Chapter Title : അത്തം പത്തിന് പൊന്നോണം [Sanjuguru]

? ഇന്നലെ രാത്രി നീ എന്റെ അമ്മയെ പണിയുന്ന കാഴ്ചകണ്ട്‌ ഞാൻ മിണ്ടാതിരിക്കണോ.  നിന്റെ അമ്മയെ പണിയാൻ വേണ്ടിയാ താഴെപോയെ.  പക്ഷെ കിട്ടിയത് ചേച്ചിയെ...  കുറച്ചു നേരം അനുഭവിച്ചെങ്കിലും അവളും വഴുതിപ്പോയി.

ഇതെല്ലാം കേട്ടു ഞാൻ അവിടെ കുളപ്പടിയിൽ ഇരുന്നു.  എന്റെ നെഞ്ച് പടപടാ ഇടിച്ചു.  എല്ലാം എന്റെ തെറ്റുകൾ കൊണ്ട് സംഭവിച്ചുപോയതാ...  ഞാനാ പടവിൽ ഇരുന്നു കുറെ കരഞ്ഞു.

മിഥുൻ : ഈ പ്രശ്നം ഞാൻ വിട്ടുകളയുമെന്നു നീ കരുതേണ്ട... പിന്നെ ഇതെല്ലാം ഞാൻ മറക്കണമെങ്കിൽ ഇനി ഒരു വഴിയേ ഉള്ളു.  നിന്റെ ചേച്ചി അനിത ഇപ്പൊ ഇവിടെ വരണം.

ഞാൻ : ഡാ...

മിഥുൻ : വല്യ മസ്സില് പിടുത്തം ഒന്നും വേണ്ട.  അവളിപ്പോൾ ഇവിടെ വന്നാൽ ഞാനെല്ലാം മറക്കാം.  നിനക്ക് ഭാവിയിൽ ഒരു പ്രശ്നവും ഉണ്ടാവില്ല.  എല്ലാത്തിനും ഞാൻ കണ്ണടക്കും.  ഇല്ലെങ്കിൽ ഈ കുടുംബം ഞാൻ കുളംതോണ്ടും.

ഞാൻ : ഡാ അവളെന്റെ ചേച്ചിയല്ലേ  ഞാൻ എങ്ങനെയവളെ...

മിഥുൻ : അതൊന്നും എനിക്കറിയേണ്ട...  നീ ഇപ്പൊ പോയി അവളെ വിളിച്ചോണ്ട് വാ..  പോ.... വേഗം പോ...

ഞാൻ അവിടെനിന്നും ഇറങ്ങി വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു. എന്നിട്ട്‌ അനിതയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.  പോകുന്ന വഴി മുഴുവൻ ഞാൻ എന്ത് പറഞ്ഞ് അവളെ റെഡിയാകും.  എനിക്ക് തന്നതുപോലെ അവൾ വേറെ ആർക്കെങ്കിലും കൊടുക്കാൻ തയ്യാറാകുമോ.  അങ്ങനെ ഒരുപാടു ചിന്തകളുമായി അവളുടെ അടുത്ത് എത്തി.

ഞാൻ : ചേച്ചി, നീയൊന്നു കുളപ്പുരയിലേക്കു വരുമോ ?

അനിത : ഇപ്പോഴോ ? എന്തിനാ ?

ഞാൻ : അതൊക്കെയുണ്ട്,  നീ എന്തെങ്കിലും നുണ പറഞ്ഞ് ഇവിടുന്നു ചാടിക്കോ.  ഞാൻ കാത്തുനിൽക്കും.

ഇതും പറഞ്ഞ് ഞാനവിടുന്നു പോന്നു. ഞാൻ പറമ്പിൽ ഒരു ഭാഗത്തു ചേച്ചിയുടെ വരവും കാത്തു നിന്നു.  അപ്പോഴും എന്റെ മനസ്സ് എന്തൊക്കെയോ ആലോചിച്ചു വികലമായി. ചേച്ചി വീട്ടിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.  ഞാൻ ചേച്ചിയെ കൊണ്ട് കുളപ്പുരയിലേക്കു നടന്നു.

അനിത : എന്താടാ നിന്റെ മുഖം വല്ലാണ്ടിരിക്കുന്നത് ?

ഞാൻ : ഒന്നുമില്ല.

ഞങ്ങൾ കുളപ്പുരയിലേക്കു കേറി.