Chapter Title : അത്തം പത്തിന് പൊന്നോണം [Sanjuguru]

ഞാൻ ഉള്ളിലെ മുറിയിലേക്ക്

ചേച്ചിയെയും കൊണ്ട് കേറി എന്നിട്ട്‌ വാതിലടച്ചു.  ഉള്ളിൽ മിഥുനെ കണ്ട ചേച്ചി ഒന്നു പതറി.

മിഥുൻ : എന്താ അനിത ചേച്ചി,  ഇന്നലെ എന്നെ അങ്ങ് പാടെ ഒഴിവാക്കി കളഞ്ഞല്ലോ ?

അനിത : നിന്റെ മുഖമടച്ചു ഒന്നു തരികയായിരുന്നു വേണ്ടത്.  ഞാനതു ചെയ്യഞ്ഞത് നിന്റെ ഭാഗ്യം.

മിഥുൻ : ഇങ്ങനെ ക്ഷോഭിക്കല്ലേ ചേച്ചി.

അനിത : ഡാ ഇവനോട് സംസാരിക്കാനാണോ എന്നെ വിളിച്ചത്. അനിത എന്നെ നോക്കി പറഞ്ഞു. ഞാൻ മിണ്ടിയില്ല.

മിഥുൻ : അവനോടു ഒന്നും ചോദിക്കണ്ട ചേച്ചി.  അവനൊന്നും മിണ്ടില്ല.

അനിത : അജി എന്താടാ ഇത്.

മിഥുൻ : ചേച്ചീ,  ചേച്ചിടെ അനിയൻ ഒരു വലിയ തെറ്റ് ചെയ്തു.  ഞാനാ തെറ്റുകണ്ടുപിടിച്ചു. ഇപ്പൊ അവൻ എന്നോട് അക്കാര്യം പുറത്ത് പറയരുതെന്ന് കാലുപിടിക്കുന്നു. അപ്പൊ ഞാൻ പറഞ്ഞു നിന്റെ ചേച്ചിയെ എനിക്ക് തരുവാണെങ്ങിൽ ഞാൻ അതു പുറത്ത് പറയില്ലെന്ന്.  ഇപ്പൊ ചേച്ചിക്ക് കാര്യം മനസിലായോ.

അനിത : ഡാ അജി എന്തുവാട ഇവൻ പറയുന്നത്.

ഞാൻ തലകുനിച്ചു നിന്നു കരഞ്ഞു. അവൻ ചേച്ചിയെ വയറിലൂടെ വട്ടംപിടിച്ചു.  അനിത കുതറി മാറി.

മിഥുൻ : ചേച്ചി കയ്യാങ്കളി ഒന്നും വേണ്ട,  ഈ കുടുംബം തന്നെ തകർക്കുന്ന രഹസ്യമാ എന്റെയുള്ളിൽ ഉള്ളത്.  അതു പുറത്തറിഞ്ഞാൽ എല്ലാരും ആത്മഹത്യാ അല്ലാതെ വേറൊരു വഴിയില്ല. പക്ഷെ ചേച്ചി കുറച്ചുനേരം ഒന്നു നിന്നാൽ അതിന്റെ ഒന്നും ആവശ്യമില്ല.

അനിത എന്നെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു.  എന്റെ നിശബ്ദത പ്രേശ്നങ്ങളുടെ ആഴം അവളെ അറിയിച്ചു.  മിഥുൻ അവളെ പിറകിലൂടെ കെട്ടിപിടിച്ചു ഇപ്പ്രാവശ്യം അവൾ അനങ്ങിയില്ല.  ജീവച്ഛവം പോലെ അവൾ നിന്നു ആ നോട്ടം എന്നിൽ നിന്നും മാറിയില്ല. അവന്റെ കൈകളും മുഖവും അവളുടെ ശരീരത്തിലൂടെ ഓടി നടന്നു.  ഞാൻ അവിടെ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങാൻ നോക്കി.

മിഥുൻ : ഡാ  നീ എവിടെക്കാ ?

ഞാൻ : എനിക്കിവിടെ നിൽക്കാൻ വയ്യ.

മിഥുൻ : പറ്റില്ല  നീയും ഞങ്ങളുടെ കൂടെ ഉണ്ടാവണം.  വേഗം ഡ്രെസ്സെല്ലാം അഴിച്ചു വാ.  നിന്റെ പെങ്ങളെ