർത്ഥത്തിലും...

ഞാൻ : അതുമതി. എന്നാ ഞാൻ പോട്ടെ...

അനിത : നിൽക്കട.

ഞാൻ : ഞാൻ ഇനിയും നിന്നാൽ നിനക്ക് ക്ഷീണമാകും.

അനിത : ആയിക്കോട്ടെ...  ക്ഷീണിക്കാൻ ഞാൻ തയ്യാറാണ്.

ചേച്ചിയുടെ മുഖത്ത് വശ്യമായ ഒരു ചിരി പടർന്നു. ആ കണ്ണുകളിൽ കാമദാഹം എനിക്ക് കാണാൻ കഴിഞ്ഞു.  ഞങ്ങൾ പരസ്പരം ചുണ്ടുകൾക്കായി കടിപിടി കൂടി. ചേച്ചീ വീണ്ടും ഒരു പണിക്കുകൂടി എന്നെ ക്ഷണിച്ചു. എന്റെ സാഹസികമായ അടവുകൾ ഒന്നും ഞാൻ ചേച്ചിയുടെ ദേഹത്ത് കാണിച്ചില്ല. ചേച്ചിയെ ഡോഗി സ്റ്റൈലിൽ നിറുത്തിയടിച്ചു.  ഒന്നുകൂടി കളഞ്ഞിട്ടും ചേച്ചി തളർന്നില്ല. പക്ഷെ ഞാൻ തളർന്നിരുന്നു.  ഞാൻ ചേച്ചിയോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് അവിടെ നിന്നിറങ്ങി.

ഞാൻ വീണ്ടും ഇരുട്ടിൽ തപ്പിത്തടഞ്ഞു മുകളിലേക്കുപോയി.  ദേവകി ചെറിയമ്മ വന്നിട്ട് പോയോ ആവോ.  എന്തായാലും ഞാൻ ചെന്നതിനു ശേഷം വന്നില്ല. പോയി കിടന്നതും പെട്ടന്ന് തന്നെ ഉറക്കത്തിലേക്കു വീണു.  അന്നേ ദിവസം ആരെയും പണിയാതെ കിടന്നതിനു ദൈവമായി എനിക്ക്